เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1605 จี้ไจ่ขอฉู่ลั่วแต่งงาน

บทที่ 1605 จี้ไจ่ขอฉู่ลั่วแต่งงาน

จี้ไจ่หายใจเข้าลึก ๆ แล้วกำมือแน่นพร้อมกับเคาะประตูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

หลังจากประตูถูกเปิดออก เขาก็เดินตรงเข้าไปหาฉู่ลั่ว

ไจ๋โหรวก็ตามหลังเขาไปพร้อมกระตุกชายเสื้อของเขาอย่างกังวล เป็นการเตือนเขาว่าอย่าทำเรื่องวุ่นวายอะไร

จากนั้นก็มีเสียงดังตึง

พร้อมกับจี้ไจ่ที่คุกเข่าลงกับพื้น

สองมือของเขาแตะพื้น หน้าผากก็จรดลงกับพื้นเบา ๆ ด้วยเช่นกัน

“ผมขอร้องเจ้านิกาย ช่วยพ่อผมด้วยนะครับ”

ไจ๋โหรว “…”

ฉู่ลั่ว “…”

แม้แต่ซู่เซี่ยงหยางที่จะหารือเรื่องขององค์กรกับฉู่ลั่วต่อก็ตกตะลึงไปเช่นกัน

จี้ไจ่ที่มีความหยิ่งทะนงมาก ๆ

ตอนนี้เขากลับ…คุกเข่าลง

“คุณลุกขึ้นก่อนค่ะ”

ฉู่ลั่วทำมือให้ไจ๋โหรวพยุงจี้ไจ่ขึ้นมา

แต่จี้ไจ่กลับผลักมือของไจ๋โหรวออก แล้วเงยหน้ามองฉู่ลั่วพลางเอ่ย “เดิมทีเรื่องนี้เป็นเรื่องในครอบครัวของผม แต่ว่า…ผมช่วยเหลือพวกเขาไม่ได้ครับ ทำได้เพียงมาขอความช่วยเหลือจากเจ้านิกาย”

เขามองฉู่ลั่วด้วยแววตาส่องประกาย

ฉู่ลั่วเงียบไปครู่หนึ่งแล้วตอบรับเขา “ได้!”

จี้ไจ่ถอดของดูต่างหน้าที่สวมไว้ตลอดออกจากคอแล้วบอก “นี่คือของที่แม่ผมทิ้งไว้ให้ครับ แม่ผมทิ้งสิ่งนี้ไว้”

บนเชือกสีแดงเส้นหนึ่งมีแหวนหยกสีเขียวมรกตอยู่

เขาถอดออกมาแล้วส่งให้ฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วยื่นมือออกไปรับ

“นี่กำลังทำอะไรกันอยู่?”

มีเสียงแผ่วเบาดังออกมา

ทุกคนหันไปมองก็เห็นฮั่วเซียวหมิงที่ไม่รู้ว่าเดินออกมาจากห้องนอนตั้งแต่เมื่อไหร่

เขาสวมชุดนอนเบาสบาย พร้อมกับผมเผ้าที่ดูยุ่งเหยิง

และสายตาจ้องมองมาทางจี้ไจ่

ทุกคนจึงหันกลับมามองทางพวกเขาอีกครั้ง

จี้ไจ่กำลังคุกเข่า และในมือก็ถือแหวนอยู่

ส่วนฉู่ลั่วกำลังยื่นมือออกไปรับ

ฉากนี้มัน…

“ไม่…”

ฉู่ลั่วยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก ก็มีเสียงที่ราบกับระเบิดดังลั่นขึ้นมาอีก “พวกเจ้าทำอะไรกัน!”

เฉิงยวนลอยเข้ามา ตามด้วยสวีจิ้นที่อยู่ด้านหลังของเธอ

เฉิงยวนพุ่งไปตรงหน้าของฮั่วเซียวหมิงทันที แล้วชี้รอยจูบมากมายบนคอของเขา “นี่คืออะไร?”

เธอมีสีหน้าตกใจราวกับว่าจับได้ว่าสามีตนเองกำลังนอกใจ

จากนั้นเธอก็หันไปมองฉู่ลั่วอย่างโกรธเกรี้ยว “นี่คืออะไร!”

ฉู่ลั่ว “…”

ไจ๋โหรวก็แทบจะถลึงตาจนออกมาจากเบ้า สายตาของเธอมองไปมาสลับระหว่างฉู่ลั่วกับฮั่วเซียวหมิงทันที

สวีจิ้นกระตุกแขนเสื้อของเฉิงยวนไว้ แต่ถูกเฉิงยวนสะบัดออก

เฉิงยวนพูดออกมาด้วยความโมโหจัด “มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมข้าถึงไม่รู้? เมื่อวานใช่ไหม?”

ฉู่ลั่วกุมขมับ

ฮั่วเซียวหมิงจึงมองเฉิงยวนด้วยสายตาเคร่งขรึม

“พวกเจ้าสองคนทำรุนแรงกันขนาดนี้ แต่ข้าที่เป็นถึงหัวหน้าแฟนคลับคู่จิ้นกับไม่รู้เนี่ยนะ! พวกเจ้าสองคนแอบทำอะไรบางอย่างกันทุกวันเลยใช่ไหม?”

“ถึงแม้ว่าพวกเจ้าจะอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่ก็ทำตัวเหมือนพวกที่อยู่ในศีลในธรรมกันมาตลอด”

“มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”

“ข้าไม่ได้เห็น!”

“ข้าไม่ได้เป็นคนแรกที่รู้”

“คู่ที่ข้าจิ้นอยู่มีช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด แต่ข้ากลับไม่ได้อยู่ด้วย!”

สวีจิ้นเอ่ยขึ้นมา “เรื่องแบบนี้เจ้าจะไปอยู่ด้วยคงไม่ดีหรอก!”

“หุบปาก!”

สวีจิ้นหุบปากเงียบทันที

เฉิงยวนมองฉู่ลั่วกับฮั่วเซียวหมิงอย่างเจ็บปวดแล้วส่ายหน้าพลางเอ่ย “ทำไมพวกเจ้าทำกับข้าแบบนี้? ข้าแค่ไม่ได้ใส่ใจชีวิตส่วนตัวของพวกเจ้าแค่เมื่อวานเพียงวันเดียว พวกเจ้าก็ทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้กับข้าแล้ว!”

ฮั่วเซียวหมิงพูด “…จี้ไจ่ขอฉู่ลั่วแต่งงาน”

การที่จะทำให้หัวหน้าแฟนคลับคู่จิ้นที่โมโหและกลับมาตั้งสติได้ ก็มีแต่ตอนที่บุคคลที่สามปรากฏตัวเท่านั้น

เป็นอย่างที่คิด

เฉิงยวนที่เมื่อครู่ยังโวยวายโมโหอยู่ก็มองไปทางจี้ไจ่กับฉู่ลั่วทันที

คุกเข่า!

แหวน!

ยื่นมือไปรับ!

“ข้าไม่ได้อยู่สนใจพวกเจ้าแค่วันเดียว ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้!” เธอตัวสั่นเทาราวกับถูกโจมตีอย่างหนัก เหมือนกับว่าวินาทีต่อมาจะเป็นลมตายได้ทุกเมื่อ

ฉู่ลั่วพูดขึ้นมา “ใจเย็น ๆ ก่อน”

“ใจข้าเย็นไม่ไหวแล้ว พวกเจ้าเป็นคู่รักคู่หลักนะ ทำไมถึงทำกับแฟนคลับอย่างพวกข้าแบบนี้” เฉิงยวนเอามือทั้งสองข้างปิดหู “ข้าไม่ฟัง ๆ ! พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาทำกับข้าแบบนี้!”