คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 415 ทำเรื่องนี้ให้เสร็จ

บทที่ 415 ทำเรื่องนี้ให้เสร็จ

“ได้! คุณพักผ่อนให้ดีนะ!” เสิ่นจงเฉินพยักหน้าทันที

โทรศัพท์ถูกวางสายอย่างรวดเร็ว ด้านข้างลวี่ซินรีบเข้ามาใกล้อย่างใจร้อน ใบหน้าเล็ก ๆ ยังคงมีความตกใจหลงเหลืออยู่

“คุณลุง เป็นยังไงบ้าง? ประธานเสิ่นพูดว่ายังไง?”

“เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก” เสิ่นจงเฉินสีหน้าผ่อนคลาย พูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ผมประเมินเสิ่นเมิ่งต่ำไป เด็กคนนี้ฉลาดขึ้นแล้ว กลับมาโจมตีผม เกือบจะโยนความผิดทั้งหมดมาให้ผมแล้ว!”

“หา?”

ลวี่ซินตกใจจนหน้าซีด ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อก็ซีดเผือด เสียงสั่นเครือ

“แล้ว แล้วจะทำยังไง? คุณลุง ประธานเสิ่นจะไม่เชื่อใจคุณอีกแล้วใช่ไหม? พวกเราพยายามมามากมาย…”

ไม่ใช่ว่าสูญเปล่าหมดแล้วหรือ?

รวมถึงความพยายามของเธอด้วย เธอวางแผนอย่างละเอียดรอบคอบเพื่อให้ได้ผู้ชายคนนี้มา ถ้าสุดท้ายเขากลายเป็นคนจนไม่มีอะไรเลย

แล้วเธอจะเอาเขาไว้ทำอะไร!

สิ่งที่เธอสูญเสียไม่ใช่แค่อนาคตที่สดใสเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความเยาว์วัยหลายปีของเธอ และทุกสิ่งที่เธอทุ่มเทและเปลี่ยนแปลงเพื่อผู้ชายคนนี้!

นั่นไม่ใช่ว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้วหรือ?

“โอ้ ตื่นตระหนกไปทำไม นางน้อย เธอดีทุกอย่าง แต่มีจุดนี้ที่ไม่ดี คือใจร้อนเกินไป!”

เสิ่นจงเฉินหัวเราะใหญ่ เขายื่นมือไปลูบผมของลวี่ซินสายตาเอ็นดู

“ใจเย็น ๆ ประธานเสิ่นยังเชื่อใจผมมากอยู่ เขาไม่ได้ฟ้องผมเลย ดังนั้นเสิ่นเมิ่งก็ไม่มีทางจัดการผมได้อย่างเปิดเผย คราวนี้เธอต้องกลืนความโกรธและยอมรับความพ่ายแพ้อย่างเงียบ ๆ !”

เมื่อนึกถึงสีหน้าและความรู้สึกของเสิ่นเมิ่งตอนนี้เสิ่นจงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจ

เสิ่นเมิ่งไม่มีทางเอาชนะเขาได้ เพราะในสายตาของน้องชายคนนี้ เขาสำคัญกว่าเสิ่นเมิ่งมากนัก ก็สมควรแล้ว พวกเขาเป็นพี่น้องกันมากว่า 40 ปี ส่วนเสิ่นเมิ่งเป็นเพียงเด็กที่รับมาเลี้ยง นับรวมแล้วก็แค่สิบกว่าปีเท่านั้น จะเทียบกับความผูกพันทางสายเลือดของเขาได้อย่างไร?

“ดีจังเลย!”

ลวี่ซินยิ้มอย่างสดใส เธอกอดเสิ่นจงเฉินไว้ทันที ซุกศีรษะเข้าไปในอ้อมอกของเขาคล้ายกำลังออดอ้อน ดีจังเลย ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติแล้ว

“พอแล้วพอแล้ว โอ้ นางน้อย เธอช่างเป็นนางมารตัวน้อยจริง ๆ !”

เสิ่นจงเฉินโอบกอดเด็กสาวที่กำลังซุกไซ้ตัวเขาไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่เขากลับค่อย ๆ หยุดการเคลื่อนไหวของลวี่ซินพูดเสียงนุ่ม

“เด็กดี อย่าซน ลุงยังมีธุระสำคัญต้องทำ”

“คุณลุงยังต้องทำอะไรอีกหรือคะ? ทุกอย่างไม่ได้จบแล้วหรือ?”

ลวี่ซินโผล่ออกมาจากอ้อมกอดของเขา ถามอย่างงุนงง ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนที่วางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เธอคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าเสิ่นจงเฉินยังมีอะไรให้ยุ่งอีก ตามขั้นตอนแล้ว ตอนนี้พวกเขาไม่ควรไปอาบน้ำด้วยกันแล้วเข้านอนหลับฝันหวานด้วยกันหรือ?

“ที่ไหนกันจะจบแล้ว ยังมีอีกเยอะ!”

เสิ่นจงเฉินถอนหายใจเบา ๆ มือลูบก้นอวบของลวี่ซินเบา ๆ กระซิบกำชับ

“เธอไปห้องน้ำก่อน เปิดน้ำอุ่น ๆ เตรียมไว้ เดี๋ยวลุงจะตามไปอาบด้วย”

“ได้ค่ะ…”

เหตุผลที่ลวี่ซินอยู่ข้างเสิ่นจงเฉินได้นานที่สุด นอกจากความจริงใจไม่ทอดทิ้งแล้ว ยังมีข้อดีอีกอย่างคือ เธอรู้จักกาลเทศะ เวลาที่ไม่ควรเกาะติด เธอก็ไม่เกาะติดจริง ๆ

เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินไปที่ห้องน้ำ

ด้านหลังเสิ่นจงเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง โทรหาพี่จาง

“ฮัลโหล พี่จาง”

“อาเฉิน นายถามให้ชัดเจนแล้วหรือ? ทำไมน้องเสิ่นถึงอยากให้พวกเราหยุดโจมตีอวิ๋นโม่เทียนกะทันหัน?”

เสียงของพี่จางฟังดูเหมือนเมา ๆ อาจจะเพราะดื่มมา น้ำเสียงของเขามีความไม่พอใจอย่างชัดเจน “พวกพี่น้องวางแผนมานาน จัดการทั้งข้างในข้างนอกเรียบร้อยแล้ว รอแค่ขั้นตอนสุดท้ายที่จะแทงให้เซียนจิ้งเจอปัญหาใหญ่ แล้วทำไมถึงหยุดกะทันหัน การเตรียมการทั้งหมดของพวกพี่น้องไม่เสียเปล่าหรือ?”

“ใช่ คุณพูดถูก”

เสิ่นจงเฉินสีหน้าจริงจังขึ้น น้ำเสียงหนักแน่น พูดทีละคำ

“ดังนั้นพวกเราตัดสินใจแล้ว ให้พี่น้องทำเรื่องนี้ให้เสร็จสมบูรณ์”