คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 403 ทุกอย่างมีฉัน

บทที่ 403 ทุกอย่างมีฉัน

“แล้วคุณมั่นใจหรือเปล่า? พวกเขาจะหาแหวนวงนั้นเจอก่อนพวกเราหรือเปล่า?” เสิ่นเมิ่งนึกขึ้นได้ทันที เธอคว้ามือของอวิ๋นโม่เทียนไว้แน่น แล้วร้องเสียงดังด้วยความร้อนใจ

เธอคิดได้อย่างยากลำบากว่าจะใช้แหวนมรกตวงนั้นเป็นของขวัญวันเกิดให้กับคุณยายเสิ่น ถ้าเสิ่นจงเฉินหาแหวนมรกตวงนั้นเจอก่อนเธอ นั่นก็เท่ากับว่าเธอทำเสื้อผ้าเจ้าสาวให้หมาจิ้งจอกแก่ตัวนี้น่ะสิ!

“ใจเย็น ๆ ! ความสามารถของสามีคุณ คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือ?”

อวิ๋นโม่เทียนเลิกคิ้ว ดวงตาสีดำเรียวยาวกวาดมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเสิ่นเมิ่งแล้วฮึมฮัมอย่างไม่พอใจ “หรือว่าคุณกำลังสงสัยในความสามารถของสามีคุณ?”

“ฉัน… ฉันไม่ได้!” เสิ่นเมิ่งรีบโบกมือปฏิเสธ

เธอเชื่อมั่นในความสามารถของอวิ๋นโม่เทียนอย่างแน่นอน เมื่อมีเขาช่วยเหลือ จิตใจของเธอก็สงบลงมาก

“ดีแล้ว”

อวิ๋นโม่เทียนฮึมฮัมอีกครั้ง จู่ ๆ เขาก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่ง คิ้วที่เลิกขึ้นนั้นยิ่งสูงขึ้นอีกหลายส่วน “เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?”

“หา?”

เสิ่นเมิ่งชะงัก แต่ก็รีบได้สติกลับมา รีบตอบทันที

“ฉันบอกว่า เสิ่นจงเฉินจะรีบหาก่อน…”

คำพูดของเธอยังไม่ทันจบก็ถูกอวิ๋นโม่เทียนพูดแทรกอย่างเย็นชา “ฉันไม่ได้หมายถึงประโยคนั้น แต่เป็นประโยคก่อนหน้านั้น!”

“ก่อนหน้านั้นเหรอ?” เสิ่นเมิ่งชะงักไป

เธอขมวดคิ้ว พยายามนึกถึงสิ่งที่เธอพูดไปก่อนหน้านี้ เธอยังนึกไม่ออกว่าเป็นประโยคไหน ชายหนุ่มข้าง ๆ ก็ขมวดคิ้วแน่นแล้ว เตือนเธออย่างไม่อดทน

“ประโยคที่บอกว่าเทคนิคการจูบไม่ดีน่ะ!”

“โอ้! ใช่ ฉันบอกว่าเทคนิคของฉันไม่ดี ทำให้คุณเจ็บหรือเปล่า ดังนั้นฉัน…”

เสิ่นเมิ่งนึกถึงประโยคนั้นได้ในที่สุด แต่พูดได้เพียงครึ่งเดียว เธอก็กัดริมฝีปากแรง ๆ กลืนคำพูดที่เหลือกลับเข้าไปในท้อง

เมื่อกี้เธอพูดไปตามความเคยชิน ถึงกับพูดเรื่องแบบนั้นออกมาได้!

“ต้องเรียนรู้เพิ่มเติม แล้วก็พัฒนาเทคนิคใช่ไหม?”

อวิ๋นโม่เทียนพูดประโยคที่เธอยังพูดไม่จบออกมา แต่ใบหน้ากลับมืดครึ้ม สีหน้าแย่ที่สุด

“คุณจะไปเรียนกับใคร? แล้วจะไปฝึกกับใคร?”

เด็กผู้หญิงเลวคนนี้ กล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ ยังจะไปเรียนเทคนิคการจูบกับคนอื่น! ความสัมพันธ์ยังไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะ เด็กคนนี้กลับจะปลูกทุ่งหญ้าบนหัวเขาแล้ว!

เขาอยากรู้นักว่าเธอวางแผนจะไปเรียนจูบกับผู้ชายคนไหน!

“จะมีใครอีกล่ะ?”

เสิ่นเมิ่งค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก มองใบหน้าที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งของชายตรงหน้า แล้วจู่ ๆ ก็ยื่นมือทั้งสองข้างโอบรอบคอของอวิ๋นโม่เทียนเอียงหัวกะพริบตาปริบ ๆ ใส่เขา แล้วยิ้มหวานพูดว่า

“ก็คุณไงล่ะ!”

“…”

บางคนมุมปากกระตุกแรง ๆ

“คุณเป็นคนของฉันนะ ต้องช่วยฉันแก้ปัญหา”

เสิ่นเมิ่งเม้มปากเล็กน้อย กระชับแขนให้แน่นขึ้น แล้วจูบใบหน้าที่เย็นชานั้นเต็ม ๆ

“ปัญหาเรื่องการจูบก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นนะ!”

“เด็กเจ้าเล่ห์!” บางคนทนไม่ไหวแล้ว!

“เรียนรู้วิธีแขวนกระเพาะฉันแล้วสินะ!”

อวิ๋นโม่เทียนใช้มือข้างหนึ่งโอบร่างบางนั้นไว้แน่น อีกมือหนึ่งจับที่ต้นคอเรียวบางของเธอ แล้วจูบอย่างร้อนแรงและเร่าร้อนอีกครั้ง

จูบนี้ทั้งร้อนแรงและยาวนาน คราวนี้เขาไม่ได้คิดถึงแต่ตัวเอง แต่นำพาริมฝีปากและลิ้นของเธอ ค่อย ๆ ประสานกัน หลอมรวม และมีปฏิสัมพันธ์กัน

เสิ่นเมิ่งตามการนำของเขา เคลื่อนไหวตามการกระทำของเขาอย่างเก้งก้างและไร้เดียงสา หัวใจเกิดความอ่อนโยนและความรู้สึกปลอดภัยที่มั่นคง

ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอยอมรับสิ่งที่เขามอบให้ และไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอเริ่มเพลิดเพลินกับสิ่งที่เขามอบให้ หัวใจที่แขวนลอยด้วยความตึงเครียดของเธอค่อย ๆ ผ่อนคลายลง จอดอย่างปลอดภัยที่ท่าเรือของเขา ไม่ตึงเครียดอีกต่อไป และไม่สับสนอีกต่อไป

จูบนี้ละเอียดอ่อนและงดงาม

จนกระทั่งอวิ๋นโม่เทียนผละริมฝีปากออกจากริมฝีปากของเธอ เสิ่นเมิ่งยังคงหลับตาอยู่ กำลังหวนนึกถึงความอ่อนโยนที่แสนหวานชื่นนั้น แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็ดังขึ้นข้างหู

“คุณแค่เตรียมตัวให้สบายใจ ทุกอย่างมีผม ไม่ต้องร้อนรน”