เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1652 พวกเขาตายได้อย่างไร

บทที่ 1652 พวกเขาตายได้อย่างไร

คนอื่น ๆ ก็คิดเช่นเดียวกัน มีเพียงฉู่ลั่วเท่านั้นที่มีสีหน้าดูหม่นลงเล็กน้อย

ทำไมวิญญาณร้ายพวกนี้ถึงได้มาปรากฏตัวแล้วไปหาเฉิงยวนในเวลานี้พอดี?

พลังงานมืดมนอันรุนแรงพุ่งออกมาจากภายในห้องเป็นระลอก

เจ้าหน้าที่องค์กรทั้งหมดที่อยู่ ณ ที่นั้นสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าพลังหยินแทบจะปกคลุมทั่วทั้งทางเดินเอาไว้แล้ว

พลังหยินนี้รุนแรงกว่าก่อนหน้านี้มาก

จะมีเกิดอะไรขึ้นข้างในห้องของเฉิงยวนหรือเปล่า?

ฉู่ลั่วไม่ได้บุกเข้าไปทันที แต่ยกมือขึ้นเคาะประตูก่อน “เฉิงยวน นี่ฉันเองนะ”

พลังหยินหยุดชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็สลายตัวไปอย่างรวดเร็ว

จิ่งเจียเหยียนถึงกับตื่นตะลึง เธอคว้าแขนซุนหย่าจิ้งที่อยู่ข้าง ๆ ไว้ “เป็นยวนยวน! พลังหยินพวกนี้มาจากยวนยวน!”

ซุนหย่าจิ้งไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับกำลังขมวดคิ้ว

ต่อมาประตูห้องก็เปิดออกอย่างฉับพลัน

ฉู่ลั่วเดินดุ่มเข้าไปคนเดียว จากนั้นประตูจึงปิดลงเสียงดังปัง

คนที่เหลืออยู่ตรงระเบียงทางเดินต่างจ้องมองความเป็นไป

ซุนหย่าจิ้งเปลี่ยนสีหน้าจากเคร่งเครียดเป็นท่าทีผ่อนคลาย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบายใจว่า “ในเมื่อปรมาจารย์ออกโรงแล้ว คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

จิ่งเจียเหยียนเองก็เห็นด้วย “ลั่วลั่วเป็นฝ่ายลงมือขนาดนี้ ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน!”

เจ้าหน้าที่องค์กรคนอื่นก็ผ่อนคลายสีหน้าลงทันที “ในเมื่อมีเจ้านิกายอยู่ด้วย ก็คงไม่มีอะไรแน่ ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ!”

คนทั้งหมดพากันแยกย้ายออกไป

เหลือเพียงจิ่งเจียเหยียนกับพวกเขาที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดีนัก

ผีเด็กหลายคนถูกซุนหย่าจิ้งไล่กลับห้องไป แล้วสั่งให้พวกเขาอยู่แต่ในห้องอย่างเชื่อฟัง ห้ามออกมาโดยเด็ดขาด

ภายในห้อง

ฉู่ลั่วลงมือควบคุมเฉิงยวนที่เกือบจะกลายเป็นผีร้าย แล้วโยนแผ่นยันต์หลายแผ่นลงบนร่างของวิญญาณร้ายที่กำลังแผ่พลังหยินออกมา

เฉิงยวนได้สติกลับมาในที่สุด เธอกันวิญญาณร้ายเหล่านั้นไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณ พลางมองฉู่ลั่วอย่างระแวดระวัง

ฉู่ลั่วสบตากับเธอด้วยสีหน้าอ่อนโยน

เฉิงยวนเอ่ย “…เจ้าจะไม่ลงมือหรอกใช่ไหม?”

“ไม่แน่นอน!”

“แต่พวกเขา…พวกเขาเคยฆ่าคนมาก่อนนะ”

ฉู่ลั่วมักจะไม่ปรานีต่อวิญญาณร้ายที่เคยฆ่าคนมาก่อนเลย

ฉู่ลั่วตอบ “เฉิงยวน ฉันจะไม่ลงมือแน่นอน”

ได้ยินดังนั้นเฉิงยวนจึงปล่อยมือ แต่ก็ยังคงยืนบังหน้าวิญญาณร้ายเหล่านั้นอยู่

“พวกเขากลายเป็นผีร้ายไปหมดแล้ว ไม่มีสติสัมปชัญญะหลงเหลืออยู่เลย” แม้จะถูกกดทับด้วยยันต์จนขยับไม่ได้ แต่พลังอาฆาตแค้นในร่างของวิญญาณร้ายเหล่านั้นก็ยังไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย

เฉิงยวน “ข้ารู้ แต่ว่า…แต่ว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นหลานชายหลานสาวของข้า!”

เสียงของเธอสั่นเครือ “ลั่วลั่ว หลาน ๆ ของข้าไม่ได้โตขึ้นเลย พวกเขาเองก็ไม่ได้ไปเกิดใหม่ด้วย”

เธอไม่สนใจพลังหยินที่แผ่ออกมาจากร่างของวิญญาณร้ายเหล่านั้น โอบกอดพวกมันทั้งหมดเข้าไว้ในอ้อมอก “ทำไมกัน?”

เธอถามฉู่ลั่ว

ทว่าฉู่ลั่วไม่ได้ตอบอะไร

“ยวนยวน…”

สวีจิ้นรีบวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน แต่แล้วก็หยุดยืนนิ่ง

ดวงตาแปลกประหลาดของเฉิงยวนสบมองเขา แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา “เจ้าไม่เคยบอกข้าเลยว่าพวกเขาตายเร็วขนาดนี้!”

ร่างวิญญาณเล็ก ๆ ที่ถูกห่อหุ้มไปด้วยพลังหยินจนไม่เห็นรูปร่างเค้าเดิม

แต่ร่างวิญญาณเหล่านี้กลับเล็กจ้อยเหลือเกิน ไม่ได้โตขึ้นกว่าตอนที่เธอตายไปมากนัก

สวีจิ้น “…ข้าไม่รู้ว่าจะบอกเจ้าอย่างไรดี”

“พวกเขาตายได้อย่างไร?” เฉิงยวนก้มหน้าถาม

“ปินปินจมน้ำตายตอนเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน”

“เซินเซินปีนต้นไม้ไปเก็บว่าว แต่แล้วก็ตกลงมา”

“เฉิงซุนออกไปขี่ม้า แต่ม้าเกิดควบคุมไม่ได้ พาเขาตกเหวไป”

“…”

เรื่องราวถูกเล่าต่อ ๆ กันไปทีละประโยค

ทายาทรุ่นเล็กทั้งสิบสามคนของตระกูลเฉิง ไม่มีใครรอดชีวิต แม้แต่เด็ก ๆ ที่เกิดหลังจากเธอตายไปแล้วก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุต่าง ๆ ภายในเวลาแค่สี่ห้าปี

ทั้งหมดเป็นเพียงอุบัติเหตุ

ไม่มีใครเจ็บป่วยตาย

เฉิงยวนนึกอะไรขึ้นมาได้ทันที เธอยื่นมือคว้าแขนของสวีจิ้นไว้แน่น “ท่านพ่อท่านแม่ของข้าล่ะ? พี่ชายกับพี่สะใภ้ของข้าล่ะ?”

ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้ถาม เพราะคิดว่าญาติพี่น้องเหล่านั้นคงใช้ชีวิตกันอย่างราบรื่นไปจนสิ้นอายุขัย จากนั้นก็ไปเวียนว่ายตายเกิดกันหมดแล้ว

ความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่างพวกเขาก็คงจะขาดสะบั้นไปนานแล้ว

แต่ว่า…

ถ้าหลานชายหลานสาวของเธอตายจริง ๆ พ่อแม่ของเธอ พี่ชายและพี่สะใภ้ของเธอ…พวกเขาจะรู้สึกเจ็บปวดมากแค่ไหน