เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1634 พวกผู้บำเพ็ญนอกรีต

บทที่ 1634 พวกผู้บำเพ็ญนอกรีต

ทันใดนั้นก็เสียงดังสนั่นหวั่นไหว

ร่างกายของ ‘จิ่งอันฉิง’ แตกสลาย แขนขาพังพินาศ เธอล้มลงกับพื้น มองหลุมดินขนาดใหญ่เบื้องหลังด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

ถึงปากพร่ำเอ่ยว่าเป็นไปไม่ได้ แต่สายตาที่มองไปยังฉู่ลั่วกลับเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“เธอจะสามารถบำเพ็ญได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง?”

ฉู่ลั่วถือดาบชิงเจวี๋ยไว้ เอาด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง “เพราะฉันบำเพ็ญตามครรลองที่ถูกที่ควร ไม่เหมือนกับพวกเธอ… พวกผู้บำเพ็ญนอกรีตที่บดบังวิธีสวรรค์!”

“เมื่อครู่เธอยังบอกว่าตัวเองบดบังทางสวรรค์อยู่เลย!” ‘จิ่งอันฉิง’ โกรธจนกระอักเลือดออกมาอีกรอบ

“อึก!”

ไจ๋โหรวพลันหัวเราะเยาะ “เจ้านิกายของพวกเราจะบดบังวิธีสวรรค์อย่างนั้นเหรอ? เธอคิดว่าเจ้านิกายของพวกเราจะเป็นเหมือนพวกเธอหรือไง!”

“เจ้านิกายเก่งกาจขนาดนี้ ยังต้องการบดบังวิธีสวรรค์อีกเหรอ? ตัวเองบดบังทางสวรรค์ พอมองคนอื่นก็เห็นเป็นบดบังทางสวรรค์ไปหมด”

“หึ! คนไร้ความสามารถจะเข้าใจความเก่งกาจของอัจฉริยะได้ยังไงกันล่ะ?”

คำพูดแล้วคำพูดเล่าที่ถูกเอ่ยออกมา ทำให้จิ่งอันฉิงที่ล้มอยู่บนพื้นโกรธจนอกสั่น เธอมือชี้สั่นระริกไปทางฉู่ลั่ว “เธอ…เธอ…”

ฉู่ลั่วกล่าวอย่างทะนง “ฉันอะไร! ฉันบำเพ็ญมาด้วยตัวเอง ก้าวเดินไปเดินทางของตัวเอง แน่นอนว่าต้องต่างจากพวกเธอที่เป็นแค่ลัทธินอกรีต”

“เธอ…เธอ…” เมื่อกี้ฉู่ลั่วบอกตัวเองว่าบดบังทางสวรรค์ชัด ๆ

ตอนแรกเธอไม่เชื่อ แต่ยิ่งฉู่ลั่วพูดว่าตัวเองไม่ใช่ คนรอบข้างก็ยิ่งชื่นชมฉู่ลั่วอีก จิ่งอันฉิงจึงยิ่งเชื่อเข้าไปใหญ่

ฉู่ลั่วบำเพ็ญได้เร็วขนาดนี้ ต้องเป็นเพราะบดบังทางสวรรค์แน่นอน

เธอไม่เพียงบดบังทางสวรรค์ แต่ยังหลอกคนโง่เขลาพวกนี้ด้วย

แต่ว่า…

รอบตัวฉู่ลั่วกลับไม่มีเค้าลางของผลกรรมที่เกิดจากการบดบังทางสวรรค์เลยแม้แต่น้อย

นักพรตธรรมดาไม่สามารถมองเห็นกฏเกณฑ์ของโลกนี้ได้อย่างแน่นอน แต่เธอมาจากหุบเหวเทพมรณะ ถ้าฉู่ลั่วใช้บดบังทางสวรรค์ จริง ๆ เธอจะต้องมองเห็นมันได้อย่างแน่นอน

แต่เธอกลับมองไม่เห็น

ทำได้เพียงบอกว่าวิธีบดบังทางสวรรค์ที่ฉู่ลั่วใช้นั้นลึกล้ำยิ่งกว่าสิ่งที่เธอเคยรู้จักมา

ในโลกนี้กลับมีวิธีบดบังทางสวรรค์ที่ลึกล้ำยิ่งกว่าวิธีของหุบเหวเทพมรณะเสียอีก

ดวงตาของจิ่งอันฉิงเผยแววละโมบ จับจ้องฉู่ลั่วอย่างกระหาย

ถ้าเธอสามารถได้วิธีบดบังทางสวรรค์ของฉู่ลั่วมา ถ้าเธอสามารถ…

น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉู่ลั่ว

เธอประเมินฉู่ลั่วต่ำเกินไป

จิ่งอันฉิงก้มหน้าลงเล็กน้อย เมื่อฉู่ลั่วโจมตีเข้ามาอีกครั้ง ร่างทั้งร่างของเธอกลายเป็นภาพเงามายา แล้วหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

วิญญาณร้ายรอบ ๆ ก็หายไปพร้อมกับเธอด้วยเหมือนกัน

ดูเหมือนว่าเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว พวกเขาก็ทะลุผ่านความว่างเปล่าเข้าสู่อีกมิติหนึ่ง

“ฉู่ลั่ว!” ซู่เซี่ยงหยางเดินเข้ามาหาเธอ ตั้งใจจะสอบถามฉู่ลั่ว แต่กลับเห็นฉู่ลั่วมองไปทางโรงแรมก่อนแล้ว

“โม่หวายอวี้ออกจากโรงแรมแล้วค่ะ” เธอบอก

ซู่เซี่ยงหยางพลันตกใจ “คุณไม่ได้บอกให้เธออยู่แต่ในโรงแรมเหรอครับ?”

ฉู่ลั่วรู้สึกหนักใจมาด “กลับไปดูก่อนดีกว่าค่ะ”

“แล้วหุบเหวเทพมรณะล่ะ…”

“ปล่อยให้ตราอาคมอยู่กับตัวเธอไว้ก่อนเถอะค่ะ อย่างน้อยมันก็เป็นเบาะแสได้บ้าง” แผนการเดิมของเธอกับโม่หวายอวี้คือ ฉู่ลั่วจะล่อวิญญาณร้ายของหุบเหวเทพมรณะออกมา แล้วโม่หวายอวี้จะใช้วิชาอาคมติดตามวิญญาณร้ายพวกนั้นกลับไป เพื่อหาทางเข้าหุบเหวเทพมรณะ

แต่โม่หวายอวี้ไม่เพียงไม่ใช้วิชาอาคมตามแผนที่วางไว้ แต่เธอยังไปออกจากโรงแรมอีก

อีกด้าน นอกโรงแรม

จี้ไจ่มองโม่หวายอวี้ซึ่งอยู่กลางอากาศด้วยความตกตะลึง

เธอต่างไปจากก่อนหน้านี้ที่สีหน้าและร่างกายดูซีดเซียวอ่อนแอ เวลานี้โม่หวายอวี้มีสีหน้าเย็นชา มือก็ร่ายวิชาอาคมไม่หยุด จนกระทั่งมีอาวุธเวทปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าในฉับพลัน

สายลมยามราตรีพัดพาให้เส้นผมสีดำของโม่หวายอวี้ปลิวไสวกลางอากาศ

เงาดำที่เดิมพุ่งชนค่ายกลพร้อมกัน ตอนนี้ต่างล้อมรอบโม่หวายอวี้ไว้ แต่ก็ถูกเธอโจมตีจนไม่กล้าเข้าใกล้