เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1637 อย่ายึดติดอยู่กับคำสัญญา

บทที่ 1637 อย่ายึดติดอยู่กับคำสัญญา

หลังร่างกายของโม่หวายอวี้สหายหายไป มีเพียงจี้ไจ่ซึ่งเปี่ยมด้วยพลังวิญญาณ หันไปเหม่อมองฉู่ลั่วด้วยสีหน้าซับซ้อน แล้วค่อยหลุบสายตาลง

การแตกดับของวิญญาณ ดูเหมือน…จะไม่เป็นแบบนี้

เวลาค่ำคืนมาเยือนในที่สุด

จี้ไจ่เดินตามหลังฉู่ลั่วไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เขาเดินตามฉู่ลั่วออกจากโรงแรมจนมาถึงชานเมืองแล้ว ตอนนี้พวกเขาใกล้จะออกจากมณฑลหนานเต็มที

ฉู่ลั่วเอ่ยขึ้นมา “แม่ของคุณเสียชีวิตแล้ว คุณไม่ไปร่วมงานศพของเธอเหรอ”

จี้ไจ่ “วิญญาณแตกสลายไปแล้ว ยังจำเป็นต้องมีงานศพอีกเหรอครับ?”

ฉู่ลั่ว “…แล้วคุณตามฉันมาทำไม?”

จี้ไจ่เงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดไม่จา แต่ความหมายกลับชัดเจน

ฉู่ลั่วถอนหายใจ โบกมือเบา ๆ ยันต์แผ่นหนึ่งปรากฏขึ้นมา ภายในนั้นมีดวงวิญญาณกำลังลอยล่องอยู่

โม่หวายอวี้ก็ทำหน้าจนปัญญาเช่นกัน

จี้ไจ่ “ผมเดาได้แล้ว”

“คุณเดาได้ยังไง?” ซุนหย่าจิ้งโผล่ออกมาจากด้านหลังของฉู่ลั่ว “บทละครนี้ฉันเขียนออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ หลีกเลี่ยงโต้วเหลียงกับจี้จิงเหิงได้อย่างสมบูรณ์”

“แถมยังสามารถหลีกเลี่ยงอะไรที่เรียกว่าหุบเหวเทพมรณะนั่นได้อีกด้วย!”

“ไม่มีช่องโหว่เลยสักนิด”

“วิญญาณที่แตกสลายนั้นกระจายไปในท้องฟ้าและแผ่นดิน ไม่ได้หายไปเหมือนดวงดาว” จี้ไจ่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ซุนหย่าจิ้งได้ยินดังนั้นแล้วก็ตบมือ “ฉันบอกแล้วว่าบทละครของฉันไม่มีปัญหา มันเป็นปัญหาของเอฟเฟกต์ต่างหาก!”

“ละครทีวีทำร้ายฉัน!”

เธอร่ำร้องด้วยความเจ็บปวด

อีกด้านหนึ่ง ฉู่ลั่วให้จี้ไจ่กับโม่หวายอวี้ได้กล่าวคำอำลากันเป็นครั้งสุดท้าย

พวกเขาแม่ลูกไม่ได้พูดคุยกันนาน โม่หวายอวี้ก็พาจี้ไจ่เดินกลับมา

“ขอบคุณเจ้านิกายมากครับ”

ฉู่ลั่วพยักหน้าเล็กน้อย แล้วพาโม่หวายอวี้เข้าไปในสถานที่แห่งนั้นทันที

เมื่อเข้าสู่ปรโลก ยมทูตขาวดำก็รออยู่ตรงนั้น เช่นเดียวกับเฉิงยวนและสวีจิ้นที่ยืนรออยู่เหมือนกัน

สวีจิ้นยืนห่างจากเฉิงยวนเล็กน้อย ท่าทีของเขาคล้ายจะอยากเข้าใกล้แต่ก็ไม่กล้า

ฉู่ลั่วส่งโม่หวายอวี้ให้กับยมทูตขาวดำ แล้วมองสำรวจเฉิงยวนตั้งแต่หัวจรดเท้า “ฟื้นตัวเป็นอย่างไรบ้าง?”

เฉิงยวนทำท่าเกร็งกล้ามเนื้อ “ข้าดีขึ้นแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ!”

เธอยกเท้าเตรียมจะเดินไป

สวีจิ้นก็เดินตามหลังเธอ

เฉิงยวนรู้สึกโมโหจนต้องหันกลับมาจ้องมองเขาด้วยความโกรธเคือง สวีจิ้นชะงักฝีเท้า ยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่กล้าขยับเขยื้อน

“เจ้าอย่าตามข้ามาอีกเลย!” เฉิงยวนกัดฟันพูด “เจ้าไม่เห็นจุดจบของโม่หวายอวี้หรือ?”

สวีจิ้นยังยืนนิ่งไม่ขยับ

เฉิงยวนจ้องเขา “อย่ายึดติดอยู่กับคำสัญญาในอดีตอีกเลย สวีจิ้นตายไปแล้ว เจ้าเป็นเจี่ยซีต่อไปเถอะ”

“เจี่ยซีจะชอบเฉิงยวนที่ไม่เคยเห็นมาก่อนหรือ?”

“เจี่ยซีจะชอบผีสาวพันปีคนหนึ่งหรือไง?”

สวีจิ้นเงยหน้ามองเธอ

เฉิงยวนโบกมือไปมา “สวีจิ้นตายไปแล้ว เจ้าก็เป็นเจี่ยซีดี ๆ ต่อไปเถอะ”

“ความอัดอั้นตันใจของสวีจิ้น ความทุกข์ทรมานที่สวีจิ้นได้รับ ข้าจะชดใช้ให้เขาเอง”

พูดจบเฉิงยวนก็คว้าตัวฉู่ลั่วหายตัวไปทันที ไม่สนใจสวีจิ้นที่ยังอยู่ในปรโลกเลย

สวีจิ้นมองไปยังจุดที่พวกเธอหายตัวไป แล้วหมุนตัวไล่ตามหลังยมทูตขาวดำ

ยมทูตขาวดำกำลังจะพาโม่หวายอวี้ไปตัดสินบุญบาป ไม่คิดว่าจะถูกสวีจิ้นเข้ามาขวางไว้

“ท่านทั้งสอง ข้าอยากคุยกับนางเป็นการส่วนตัวสักหน่อย ได้หรือไม่?”

ยมทูตขาวดำสบตากัน

สวีจิ้นคนนี้เป็นคนที่ปรมาจารย์พามาเอง มีบุญวาสนากับปรมาจารย์อยู่บ้าง

“ช่วยรีบหน่อยนะ”

สวีจิ้นพยักหน้าด้วยความซาบซึ้ง แล้วเดินเข้าไปหาโม่หวายอวี้

ทันทีที่เฉิงยวนจูงมือฉู่ลั่วออกจากปรโลกได้ เธอก็ปล่อยมืออีกฝ่ายแล้วหันกลับไปมองด้วยความกังวล “ดีแล้วที่ไม่มีใครตามมา”

ฉู่ลั่วถาม “เธอกลัวขนาดนั้นเลยเหรอว่าสวีจิ้นจะตามมา?”

เฉิงยวนถอนหายใจ “เจ้าดูชะตากรรมของโม่หวายอวี้กับคนอื่น ๆ สิ ข้าไม่อยากเป็นแบบนั้นหรอกนะ!”

“ถึงอย่างไรเขาก็มีสายสัมพันธ์กับสั่วหลิงมาแล้วเก้าชาติ ชาตินี้เองก็คง…”