เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1654 เคยฆ่าคน

บทที่ 1654 เคยฆ่าคน

เฉิงยวนตื่นขึ้นด้วยพลังของอักขระที่ฉู่ลั่วสร้างขึ้น เธอลืมตาอย่างงุนงงพลางจ้องมองเพดานด้วยความเหม่อลอย

ไม่สนใจสวีจิ้นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เลยสักนิด

บรรยากาศในห้องเงียบมาก

จนกระทั่งสายลมพัดมาพาให้ผ้าม่านข้างเตียงพลิ้วไหว ถึงเพิ่มความมีชีวิตชีวาให้กับห้องนี้ขึ้นมาได้บ้าง

เฉิงยวนลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที เธอลอยไปยังห้องของฉู่ลั่วโดยมีสวีจิ้นคอยตามอยู่ด้านหลัง

ทันทีที่เข้าไป เฉิงยวนก็คว้ามือของฉู่ลั่วไว้ ถามว่า “เจ้ามีวิธีไหม?”

“ยวนยวน!”

สวีจิ้นรีบจับตัวเฉิงยวนเอาไว้ “อย่าทำให้เจ้านิกายฉู่ลำบากใจเลย!”

จะมีวิธีได้อย่างไร?

ผี ฆ่าคน!

ไม่ใช่แค่คนคนเดียวด้วย

เธอกลายเป็นวิญญาณมานานแล้ว สูญเสียสติสัมปชัญญะและกลายเป็นผีร้าย

ลัทธิเต๋าก่อตั้งขึ้นมาก็เพื่อจัดการกับผีร้ายพวกนี้ แล้วจะมีวิธีได้อย่างไร

นับตั้งแต่โบราณกาลมาก็ไม่เคยมีวิธีอย่างนี้

เขาลากเฉิงยวนให้ถอยออกมา

แต่เฉิงยวนกลับจับแขนของฉู่ลั่วไม่ยอมปล่อย จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

ฉู่ลั่วตอบ “มี”

ตอนที่เฉิงยวนกำลังจะปล่อยมือ ฉู่ลั่วกลับพูดขึ้นมากะทันหันอย่างนี้

เฉิงยวนกับสวีจิ้นหันไปมองฉู่ลั่วพร้อมกัน

ฉู่ลั่วชี้ไปที่ห้องข้าง ๆ

เฉิงยวนวิ่งไปทางนั้นราวกับควบคุมตัวเองไม่ได้

ฉู่ลั่วพักอยู่ในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท ห้องแบบนี้มีทั้งหมดสองห้องในชั้นเดียวกัน แต่ต้องเดินเลี้ยวเข้าไปอีกทางหนึ่งจึงจะเห็น

เมื่อเฉิงยวนวิ่งไปถึงมุมตึก ก็ถูกไจ๋โหรวที่ยืนอยู่หน้าประตูห้ามเอาไว้ “หมอกว่านอยู่ข้างใน เธอกำชับไม่ให้พวกเรารบกวนนะ”

เฉิงยวนถูกขวางไว้ก่อน

ต่อให้อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เฉิงยวนกลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ได้แต่พิงกำแพงอย่างอ่อนแรงอยู่แบบนั้น

อีกด้านหนึ่งหยวนเส้าหยินก็ยืนอยู่เหมือนกัน เขามองสำรวจเฉิงยวนแล้วอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เพราะสายตาน่ากลัวของไจ๋โหรวจึงไม่กล้าเอ่ยปากพูด

สวีจิ้นยืนอยู่ข้างกายเฉิงยวน เขาจับมือเธอไว้ คอยปลอบโยนเธออย่างเงียบ ๆ

จนกระทั่งเวลาค่ำมืดแล้ว ประตูห้องจึงเปิดออก

เฉิงยวนเงยหน้าขึ้นทันที มองกว่านหว่านที่เดินออกมาจากในห้องด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัว

กว่านหว่านไม่ได้พูดอะไรมาก ทำเพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น

เฉิงยวนพุ่งเข้าไปในห้องทันที สวีจิ้นรู้สึกเกรงใจจึงกล่าวขอบคุณกว่านหว่านที่อยู่ด้านหลัง

กว่านหว่านหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์ข้อความบอก

[แม้ว่าพลังชั่วร้ายจะถูกกำจัดไปแล้ว แต่วิญญาณยังไม่มั่นคง ฉันจะไปรายงานกับเจ้านิกายก่อนนะคะ]

สวีจิ้นพยักหน้าเบา ๆ แล้วกว่านหว่านก็เดินจากไป

สวีจิ้นเดินไปยังประตูห้อง มองเฉิงยวนที่กำลังกอดคนในห้องซึ่งมีทั้งเด็กและผู้ใหญ่อย่างมีความสุข เธอกอดคนนั้นทีคนนี้ที

กลุ่มคนทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างเรียกเธอว่าอาหญิงด้วยความดีใจ

สวีจิ้นพิงประตูแล้วค่อย ๆ ปิดมันลง

“แบบนี้ดีแล้วเหรอครับ” หยวนเส้าหยินเอ่ยขึ้นทันที “ถึงอย่างไรพวกเขาก็เคยฆ่าคนมา ฆ่ามาตั้งมากมายเชียวนะ!”

แม้พวกเขาจะเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ก็ฆ่าคนไปแล้วนะ!

แล้วคนที่ถูกพวกเขาฆ่า ไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ด้วยหรอกเหรอ?

ไจ๋โหรวจ้องเขาตาเขม็ง

หยวนเส้าหยินยังคงพูดต่อ “ถึงแม้พวกเขาจะถูก…”

แต่เขาพูดยังไม่ทันจบ ประตูห้องก็เปิดออกมาเสียงดังโครม

เฉิงยวนจูงพวกเด็ก ๆ มาเป็นพรวน ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ข้าจะพาพวกเจ้าไปขอบคุณลั่วลั่ว! ลั่วลั่วเก่งมาก ๆ เลยนะ ลั่วลั่วเป็นคนช่วยพวกเจ้าเอาไว้! หมอกว่านหว่านเองก็ด้วย”

“ข้าบอกให้นะ อีกพันปีข้างหน้านี้สนุกมากเลย มีทั้งของเล่นและของอร่อยมากมายเชียวล่ะ”

เธอยังคงสดใสร่าเริงพาหลานชายหลานสาววิ่งเล่นเหมือนเมื่อพันปีก่อน

เพียงแต่ตอนนี้ ไม่มีพ่อแม่ที่แกล้งทำเป็นโกรธและไม่มีพี่ชายกับพี่สะใภ้ที่ทำหน้าอิดออดอีกแล้ว

สายตาสวีจิ้นหม่นแสงลง แล้วเดินตามพวกเขาไป

พอเฉิงยวนกับเด็กคนอื่น ๆ เดินพ้นหัวมุมไปแล้ว หยวนเส้าหยินก็พูดต่อว่า “พวกเขาเคยแปดเปื้อนหนี้เลือดมาก่อน ถึงแม้จะชำระล้างพลังชั่วร้ายออกจากร่างกายได้แล้ว แต่ต่อไปจะทำยังไงล่ะครับ?”

ไจ๋โหรวจึงบอกเขา “นายมีความสามารถพอจะพูดต่อหน้ายวนยวนหรือเปล่าล่ะ!”

หยวนเส้าหยิน “…”