เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1653 รู้ที่มา

บทที่ 1653 รู้ที่มา

เธอกำแขนของสวีจิ้นแน่นขึ้น ดวงตาแปลกประหลาดของเธอเผยแววน่าสะพรึงกลัวออกมาเล็กน้อย พลังหยินที่เพิ่งถูกกดทับลงไปเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

พลังหยินจากวิญญาณร้ายหลายดวงค่อย ๆ คืบคลานขึ้นมาบนร่างของเธอ ราวกับจะย้อมเธอให้กลายเป็นวิญญาณร้ายไปด้วยกัน

สวีจิ้นขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด “พวกเขาทุกคนสบายดี”

เฉิงยวนกลับไม่ได้แสดงสีหน้าโล่งใจแม้แต่น้อย เธอปล่อยมือจากแขนเขา ร่างทั้งร่างทรุดลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความเจ็บปวดเหลือแสน ก่อนจะทนไม่ไหวอีกต่อไป ร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

สวีจิ้นค่อย ๆ ย่อตัวลงไป แล้วโอบกอดเฉิงยวนไว้ในอ้อมแขน

เธอถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตั้งแต่เด็ก ไม่เคยต้องผ่านความทุกข์ยากอะไรในชีวิต

แต่เฉิงยวนก็ไม่ใช่คนอ่อนแอ เฉิงยวนแทบไม่เคยร้องไห้เลย

สวีจิ้นรู้จักเธอมานานหลายปี เขาไม่เคยเห็นเธอร้องไห้สักกี่ครั้ง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดสุดจะกลั้นแบบนี้

“ขอโทษ! ข้าปกป้องพวกเขาไว้ไม่ได้!”

ฉู่ลั่ว “…”

การต้องมองลูกหลานในบ้านตายไปทีละคน ในขณะที่ผู้ใหญ่ยังมีชีวิตอยู่อย่างราบรื่น นี่จะเป็นเรื่องดีสำหรับผู้ใหญ่เหรอ?

ไม่ใช่เลย มีแต่จะยิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น

ฉู่ลั่วย่อตัวลง มือแตะเบา ๆ บนศีรษะของเฉิงยวน ขับไล่พลังหยินที่เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ บนร่างของอีกฝ่าย

จากนั้นเธอก็ยกมือขึ้น เก็บวิญญาณร้ายเล็ก ๆ เหล่านั้นที่อยู่ข้างกายเข้าไปในแผ่นยันต์ทั้งหมด

หลายชั่วโมงต่อมา

สั่วเฟิงปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าฉู่ลั่ว ท่าทางและสีหน้าต่างเคร่งขรึมมาก “ไม่ทราบว่าเจ้านิกายได้กำจัดวิญญาณร้ายบนตัวเสี่ยวอิงหรือยัง?”

สั่วอิงตามหลังเธอมา ตอนนี้สภาพของสั่วอิงคือกำลังก้มหน้า สีหน้าซีดเซียว คนทั้งคนดูผอมโซลงอย่างน่ากลัว

ประกอบกับเหตุการณ์ผิดปกติเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ทำให้เธอหดไหล่สั่นเทาราวกับเป็นนกที่ตื่นตระหนก

ฉู่ลั่ว “กำจัดไปแล้วค่ะ”

สั่วเฟิงชะงัก เธอหรี่ตามอง “จริงเหรอ? ฉันได้ยินว่าวิญญาณร้ายพวกนั้นวิ่งมาที่โรงแรม กระทั่งเข้าไปในห้องของเฉิงยวนด้วย เจ้านิกาย วิญญาณร้ายพวกนั้นถูกกำจัดจริง ๆ แล้วเหรอ?”

“หรือว่าเจ้านิกายจะปกป้องพวกวิญญาณร้ายเพื่อเฉิงยวนกันล่ะ”

ฉู่ลั่วนั่งขัดสมาธิหลับตา มือทั้งสองข้างประสานกัน ก่อนจะกล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่งว่า “ในเมื่อหัวหน้าตระกูลสั่วไม่เชื่อฉัน ถ้าอย่างนั้นก็รอดูว่าจะมีวิญญาณร้ายมารบกวนคุณสั่วอีกหรือเปล่าค่ะ”

สั่วเฟิง “ถ้ามีขึ้นมาล่ะ?”

ฉู่ลั่ว “ถ้ามีก็คงไม่ใช่พวกที่มาวันนี้ค่ะ”

เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สายตาไร้คลื่นอารมณ์ใด ๆ พลังวิญญาณค่อย ๆ โอบล้อมร่างกายของเธอ “ถ้าหัวหน้าตระกูลสั่วไม่เชื่อฉัน แล้วมาหาฉันทำไมคะ”

สั่วเฟิง “…เจ้านิกายอย่าลืมนะ พวกเรามีข้อตกลงกันอยู่”

ฉู่ลั่วยกยิ้ม “ฉันทำตามข้อตกลงนั้นแล้วค่ะ”

สั่วเฟิงกัดฟันจ้องมองฉู่ลั่ว ผ่านไปครู่หนึ่งจึงหัวเราะเยาะ “ดูเหมือนเจ้านิกายจะตั้งใจปกป้องพวกวิญญาณร้ายนั่นเสียแล้ว”

ฉู่ลั่วเลิกคิ้ว “ดูท่าหัวหน้าตระกูลสั่วจะตัดสินว่าฉันไม่ได้กำจัดพวกวิญญาณร้ายให้สินะคะ! ถ้าอย่างนั้นหลักฐานล่ะคะ? หัวหน้าตระกูลสั่วมีหลักฐานหรือเปล่า?”

ไม่รอให้สั่วเฟิงพูด ฉู่ลั่วก็หลับตาลงอีกครั้ง รักษาท่าทางการบำเพ็ญเช่นเดิม “คุณไม่มี แต่กลับมั่นใจว่าฉันไม่ได้กำจัดวิญญาณร้ายให้”

“แสดงว่าหัวหน้าตระกูลสั่วรู้ที่มาของพวกวิญญาณร้ายเหล่านั้นอย่างชัดเจนใช่ไหมคะ?”

สั่วเฟิงเบิกตากว้างทันที

ใบหน้าเหี่ยวย่นนั้นเผยความประหลาดใจที่ไม่เข้ากับอายุของเธอเลยแม้แต่น้อย

สั่วอิงที่อยู่ด้านหลังหัวหน้าตระกูลสั่วก็แสดงสีหน้าแบบเดียวกัน เธอเหลือบมองสั่วเฟิงโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็รีบหลบสายตาไปอย่างรวดเร็ว

สั่วเฟิงคืนสีหน้าเป็นปกติโดยเร็ว “เจ้านิกายพูดอย่างนี้ หมายความว่ายังไงกันแน่?”

ฉู่ลั่วตอบ “เช่นเดียวกันกับที่หัวหน้าตระกูลสั่วสงสัยฉัน ฉันก็สงสัยหัวหน้าตระกูลสั่วเหมือนกันค่ะ”

บรรยากาศในห้องรับแขกพลันตึงเครียดขึ้น

ฉู่ลั่วแสดงท่าทีเย็นชา นั่งขัดสมาธิบำเพ็ญ

คนตระกูลสั่วที่อยู่ตรงข้ามต่างโกรธเคืองกับท่าทีเช่นนี้ของเธอ แต่ก็พูดอะไรไม่ออก

ส่วนสั่วอิงดึงแขนเสื้อของสั่วเฟิงเบา ๆ พูดเสียงค่อยว่า “หัวหน้าตระกูลคะ หนูเชื่อเจ้านิกายค่ะ พวกเรา…พวกเรากลับกันเถอะ!”

สั่วเฟิงค่อย ๆ หลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้สีหน้าเปี่ยมด้วยความเมตตา “ก็ได้ ทำตามที่เสี่ยวอิงพูด พวกเราจะกลับไปก่อน”