คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 404 แอบรักกับใคร

บทที่ 404 แอบรักกับใคร

เสิ่นเมิ่งลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือดวงตาสีดำสนิทของชายคนนั้น ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสงบนิ่ง ราวกับผิวน้ำทะเลสีดำที่เงียบสงบ ช่วยกรองความตื่นตระหนกและความกังวลในใจเธอออกไปจนหมดสิ้น

เขาเพียงแค่มองเธออย่างเงียบ ๆ แล้วบอกเธอว่า เขาจะจัดการทุกอย่างเอง

จู่ ๆ ใจของเธอก็สงบลง ไม่กลัวอะไรอีกต่อไป

“ได้!”

เสิ่นเมิ่งพยักหน้าอย่างแรง

“เวลาอาหารกลางวันหมดแล้ว”

อวิ๋นโม่เทียนยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา น้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงความเสียดาย

“สามีต้องไปแล้ว”

ช่วงเวลาแห่งความสุขช่างสั้นเหลือเกิน

เมื่อไหร่จะได้อยู่กับเด็กคนนี้อย่างถูกต้องตามครรลองคลองธรรม? จะได้อยู่ติดกันโดยไม่ต้องกังวลอะไร ไม่ต้องพรากจากกันอีกเลย!

“ได้”

เสิ่นเมิ่งปล่อยแขนออกทันที

เธอเริ่มเก็บกล่องอาหารบนโต๊ะ ทิ้งกระดาษเช็ดปากที่ใช้แล้วลงถังขยะ แล้วนำกล่องอาหารที่ใช้แล้วเข้าไปในห้องน้ำข้าง ๆ ล้างทำความสะอาดอย่างพิถีพิถัน

การทำความสะอาดของเธอทั้งอดทนและละเอียดลออ แต่ เสิ่นเมิ่งไม่ทันสังเกตว่า ด้านหลังเธอนั้น อวิ๋นโม่เทียนกำลังมองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อนยิ่งนัก

คืนนั้น

ตอนที่อาหารเย็นเริ่มขึ้น เสิ่นจงเฉิงเพิ่งรีบร้อนเดินเข้ามาจากข้างนอก หลู่ผิงหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้ว พอเห็นเขาก็รีบเรียกเสี่ยวซวี่ให้เพิ่มชุดชามตะเกียบ

“เสี่ยวซวี่ เอาชุดอาหารของคุณนายมา”

“ค่ะ คุณนาย!”

เสี่ยวซวี่ทำงานอย่างคล่องแคล่ว เสิ่นเมิ่งเห็น เสิ่นจงเฉิงเดินเข้ามา รีบลุกขึ้นยืนทักทาย “พ่อ กลับมาแล้วเหรอ?”

แต่ไม่คาดคิดว่า พอ เสิ่นจงเฉิงเห็นเธอ ใบหน้าของเขาก็บึ้งทันที

เขาแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ น้ำเสียงหนักแน่น

“ฉันไม่กลับมาจะทำยังไง! ถึงจะโกรธจนตาย ฉันก็ไม่อยากตายข้างนอกนะ!”

ขนตาของ เสิ่นเมิ่งสั่นเบา ๆ นิ้วที่จับตะเกียบกระชับแน่นขึ้นทันที

คำพูดนี้มีนัยแฝง ชัดเจนว่าพุ่งเป้ามาที่เธอ เครื่องดักฟังนั้นทำงานได้ดีจริง ๆ เรื่องที่เธอกับ อวิ๋นโม่เทียนแอบพบกันตอนเที่ยงในออฟฟิศส่งถึงหูพ่อเร็วเหลือเกิน

“พ่อ กินข้าวก่อนเถอะ”

เสิ่นเมิ่งสูดหายใจลึก ฝืนยิ้มออกมา แล้วตักซุปให้ เสิ่นจงเฉิง

“มา มา กินข้าวก่อน!”

ลู่ผิงรีบลุกขึ้นมาช่วยกลบเกลื่อน ดึง เสิ่นจงเฉิงให้นั่งลง

แม้เธอจะรู้สึกได้ว่า เสิ่นจงเฉิงอารมณ์ไม่ดีคืนนี้ แต่เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพียงแต่รู้สึกได้ว่าสามีกำลังพุ่งเป้าไปที่เมิ่งเมิ่งทั้งคำพูดและท่าทาง

แต่ เสิ่นจงเฉิงไม่มีท่าทีจะกินข้าวก่อน เห็น เสิ่นเมิ่งยกชามซุปที่ตักเรียบร้อยมาให้ เขากลับหน้าบึ้ง ผลักชามออกไปอย่างแรง พูดเสียงแข็ง

“ล้างมือหรือยัง? สกปรก ฉันไม่กิน!”

การกระทำของเขาหยาบคาย ชามซุปถูกผลักอย่างแรงจนเอียง ซุปนกพิราบเต็มชามหกลงบนโต๊ะ ไหลลงตามขอบโต๊ะ เสิ่นเมิ่งไม่ทันระวัง น้ำซุปกระเด็นใส่ตัวเธอ

“อ๊า!”

เสิ่นเมิ่งอุทานเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ มองไปที่ เสิ่นจงเฉิงที่มีสีหน้าโกรธเคือง

“พ่อ…”

“โอ้ย ทำอะไรของคุณเนี่ย!”

ลู่ผิงอดไม่ไหวแล้ว

เธอขมวดคิ้ว รีบเรียกเสี่ยวซวี่ให้มาจัดการโต๊ะ ขณะที่ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองไปที่เสิ่นจงเฉิงอย่างดุดัน

“คุณเป็นอะไรไป เด็กมีน้ำใจตักซุปให้คุณ ถ้าไม่ดื่มก็ไม่ต้องดื่มสิ ทำไมต้องตั้งใจทำหกด้วย? ถ้าลวกโดนเมิ่งเมิ่งจะทำยังไง?”

ถึงจะมีเรื่องแย่ ๆ ก็ควรรอให้กินข้าวเสร็จก่อนค่อยพูดสิ! เขาทำแบบนี้ ชัดเจนว่าไม่ให้คนอื่นได้กินข้าวอย่างสงบเลย!

มีเรื่องสำคัญอะไรนักหนา ถึงขนาดนั่งกินข้าวด้วยกันไม่ได้?

“ลวก? ถ้าลวกแล้วทำให้เธอตื่นจากภวังค์ได้บ้าง นั่นก็คงจะดี!”

เสิ่นจงเฉิงไม่มีทีท่ารู้สึกผิดแม้แต่น้อย กลับจ้องตาและตะโกนใส่

เขาจ้องมองไปที่เสิ่นเมิ่งปลายนิ้วแทบจะแตะจมูกเธอ

“คุณยังจำเป็นต้องกินอาหารเย็นที่บ้านด้วยเหรอ? ไม่ใช่มีคนส่งอาหารให้คุณโดยเฉพาะหรอกเหรอ? พวกคุณเก่งมาก แอบมีชู้ถึงขั้นไปที่ออฟฟิศเลยนะ!”

“อะไรนะ? แอบมีชู้?” สีหน้าของหลู่ผิงแข็งค้าง

“ใครมีชู้กับใคร? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”