คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 416 โทรมาเฉพาะตอนที่ต้องการความช่วยเหลือ

บทที่ 416 โทรมาเฉพาะตอนที่ต้องการความช่วยเหลือ

“อะไรนะ?” พี่จางยังไม่หายเมา

“ผมบอกว่า ผมกับน้องชายได้ปรึกษากันแล้ว รู้สึกว่าไม่ควรให้ความพยายามของพวกพี่ๆ สูญเปล่า ดังนั้นพวกเราจึงตัดสินใจให้พวกพี่ๆ ทำงานนี้ให้เสร็จ”

เสียงของเสิ่นจงเฉินแม้จะเบา แต่การออกเสียงกลับชัดเจนมาก

“จริงเหรอ?”

ความเมาของพี่จางหายไปในทันที เสียงเต็มไปด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด

“โอ้ ผมก็ว่าแล้ว แค่มีอาเฉินออกหน้า ไม่มีอะไรที่จัดการไม่ได้! งั้นผมขอขอบคุณแทนพวกพี่น้องก่อนนะ! คุณวางใจได้ พวกพี่น้องจะทำงานนี้ให้สำเร็จอย่างสวยงามแน่นอน!”

เขาต้องขอบคุณเสิ่นจงเฉินอย่างแน่นอน ถ้าไม่ใช่เพราะเสิ่นจงเฉินช่วยพูด การโจมตีอวิ๋นโม่เทียนคงล้มเหลวไปแล้ว และนั่นหมายความว่าจะไม่ได้รับเงินงวดสุดท้าย!

และตอนนี้เสิ่นจงเฉินต้องการให้พวกเขาทำงานนี้ให้เสร็จ นั่นหมายความว่าเงินงวดสุดท้ายมั่นคงแล้ว!

“ฮ่าๆ!”

เสิ่นจงเฉินหัวเราะ พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า

“มีอะไรต้องขอบคุณด้วย พวกคุณแค่ทำก็พอแล้ว”

“ได้ๆ!”

พี่จางดีใจมาก ความกระตือรือร้นในการดื่มก็ยิ่งสูงขึ้น เขาพูดคุยกับเสิ่นจงเฉินอีกสองสามประโยค แล้วก็วางสายเพื่อไปสนุกต่อ ฝั่งนี้เสิ่นจงเฉินเก็บโทรศัพท์ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอำมหิต มีความดูแคลนแฝงอยู่

คนโลภมักจะทำผิดพลาดแบบนี้ ยิ่งอยากได้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งไม่ได้มากเท่านั้น

แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะเยาะเย้ยดูแคลนพวกนักเลงเล็กๆ ของพี่จางอีกแล้ว วันนี้เขาเหนื่อยมากพอแล้ว ตอนนี้เขาแค่อยากอาบน้ำอุ่นกับนางน้อยของเขาเท่านั้น เสิ่นจงเฉินโยนโทรศัพท์ทิ้ง ลุกขึ้นจากเตียง สวมรองเท้าแตะเดินตรงไปที่ห้องน้ำ จากห้องน้ำมีเสียงร้องอย่างเร้าใจ ตามด้วยเสียงน้ำกระเซ็นและเสียงหัวเราะของชายหญิง

ค่ำคืนลึก

วิลล่าซีซาน ห้องหนังสือชั้นสอง อวิ๋นโม่เทียนนั่งอยู่ที่โต๊ะตรวจสอบข้อมูล เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาสีดำจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ในม่านตาสะท้อนตารางยาวบนหน้าจอ

เขากำลังค้นหาข้อมูลของหยวนซิ่งหวัง แต่เนื่องจากเป็นคนที่หนีออกจากเมือง A ตั้งแต่สิบห้าปีก่อน ข้อมูลที่เหลืออยู่จึงมีไม่มาก อวิ๋นโม่เทียนดูไม่ถึงหนึ่งนาทีก็จบแล้ว

เขาคว้าหูโทรศัพท์ที่ขอบโต๊ะ นิ้วกดอย่างรวดเร็ว โทรหาเบอร์หนึ่ง ทันทีที่โทรศัพท์ถูกรับสาย เขาก็รีบพูดว่า

“ฮัลโหล ลุงหลี่ ผมเอง เสี่ยวโม่”

“เสี่ยวโม่เหรอ ในที่สุดเธอก็โทรมา”

เสียงชายวัยกลางคนดังมาจากปลายสาย เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วรีบพูดว่า

“รอแป๊บนึงนะ ฉันจะส่งโทรศัพท์ให้คุณท่าน!”

“ไม่เป็นไร ลุงหลี่ ผมไม่ได้หาเขา ผมมีเรื่องอยากขอให้ลุงช่วย” คำพูดของอวิ๋นโม่เทียนเรียบง่ายและตรงไปตรงมา

ลุงหลี่ชัดเจนว่าตกตะลึง ผ่านไปสักพักจึงพูดออกมา มีความรู้สึกเหมือนกำลังพูดอย่างอ้อมค้อม

“เสี่ยวโม่ คุณท่านคิดถึงเธอตลอดเวลานะ เธอไม่ได้กลับบ้านหรือโทรมานานแล้ว คุณท่านคิดถึงเธอมาก ไม่เป็นไรหรอก…”

“มันดึกเกินไปแล้ว รบกวนเขาตอนนี้คงไม่ดี ไว้พรุ่งนี้ผมจะโทรหาเขาโดยเฉพาะ” อวิ๋นโม่เทียนพูดแทรกเสียงเบา แล้วเปลี่ยนเรื่อง

“ลุงหลี่ ผมมีเรื่องด่วนสำคัญมากที่ต้องการความช่วยเหลือจากลุง ลุงช่วยผมได้ไหม?”

ลุงหลี่ถอนหายใจ เสี่ยวโม่คนนี้ เขาโทรมาเฉพาะตอนที่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณท่านเท่านั้น ปกติแทบไม่เคยถามถึงเลย

ตอนนี้เขายังฉลาดขึ้น หลีกเลี่ยงช่วงเวลาที่คุณท่านอาจจะรับโทรศัพท์ ไม่จำเป็นต้องคุยกับคุณท่านโดยตรง แต่ให้เขาช่วยทำงานแทน แต่เขาจะทำอย่างไรได้ ใครใช้ให้คุณท่านรู้สึกผิดต่อเด็กคนนี้ขนาดนั้น ดังนั้นถึงแม้ว่าเสี่ยวโม่จะใช้เล่ห์เหลี่ยมแบบนี้ เขาก็ยังต้องตอบรับคำขอ

เพราะถึงแม้คุณท่านจะรู้เรื่องนี้ ก็ยังคงต้องการให้เขาช่วยเด็กคนนี้อยู่ดี

“พูดมาสิ เสี่ยวโม่ มีเรื่องอะไรหรือ” ลี่ซูถามเสียงเบา