เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1636 ผมไม่ใช่คู่ชีวิตที่ถูกลิขิตไว้ของคุณ

บทที่ 1636 ผมไม่ใช่คู่ชีวิตที่ถูกลิขิตไว้ของคุณ

หลังจากโม่หวายกับจี้จิงเหิงเข้าไปในโรงแรม โต้วเหลียงก็วิ่งโซเซมาหา เขาพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าแขนของโม่หวายอวี้ไว้ แต่เพียงยื่นมือออกไปได้ครึ่งทางกลับไม่กล้าเข้าไปคว้าจริง ๆ

“หวายอวี้!” เขาร้องเรียกด้วยความสิ้นหวัง

โม่หวายอวี้ทำเพียงแค่ยิ้มให้เขา “อาเหลียง การตัดสินใจของฉันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณหรอกนะ ฉันก็แค่…ไม่อยากถูกใครมาควบคุมชีวิตอีกต่อไป”

โต้วเหลียงก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร

โม่หวายอวี้เดินไปหาจี้ไจ่ที่ล้มอยู่บนพื้น

จี้ไจ่ดูอ่อนแรงมาก ใบหน้าของเขาก็ขาวซีด แต่สายตากลับจ้องมองโม่หวายอวี้ด้วยความเจ็บปวด

โม่หวายอวี้ย่อตัวลง ลูบใบหน้าของเขาอย่างสนิทสนมและรักใคร่ “แม่ขอโทษนะ แม่คนนี้ทำหน้าที่ล้มเหลวเหลือเกิน”

จี้ไจ่ส่ายหน้า “แม่…แม่จะทำอะไร?”

“แม่ต้องการเป็นตัวของตัวเอง” โม่หวายอวี้หัวเราะเบา ๆ แล้วนั่งขัดสมาธิลงตรงหน้าจี้ไจ่อย่างไม่ใส่ใจ เธอวางมือข้างหนึ่งลงบนข้อมือของจี้ไจ่

พลังวิญญาณอันเลือนรางถ่ายโอนจากร่างของเธอเข้าสู่ร่างกายของจี้ไจ่

จี้ไจ่พลันเบิกตากว้าง รู้สึกตกใจ “นี่…นี่คือ…”

มนต์ดำ!

“วิชาอาคมของหุบเหวเทพมรณะ ไม่ใช่มนต์ดำ” โม่หวายอวี้เห็นความหมายในดวงตาของจี้ไจ่ “ลูกวางใจเถอะ นี่เป็นความสมัครใจของแม่เอง ลูกจะได้ไม่ต้องแบกรับผลกรรมอะไรแล้ว”

“ไม่นะ…”

“อีกไม่นานแม่ก็กำลังจะตายแล้ว ถ้าไม่มอบพลังวิญญาณของตัวเองให้กับลูก มันก็จะสลายหายไปในโลกใบนี้ หากให้คนอื่นมาใช้ สู้ยกให้ลูกเสียยังดีกว่า” โม่หวายอวี้พูดตัดบทจี้ไจ่

เส้นผมของเธอค่อย ๆ หงอกขาวทีละนิ้ว รอยย่นบนใบหน้าก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

“อย่าเสียใจไปเลย ลูกควรดีใจกับแม่สิ! นับตั้งแต่นี้ไป แม่จะไม่ถูกชะตากรรมควบคุมอีกต่อไปแล้ว”

จี้ไจ่ “…”

แสงสว่างวาบหนึ่งเกิดขึ้น ฉู่ลั่วปรากฏตัวภายในห้อง มองเพียงแค่แวบเดียวเธอก็รู้ถึงสถานการณ์ในเวลานี้

อาการบาดเจ็บบนร่างกายของจี้ไจ่ค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้นเนื่องจากการไหลเวียนของพลังวิญญาณ

ทั้งร่างของโม่หวายอวี้แก่ชราลงอย่างรวดเร็ว เธออ่อนแรงและล้มพิงไปด้านข้าง โดยมีจี้จิงเหิงคอยประคองไว้

“เจ้านิกายฉู่ ขอโทษด้วยนะที่ฉันผิดคำพูด”

ฉู่ลั่ว “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”

โม่หวายอวี้ยิ้มขมขื่น “ฉันไม่เคยคิดจะต่อต้านวิถีสวรรค์หรือชะตากรรมเลย แต่มีคนอยากจะ…”

“พวกเขาอยากต่อต้านชะตากรรม ก็เลยเริ่มควบคุมชะตากรรมของฉัน”

“เจ้านิกายฉู่ ความจริงฉันก็เป็นแค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง”

แต่เดิมเธอก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

ตอนอยู่ในหุบเหวเทพมรณะ เธอก็แค่อยากอยู่กับโต้วเหลียง

หลังจากออกจากหุบเหวเทพมรณะ โต้วเหลียงพลันจากเธอไป เธอก็คิดแค่เรื่องการเป็นสามีภรรยากับจี้จิงเหิง

เธอแค่อยากมีชีวิตที่ธรรมดาสามัญเท่านั้นจริง ๆ

แต่ว่า…

“หวายอวี๋!” โต้วเหลียงคุกเข่าลงตรงหน้าโม่หวายอวี้ “ผมไม่ใช่คู่ชีวิตที่ถูกลิขิตไว้ของคุณ!”

จี้จิงเหิงก็ชะงักไป เขาหันมองโต้วเหลียงพูดว่า “ฉันคำนวณดูแล้ว ฉันก็ไม่ใช่เหมือนกัน”

ทั้งสองคนมีสีหน้าตกตะลึง มีเพียงโม่หวายอวี้เท่านั้นที่สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลย “ฉันไม่สนหรอก จะเป็นคู่ชีวิตที่ถูกลิขิตไว้หรือไม่ มันไม่สำคัญแล้วจริง ๆ”

“ฉันชอบใคร คนคนนั้นก็คือคู่ชีวิตที่ถูกลิขิตไว้ของฉัน”

เธอยกมืออันแก่ชราขึ้น คิดอยากจะลูบใบหน้าของจี้จิงเหิง เธอเอ่ย “ตอนที่ฉัน…แต่งงานกับคุณ ฉันอยากอยู่กับคุณจริง ๆ นะ”

ทว่ามือนั้นยังไม่ทันได้สัมผัสกับใบหน้าของจี้จิงเหิง มือเธอก็พลันตกลงอย่างแรง

อักขระรอบร่างแตกกระจายออก ร่างวิญญาณที่ยังไม่ทันได้ลอยออกจากร่างกายก็ถูกอักขระมากมายตัดขาดราวกับตาข่าย

วิญญาณของเธอกลายเป็นประกายดวงดาวเล็ก ๆ จากนั้นก็หายวับไป

จี้จิงเหิงอุ้มร่างของโม่หวายอวี้ นิ่งงันอยู่กับที่

โต้วเหลียงก็ตะลึงไปเช่นกัน

เขาพยายามคว้าเศษวิญญาณที่ลอยกระจายอยู่ในอากาศโดยไม่รู้ตัว แต่กลับพบว่าไม่สามารถจับมันเอาไว้ได้เลย