เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1640 ช่วยพาฉันเข้าไปในหุบเหวเทพมรณะ

บทที่ 1640 ช่วยพาฉันเข้าไปในหุบเหวเทพมรณะ

การพูดคุยเหตุผลจบลงอีกครั้ง

โต้วเหลียงยิ่งขดตัวเข้าหากัน เสื้อผ้าบนตัวถูกฉีกขาดเป็นริ้ว ๆ

ส่วนครั้งนี้สภาพของจี้จิงเหิงดูอเนจอนาถมากกว่าครั้งก่อนอีก

เสื้อคลุมและแส้ปัดของเขาถูกฉีกขาดจนยับเยิน บนใบหน้าก็มีรอยข่วนเป็นทางเลือดสิบกว่ารอย ไม่เหลือท่าทางอันสง่างามของนักพรตเลยแม้แต่น้อย

จี้จิงเหิงเอียงหน้ามามองฉู่ลั่ว “เจ้านิกายฉู่ปล่อยให้วิญญาณร้ายอาละวาดแบบนี้ก็ได้อย่างนั้นเหรอ?”

ฉู่ลั่วไม่ตอบเขา แต่หันไปมองเฉิงยวนกับคนอื่น ๆ แทน “ดูเหมือนพวกเธอจะอธิบายเหตุผลได้ไม่ค่อยดีนัก หัวหน้าตระกูลจี้ถึงไม่ยอมรับสักที”

เฉิงยวนบิดข้อมือ “ถ้าอย่างก็…มาพูดคุยกันอีกรอบเถอะ”

“ผมยอมรับ! ผมยอมรับแล้ว” โต้วเหลียงยกมือข้างหนึ่งขึ้น ส่วนอีกมือกำลังดึงกางเกงตัวเอง

“ถ้าอย่างนั้นก็อธิบายเหตุผลให้หัวหน้าตระกูลจี้ฟังอีกที” สายตาของฉู่ลั่วสบกับสายตาของจี้จิงเหิง ท่ามกลางสีหน้าโกรธแค้นและจนใจของจี้จิงเหิง เธอถามต่อว่า “หัวหน้าตระกูลจี้คิดว่ายังไงคะ?”

“ไม่ต้องหรอก”

จี้จิงเหิงกัดฟันตอบไปว่า “ฉันยอมรับแล้ว”

“อย่างนั้นก็ดีแล้วค่ะ!”

ฉู่ลั่วนั่งไขว้ขาอย่างสบายอารมณ์อยู่บนโซฟา เฉิงยวนและคนอื่น ๆ ต่างยืนอยู่ด้านหลังเธอ แม้แต่จี้ไจ่ก็ยืนอยู่ด้านหลังมองมาด้วยสีหน้าเย็นชา

ส่วนฝั่งตรงข้ามมีจี้จิงเหิงกับโต้วเหลียงที่กำลังนั่งหดไหล่อยู่

“คุณโต้ว ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรมากมาย ขอแค่เรื่องเดียว ช่วยพาฉันเข้าไปในหุบเหวเทพมรณะทีค่ะ”

พอได้ยินคำว่าหุบเหวเทพมรณะ โต้วเหลียงก็เงยหน้าขึ้นทันทีจากนั้นก็ส่ายหน้า “ไม่…”

“คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธค่ะ หุบเหวเทพมรณะทิ้งร่องรอยเอาไว้ในโลกนี้ไม่มากนัก แสดงว่าหุบเหวเทพมรณะไม่อนุญาตให้คนในนั้นเข้าออกได้ตามใจชอบ แต่คุณกลับพาโม่หวายอวี้ออกมา ดูท่าคงไม่ได้รับอนุญาตจากหุบเหวเทพมรณะใช่ไหมคะ!”

โต้วเหลียงมองฉู่ลั่วด้วยความตกใจ

“คุณกล้าพาเธอออกมา แต่ไม่กล้าพาเธอกลับไป คุณโต้ว คุณทำแบบนี้จะไม่ขี้ขลาดเกินไปหน่อยเหรอคะ”

โต้วเหลียงพูดเบา ๆ เพื่อแก้ต่างให้ตัวเอง “หุบเหวเทพมรณะร้ายกาจมาก แม้แต่คุณก็…”

“แค่คุณพาพวกเราเข้าไปได้ เรื่องหลังจากนั้นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณแล้วค่ะ แบบนี้คุณโต้วก็ไม่ต้องกลัวว่าตัวเองจะต้องตายแล้ว”

โต้วเหลียง “…”

ฉู่ลั่วรวมถึงสายตาทุกคู่ที่อยู่ด้านหลังเธอนั้นต่างมองเขาอย่างเย้ยหยัน ทำให้เขาไม่กล้าสบตากับพวกเขาตรง ๆ ได้แต่ก้มหน้าลงแล้วพูดว่า “ตกลง!”

“ฉันก็จะไปด้วย” จี้จิงเหิงพูดขึ้นมากะทันหัน

เขามองโต้วเหลียงด้วยสายตาเรียบเฉย แต่แสดงความดูถูกออกมาเล็กน้อย “ฉันอยากจะดูว่าใครกันแน่ที่เป็นคู่แท้ที่สวรรค์กำหนดของเธอ”

ซุนหย่าจิ้งกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย พึมพำเบา ๆ “คู่แท้ที่สวรรค์กำหนด คู่บุพเพที่สวรรค์กำหนด ของพวกนั้นมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ? รักชอบกันเองไม่ได้เหรอ? จำเป็นต้องให้สวรรค์จัดการกำหนดทุกอย่างให้เลยเหรอ?”

จี้จิงเหิงเอ่ย “มันสำคัญ”

ซุนหย่าจิ้งแค่นเสียง “มีอะไรสำคัญกัน ก็แค่คนไร้ค่าสองคนที่แยกไม่ออกว่าตัวเองชอบใครไม่ใช่เหรอ? ถ้าวันหนึ่งสวรรค์บอกว่าคู่ของพวกคุณคือหมูตัวหนึ่งหรือยุงตัวหนึ่ง พวกคุณก็จะพูดจาหวานซึ้งกับหมูตัวนั้นหรือรักกันไปจนแก่เฒ่ากับยุงหรือเปล่า?”

จี้จิงเหิง “…”

โต้วเหลียง “…”

โต้วเหลียงก้มหน้าลง “เธอพูดถูก ตอนที่พวกเราอยู่ในหุบเหวเทพมรณะ ผมก็รู้แล้วว่าคู่ครองที่ถูกลิขิตไว้ของหวายอวี้ไม่ใช่ผม”

เสียงของเขาเบามาก ราวกับจะพูดให้ตัวเองฟัง

แต่เพราะบรรยกาศในห้องเงียบเกินไป ทุกคนจึงได้ยินสิ่งที่เขาพูดอย่างชัดเจน

“ฉันกับหวายอวี้เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก หมั้นหมายกันมาตั้งแต่เล็ก รอแต่งงานกันเมื่อพวกเราโตขึ้น แต่แล้ววันหนึ่ง ฉันก็พบว่าคู่ครองของหวายอวี้ในสมุดบุพเพเป็นคนอื่น”

“คนคนนั้นก็คือจี้จิงเหิง”

โต้วเหลียงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาอันเศร้าสร้อยแฝงแววเยาะหยันตัวเอง “ผมแอบหนีออกจากหุบเหวเทพมรณะ ผมอยากรู้ว่าจี้จิงเหิงคนนี้เป็นใครกันแน่”

“และผมก็ได้เห็นแล้ว”