เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1635 ต้องการควบคุมฉัน

บทที่ 1635 ต้องการควบคุมฉัน

“ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า!”

โม่หวายอวี้มองจี้ไจ่ด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะสบตากับใบหน้าตกตะลึงของเขา

“ลูกแปลกใจมากสินะ?”

เธอคว้าแขนของจี้ไจ่ พาเขาลงมาบนขอบหน้าต่าง เงาดำที่ไม่อยากอยู่ห่างแต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ตีวงล้อมพวกเขาไว้

จี้ไจ่ “ผม…ผมไม่คิดว่า”

ผู้คนในตระกูลจี้ต่างบอกว่าโม่หวายอวี้เป็นเพียงคนธรรมดา

แม้แต่ในช่วงที่ผ่านมา เขาก็รู้ว่าโม่หวายอวี้เป็นคนของหุบเหวเทพมรณะ แต่ไม่เคยคิดว่าโม่หวายอวี้จะเก่งกาจถึงขนาดนี้

พลังวิญญาณทั่วร่างและการผนึกวิชาอาคมอย่างชำนาญ

ไม่ต้องเปรียบเทียบกับเขาเลย แม้แต่จะเทียบกับตระกูลจี้ หรือแม้แต่จี้จิงเหิง แม่ของเขาก็ไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่ากัน

โม่หวายอวี้ยิ้มบาง ๆ “ในตัวแม่มีวิชาต้องห้าม เมื่อออกจากหุบเหวเทพมรณะก็ไม่สามารถใช้พลังวิญญาณได้ รวมถึง…”

“รวมถึงค่ายกลของตระกูลจี้ ดังนั้นจึงไม่มีใครสามารถตรวจสอบพลังวิญญาณในตัวแม่ได้”

ซึ่งมันก็เป็นเหตุผลที่หุบเหวเทพมรณะหาเธอไม่พบมาหลายปี

“แล้วตอนนี้…” จี้ไจ่มองโม่หวายอวี้โดยไม่รู้ตัว

โม่หวายอวี้ “แม่ทำลายวิชาต้องห้ามนั้นแล้ว”

ในพริบตาต่อมา ประกายดาบเย็นเยียบก็ได้ฟันเงาดำที่ล้อมรอบออกไป จี้จิงเหิงกระโจนเข้ามาอยู่ตรงหน้าโม่หวายอวี้ทันที

จี้ไจ่พยายามจะขวางเขาไว้ แต่กลับถูกจี้จิงเหิงคว้าคอเสื้อ และโยนเขาทะลุกระจกเข้าไปในโรงแรม

“เธอทะลวงวิชาต้องห้ามได้แล้วเหรอ?”

จี้จิงเหิงจ้องมองโม่หวายอวี้ด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว

“อืม”

“เธอจะต้องตายนะ!”

โม่หวายอวี้มองจี้จิงเหิงด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “ฉันจะตาย คุณก็จะตาย พวกเราทุกคนล้วนต้องตายทั้งนั้น”

จี้จิงเหิงกัดฟันกรอด มือข้างหนึ่งกำมือโม่หวายอวี้ไว้แน่น “โม่หวายอวี้ เธออย่าลืมนะ เธอคือภรรยาของฉัน”

เมื่อเทียบกับความโกรธเคืองของจี้จิงเหิง สีหน้าโม่หวายอวี้กลับราบเรียบปล่อยวาง

เธอไม่ได้แสดงความโกรธหรือหวาดกลัวต่อจี้จิงเหิงเหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับยิ้มบาง ๆ ให้ “ฉันเป็นภรรยาของคุณ! พวกเรายังมีลูกด้วยกันอีกคน อาเหิง…”

เพียงสองคำนี้เอ่ยออกมา สีหน้าของจี้จิงเหิงที่โกรธจัดอยู่ก็แข็งค้างไปทันที

เธอไม่ได้เรียกเขาด้วยชื่อนี้มานานมากแล้ว

นับตั้งแต่เธอรู้ว่าเขาหลอกเธอ รู้ว่าเขาลอบวางแผนทำร้ายโต้วเหลียง ทุกอย่างล้วนเป็นแผนการของเขา เธอไม่เคยเรียกเขาแบบนี้อีกเลย

“ฉันไม่อยากคิดอีกแล้วว่าท้ายที่สุด คุณคือคู่แท้ที่สวรรค์กำหนดมาให้ฉัน หรือว่าโต้วเหลียงคือคู่แท้ที่สวรรค์กำหนดกันแน่”

โต้วเหลียงซึ่งอยู่ในห้องหน้าซีดเผือด มองโม่หวายอวี้ที่อยู่นอกหน้าต่างอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร

“หวายอวี้…”

“มันไม่สำคัญอีกแล้ว” โม่หวายอวี้หันกลับมามองโต้วเหลียง แล้วยิ้มเยาะตัวเอง “อาเหลียง ทุกอย่างไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว”

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด “ใคร ๆ ก็สามารถควบคุมชะตาชีวิตของฉันได้ แม้แต่ความรู้สึกของฉันก็ยังต้องถูกควบคุม”

“พวกคุณทุกคนล้วนต้องการควบคุมฉัน”

“ไม่ว่าจะเป็นการพาฉันออกจากหุบเหวเทพมรณะ หรือการแต่งงานมีลูก ทุกอย่างล้วนเป็นการควบคุม”

โต้วเหลียงและจี้จิงเหิงต่างมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เงาดำเข้ามาใกล้ จี้จิงเหิงยกดาบฟันมันทิ้ง สายตาของเขาจับจ้องไปที่โม่หวายอวี้เขม็ง แต่ดาบในมือก็ไม่เคยหยุดนิ่ง “ดังนั้น เธอเลือกที่จะตายสินะ?”

“เธอคิดว่าตายแล้วจะหนีพ้นเหรอ? เธอคิดว่าตายแล้วจะไม่ถูกควบคุมอีกเหรอ?”

“ความรู้สึกของคนเรานั้นสามารถควบคุมได้”

โม่หวายอวี้พยักหน้า “ใช่แล้ว! มันควบคุมได้”

“แต่ฉันไม่อยากถูกควบคุมอีกแล้ว”

โม่หวายอวี้มองไปที่จี้จิงเหิง “ฉันไม่อยากถูกควบคุมอีกแล้ว ชาตินี้ก็ไม่อยาก ชาติหน้าก็ไม่อยาก ทุกภพทุกชาติฉันไม่อยากถูกควบคุมอีกแล้ว”

ในขณะที่จี้จิงเหิงกำลังคาดเดาความหมายของคำพูดนี้ เขาก็เห็นโม่หวายอวี้มองไปยังเงาดำด้านหลังเขาด้วยสายตาเย็นชา

เธอใช้มือข้างหนึ่งประสานอินอย่างรวดเร็ว พลังวิญญาณอันแข็งแกร่งสองสายของวิชาค่ายกลแยกออกจากกัน หนึ่งจากบนลงล่าง อีกหนึ่งจากล่างขึ้นบน มุ่งเข้าหากันที่ตรงกลาง

เงาดำซึ่งล้อมรอบอยู่นั้นพลันส่งเสียงร้องครวญครางขึ้นมาในทันที

เงาดำมากมายที่อยู่รอบนอกพยายามหนีอย่างสุดกำลัง แต่ทั้งหมดกลับกลายเป็นภาพลวงตาภายใต้วิชาค่ายกล เหลือเพียงแผ่นหยกจำนวนหนึ่งที่โม่หวายอวี้เก็บรวบรวมมาไว้ในอ้อมอก

ไม่รู้ว่าจี้จิงเหิงกำลังตกใจเพราะสีหน้าของเธอ หรือเป็นเพราะคำพูดของเธอกันแน่ เขาถึงกับยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน ปล่อยให้โม่หวายอวี้พาเขาเข้าไปในโรงแรม