ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 562 ทะเลาะกับตัวเอง

บทที่ 562 ทะเลาะกับตัวเอง

………………..

บทที่ 562 ทะเลาะกับตัวเอง

การต่อสู้ระหว่างดินแดนว่างเปล่าและโลกแห่งความตายได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!

แม้แต่คนป่วยที่กำลังหนีเอาชีวิตรอดอย่างสุดกำลังก็ยังมองเห็นต้นไม้แห่งชีวิตที่เขาบ่มเพาะมาอย่างยากลำบาก ปรากฏขึ้นในทะเลสีม่วงจากระยะไกล

ไม่อยากเชื่อว่าการคาดเดาก่อนหน้านี้จะผิดพลาด!

พวกเขาไม่ได้ถูกเจ้าแห่งความตายจับตัวไปหรอกหรือ? เหตุใดจึงปรากฏในทะเลสีม่วงเล่า?

เมื่อต้นไม้แห่งชีวิตปรากฏในทะเลสีม่วง ร่างกึ่งศักดิ์สิทธิ์ของเขาต้องอยู่ที่นั่นแน่นอน!

คนป่วยรีบเปลี่ยนทิศทางทันที เขาต้องไปเอาสมบัติของตัวเองกลับมา ส่วนดินแดนว่างเปล่าและทะเลม่วงจะเป็นหรือตายอย่างไรไม่เกี่ยวกับเขา!

“เจ้าจะไปไหน?”

แน่นอนว่าจอมวิญญาณไม่ยอมปล่อยให้เขาจากไปแน่นอน

หากรู้เช่นนี้แต่แรก เขาไม่ควรหุนหันพลันแล่นและไม่ควรใช้การเคลื่อนย้ายฉับพลันของแดนเทพ เพื่อสลัดหนีจอมวิญญาณให้เร็วที่สุด ตอนนี้อยากจะเคลื่อนย้ายไปยังทะเลม่วง คงต้องรออีกหนึ่งเดือนกว่าจะทำได้

น่าฆ่าให้ตายจริง ๆ!

คนป่วยที่ทนไม่ไหวจึงต่อสู้กับจอมวิญญาณที่อยู่ใกล้ที่สุด ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพวกอัปลักษณ์ทั้งสี่ที่ทำลายแผนการของข้า!

อย่างไรก็ตามการรู้ว่าสมบัติล้ำค่าของเขาอยู่ในทะเลสีม่วงถือเป็นข่าวดี ยังดีกว่าอยู่ในมือของเจ้าแห่งความตาย เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น เขาต้องคิดหาวิธีเข้าไปเอามาอย่างยากลำบาก แต่ตอนนี้…

ทะเลสีม่วงไม่ใช่ว่าอยากเข้าก็เข้าได้เลยหรอกหรือ?

ทุกซอกทุกมุมของดินแดนว่างเปล่ากำลังเกิดการต่อสู้ ดอกไม้ไฟอันงดงามได้เพิ่มสีสันให้กับโลกที่มืดมนนี้

ต้นไม้คู่แห่งความตายสูงและใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ พวกมันทะลุผ่านชั้นหมอกสีรุ้งได้สำเร็จ ต้นหนึ่งเน้นการดูดซับ อีกต้นหนึ่งเน้นการขับไล่

“พอแล้ว เจ้าแค่ปกป้องสิ่งมีชีวิตที่นี่ก็พอ อย่าขับไล่หมอกสีรุ้งเลย นั่นคืออาหารบำรุงชั้นเยี่ยมของข้า!”

“ไม่ได้ เจ้าต้องดูดซับไปถึงเมื่อไหร่กันถึงจะหมด?”

“โอ้ ทำไม? จะหลอมรวมข้าหรือ? ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วใครจะหลอมรวมใครกันแน่!”

โม่จวินเจ๋อได้ยินบทสนทนาระหว่างหลิงเยว่และหลิงเยว่ทุกคำไม่ตกหล่น ใครบอกว่านางไม่มีการเปลี่ยนแปลงกัน นี่ไม่ใช่การทะเลาะและข่มขู่ตัวเองหรอกหรือ?

“ต่อต้านข้าปล้วเจ้าถึงจะมีความสุขหรือ?”

“ข้าขอคืนคำพูดนี้ให้เจ้า!” การทะเลาะวิวาทยังคงดำเนินต่อไป ต้นไม้ทั้งสองต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน ฝ่ายหนึ่งพยายามดูดซับหมอกสีรุ้งเพื่อเสริมพลังตนเอง อีกฝ่ายพยายามสลายหมอกสีรุ้งและขว้างวิญญาณไปยังอีกฝ่าย ซึ่งฝ่ายนั้นก็ตบกลับมาในทันที

เพียงไม่กี่รอบพื้นดินก็เต็มไปด้วยซากกระดูกของวิญญาณร้าย

เหล่าวิญญาณร้าย “???”

พวกมันทำอะไรผิด? ไม่ พวกมันยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย…

“การต่อสู้กับตัวเองมีความสุขหรือไม่?”

หลิงเยว่ที่ถูกถามชะงักไปครู่หนึ่ง นางไม่เคยตระหนักมาก่อนว่าต้นไม้ปีศาจก็คือตัวนางเอง

“หากปล่อยให้นางดูดซับมากเกินไป บางทีหลังจากนี้เจ้าอาจไม่ได้พบข้าอีกก็ได้”

โม่จวินเจ๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มีความรู้สึกจนใจเล็กน้อย แต่ดวงตาที่โค้งขึ้นของเขากลับบ่งบอกว่าอารมณ์ดี หลิงเยว่ที่เป็นเช่นนี้ช่างน่ารักจริง ๆ

“ถูกต้อง พวกเราเป็นหนึ่งเดียวกัน!”

หลิงเยว่ในร่างต้นไม้ปีศาจเห็นด้วยทันที “รอให้ข้าดูดซับและย่อยสลายหมอกสีรุ้งเหล่านี้เสร็จ พวกเราจะสามารถรวมร่างกันได้ พวกเราต้องรีบออกจากที่นี่โดยเร็ว”

นางไม่ได้ลืมว่ายังมีคนที่กำลังตามหาพวกนางและโม่จวินเจ๋ออยู่

ตอนนี้ต้นไม้ทั้งสองปรากฏตัวอย่างโดดเด่นเช่นนี้ วิหารต้อนรับเทพและเทพปีศาจต้องสังเกตเห็นแน่นอน เขาอาจจะกำลังเดินทางมาที่นี่ก็เป็นได้

“อืม” ต้นไม้มรกตไม่ก่อกวนอีกต่อไป ยอมรับคำพูดของต้นไม้ปีศาจ หากไม่ใช่เพราะหลิงเยว่ยังไม่ได้หลอมรวมและไม่สามารถนำโลกผู้บำเพ็ญไปด้วยได้ นางคงอยากจะออกจากทะเลม่วงอันเป็นสถานที่แห่งความวุ่นวายนี้ในทันที

ม่านหมอกสีรุ้งกลายเป็นบางเบาลงภายใต้การดูดซับอย่างบ้าคลั่งของต้นไม้ปีศาจ ในขณะที่จอมวิญญาณที่ถูกโจมตีรอบด้านก็ไม่สามารถแบ่งสมาธิมาควบคุมม่านหมอกสีรุ้งได้อีกต่อไป ดังนั้นทะเลดอกไม้สีม่วงจึงปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคนอีกครั้ง

แม้ว่าจะไม่เหมือนกับความมีชีวิตชีวาและดอกไม้เต็มไปหมดเหมือนก่อนหน้านี้ แต่อย่างน้อยก็ยังมีดอกไม้อยู่บ้าง

“หรือว่าควรรอให้หมอกแห่งความตายหายไปก่อนแล้วค่อยเข้าไป?” ผู้สนับสนุนจากทะเลสีม่วงยังคงหวาดกลัวหมอกสีรุ้งอยู่บ้าง แต่ภายในนั้นมีวิญญาณร้ายจำนวนไม่น้อย หากไม่เข้าไปกำจัดให้เร็วที่สุด อาจมีวิญญาณร้ายหลุดออกมาสร้างอันตรายให้ที่อื่นได้

“รอต่อไปอีกสักพักเถอะ คงอีกไม่นานแล้ว”

หมอกสีรุ้งที่น่าสะพรึงกลัวนั้น ไม่อาจต้านทานต่อหน้าต้นไม้คู่แห่งความตายได้เลย สมกับเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ปรากฏแต่ในตำนานจริง ๆ

กองสนับสนุนมองไปยังต้นไม้สีเขียวมรกตและต้นไม้ปีศาจด้วยสายตาเปี่ยมศรัทธา บางทีนี่อาจเป็นชะตาลิขิตที่ถูกกำหนดไว้แล้ว เจ้าแห่งความตายนั้นโอหังเกินไป แม้แต่เทพสวรรค์ก็ทนไม่ไหว จึงแอบบ่มเพาะต้นไม้คู่แห่งความตายขึ้นมาเพื่อจัดการกับเผ่าวิญญาณร้าย!

โลกผู้บำเพ็ญ “…”

อย่าได้พูดจาเหลวไหลเช่นนั้น!

หมอกสีรุ้งและวิญญาณร้ายในโลกโลกผู้บำเพ็ญถูกกำจัดจนหมดสิ้น ใบหน้าของผู้คนในโลกนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกโล่งอกที่รอดพ้นจากภัยพิบัติ

พวกเขาช่างโชคดีจริง ๆ!

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!” ผู้คนหัวเราะทั้งน้ำตา

เพียงแต่…

ทั้งสองต่างเห็นความกังวลในดวงตาของอีกฝ่าย บัดนี้ต้นไม้แห่งชีวิตปรากฏตัวอย่างโดดเด่น คงยากที่จะไม่ดึงดูดความโลภของผู้บำเพ็ญจากดินแดนว่างเปล่า แต่พวกเขาไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย

“หลิงเยว่ เจ้าควรฉวยโอกาสนี้จากไปเสียก่อนดีหรือไม่?”

“นำต้นไม้ปีศาจไปด้วย แล้วออกจากที่นี่ก่อน”

เมื่อได้รับการตอบกลับจากหลิงเยว่ การเคลื่อนไหวในการกำจัดวิญญาณของเขาก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ โดยไม่ได้ตอบกลับในทันที

“แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าทำไมต้นไม้ปีศาจนั้นถึงกลับมาเป็นปกติ แต่ตอนนี้พวกเจ้าคงถูกจับตามองแน่นอน…”

“แต่ว่าพวกท่าน…” หลิงเยว่ลังเลอยู่

“พวกข้าอยู่ในทะเลสีม่วง ข้างนอกยังมีผู้สนับสนุนจากดินแดนว่างเปล่าอีกมากมาย ไม่เป็นอะไรหรอก” น้ำเสียงของเล่อเหอฟังดูร้อนรนมากขึ้นเรื่อย ๆ

หมอกสีรุ้งเกือบจะสลายไปแล้ว ไม่สามารถอยู่ต่อไปได้อีก “รีบไปเถิด รีบไปเดี๋ยวนี้!”

“ได้ ข้าเข้าใจแล้ว!”

หลิงเยว่แปลงร่างเป็นมนุษย์มอบกล่องหยกให้กับเล่อเหอ แต่เดิมนางตั้งใจจะให้โม่จวินเจ๋ออยู่เฝ้าที่นี่ แต่เมื่อนึกถึงร่างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของเขา สุดท้ายก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป

“ท่านบรรพจารย์ ข้าจะรีบหลอมรวมกับร่างแท้โดยเร็วที่สุด แล้วจะกลับมารับพวกท่านกลับบ้าน”

“บ้าน…” เล่อเหอกำกล่องหยกแน่น แล้วพยักหน้า “ได้! พวกข้าจะรอเจ้า”

“เร็วเข้า!” หลิงเยว่อีกร่างหนึ่งคอยเร่งอยู่ข้างนอกแล้ว

แต่หลิงเยว่ก็ไม่ได้รีบร้อน ยังสั่งเสียเล่อเหออย่างรวดเร็วว่าหากมีเรื่องอะไรให้ตามหาเผ่าสัตว์อสูรหมอกว่างเปล่าและสามวิญญาณผีได้ ก่อนจะจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์

ตุ๊กตาไม้อ้วนหนึ่งตัวและลูกกลมสีดำสองลูกตกลงบนไหล่ของหลิงเยว่ แล้วหลิงเยว่และโม่จวินเจ๋อก็ออกจากทะเลม่วงไปพร้อมกัน

แต่เดิมหลิงเยว่ตั้งใจจะหลอมรวมที่ทะเลม่วง แต่เหมือนที่เล่อเหอพูดจริง ๆ หลังจากที่พวกเขาปรากฏตัวเช่นนี้ ที่นี่คงไม่ปลอดภัยอีกต่อไป จึงต้องเปลี่ยนไปหลอมรวมในที่ที่ปลอดภัยกว่านี้หน่อย

พวกเขาทั้งสามคน หุ่นไม้หนึ่งตัวและลูกกลมสีดำสองลูกได้ปลอมตัวไว้ การจากไปของพวกเขาจึงไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากผู้อื่นแต่อย่างใด

ท้ายที่สุดแล้วต้นไม้คู่แห่งความตายที่หายไปโดยไม่ทราบว่าเมื่อใดนั้น กลับทำให้พวกเขาสนใจมากกว่า

………………..