คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 403 ทุกอย่างมีฉัน
บทที่ 403 ทุกอย่างมีฉัน
“แล้วคุณมั่นใจหรือเปล่า? พวกเขาจะหาแหวนวงนั้นเจอก่อนพวกเราหรือเปล่า?” เสิ่นเมิ่งนึกขึ้นได้ทันที เธอคว้ามือของอวิ๋นโม่เทียนไว้แน่น แล้วร้องเสียงดังด้วยความร้อนใจ
เธอคิดได้อย่างยากลำบากว่าจะใช้แหวนมรกตวงนั้นเป็นของขวัญวันเกิดให้กับคุณยายเสิ่น ถ้าเสิ่นจงเฉินหาแหวนมรกตวงนั้นเจอก่อนเธอ นั่นก็เท่ากับว่าเธอทำเสื้อผ้าเจ้าสาวให้หมาจิ้งจอกแก่ตัวนี้น่ะสิ!
“ใจเย็น ๆ ! ความสามารถของสามีคุณ คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือ?”
อวิ๋นโม่เทียนเลิกคิ้ว ดวงตาสีดำเรียวยาวกวาดมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเสิ่นเมิ่งแล้วฮึมฮัมอย่างไม่พอใจ “หรือว่าคุณกำลังสงสัยในความสามารถของสามีคุณ?”
“ฉัน… ฉันไม่ได้!” เสิ่นเมิ่งรีบโบกมือปฏิเสธ
เธอเชื่อมั่นในความสามารถของอวิ๋นโม่เทียนอย่างแน่นอน เมื่อมีเขาช่วยเหลือ จิตใจของเธอก็สงบลงมาก
“ดีแล้ว”
อวิ๋นโม่เทียนฮึมฮัมอีกครั้ง จู่ ๆ เขาก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่ง คิ้วที่เลิกขึ้นนั้นยิ่งสูงขึ้นอีกหลายส่วน “เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?”
“หา?”
เสิ่นเมิ่งชะงัก แต่ก็รีบได้สติกลับมา รีบตอบทันที
“ฉันบอกว่า เสิ่นจงเฉินจะรีบหาก่อน…”
คำพูดของเธอยังไม่ทันจบก็ถูกอวิ๋นโม่เทียนพูดแทรกอย่างเย็นชา “ฉันไม่ได้หมายถึงประโยคนั้น แต่เป็นประโยคก่อนหน้านั้น!”
“ก่อนหน้านั้นเหรอ?” เสิ่นเมิ่งชะงักไป
เธอขมวดคิ้ว พยายามนึกถึงสิ่งที่เธอพูดไปก่อนหน้านี้ เธอยังนึกไม่ออกว่าเป็นประโยคไหน ชายหนุ่มข้าง ๆ ก็ขมวดคิ้วแน่นแล้ว เตือนเธออย่างไม่อดทน
“ประโยคที่บอกว่าเทคนิคการจูบไม่ดีน่ะ!”
“โอ้! ใช่ ฉันบอกว่าเทคนิคของฉันไม่ดี ทำให้คุณเจ็บหรือเปล่า ดังนั้นฉัน…”
เสิ่นเมิ่งนึกถึงประโยคนั้นได้ในที่สุด แต่พูดได้เพียงครึ่งเดียว เธอก็กัดริมฝีปากแรง ๆ กลืนคำพูดที่เหลือกลับเข้าไปในท้อง
เมื่อกี้เธอพูดไปตามความเคยชิน ถึงกับพูดเรื่องแบบนั้นออกมาได้!
“ต้องเรียนรู้เพิ่มเติม แล้วก็พัฒนาเทคนิคใช่ไหม?”
อวิ๋นโม่เทียนพูดประโยคที่เธอยังพูดไม่จบออกมา แต่ใบหน้ากลับมืดครึ้ม สีหน้าแย่ที่สุด
“คุณจะไปเรียนกับใคร? แล้วจะไปฝึกกับใคร?”
เด็กผู้หญิงเลวคนนี้ กล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ ยังจะไปเรียนเทคนิคการจูบกับคนอื่น! ความสัมพันธ์ยังไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะ เด็กคนนี้กลับจะปลูกทุ่งหญ้าบนหัวเขาแล้ว!
เขาอยากรู้นักว่าเธอวางแผนจะไปเรียนจูบกับผู้ชายคนไหน!
“จะมีใครอีกล่ะ?”
เสิ่นเมิ่งค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก มองใบหน้าที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งของชายตรงหน้า แล้วจู่ ๆ ก็ยื่นมือทั้งสองข้างโอบรอบคอของอวิ๋นโม่เทียนเอียงหัวกะพริบตาปริบ ๆ ใส่เขา แล้วยิ้มหวานพูดว่า
“ก็คุณไงล่ะ!”
“…”
บางคนมุมปากกระตุกแรง ๆ
“คุณเป็นคนของฉันนะ ต้องช่วยฉันแก้ปัญหา”
เสิ่นเมิ่งเม้มปากเล็กน้อย กระชับแขนให้แน่นขึ้น แล้วจูบใบหน้าที่เย็นชานั้นเต็ม ๆ
“ปัญหาเรื่องการจูบก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นนะ!”
“เด็กเจ้าเล่ห์!” บางคนทนไม่ไหวแล้ว!
“เรียนรู้วิธีแขวนกระเพาะฉันแล้วสินะ!”
อวิ๋นโม่เทียนใช้มือข้างหนึ่งโอบร่างบางนั้นไว้แน่น อีกมือหนึ่งจับที่ต้นคอเรียวบางของเธอ แล้วจูบอย่างร้อนแรงและเร่าร้อนอีกครั้ง
จูบนี้ทั้งร้อนแรงและยาวนาน คราวนี้เขาไม่ได้คิดถึงแต่ตัวเอง แต่นำพาริมฝีปากและลิ้นของเธอ ค่อย ๆ ประสานกัน หลอมรวม และมีปฏิสัมพันธ์กัน
เสิ่นเมิ่งตามการนำของเขา เคลื่อนไหวตามการกระทำของเขาอย่างเก้งก้างและไร้เดียงสา หัวใจเกิดความอ่อนโยนและความรู้สึกปลอดภัยที่มั่นคง
ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอยอมรับสิ่งที่เขามอบให้ และไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอเริ่มเพลิดเพลินกับสิ่งที่เขามอบให้ หัวใจที่แขวนลอยด้วยความตึงเครียดของเธอค่อย ๆ ผ่อนคลายลง จอดอย่างปลอดภัยที่ท่าเรือของเขา ไม่ตึงเครียดอีกต่อไป และไม่สับสนอีกต่อไป
จูบนี้ละเอียดอ่อนและงดงาม
จนกระทั่งอวิ๋นโม่เทียนผละริมฝีปากออกจากริมฝีปากของเธอ เสิ่นเมิ่งยังคงหลับตาอยู่ กำลังหวนนึกถึงความอ่อนโยนที่แสนหวานชื่นนั้น แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็ดังขึ้นข้างหู
“คุณแค่เตรียมตัวให้สบายใจ ทุกอย่างมีผม ไม่ต้องร้อนรน”