เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1655 นี่เป็นทางเลือกของข้า

บทที่ 1655 นี่เป็นทางเลือกของข้า

เฉิงยวนกดหัวหลานชายหลานสาวของตัวเองให้ขอบคุณฉู่ลั่วและกว่านหว่าน แล้วพูดกับพวกเขาอย่างร่าเริงว่า “ข้าจะพาพวกเจ้าไปเล่นกับเพื่อนของข้าก่อน อาหญิงจะไปหาพวกเจ้าทีหลังนะ!”

พูดจบ เธอก็มองฉู่ลั่วด้วยสายตาวิงวอน

หลังจากได้รับการอนุญาตจากฉู่ลั่วแล้ว เฉิงยวนจึงจูงเด็ก ๆ ตระกูลเฉิงออกไป

เธอฝากเด็กกลุ่มนี้ไว้กับหร่วนย่วนย่วนและซ่งเมี่ยวเมี่ยว หลังจากพูดคุยกันอย่างอ่อนหวานสักพัก เธอก็เห็นซ่งเมี่ยวเมี่ยวรวมถึงคนอื่น ๆ ต่างห้อมล้อมรอบเด็กตระกูลเฉิงอย่างมีความสุข

เธอยิ้มเล็กน้อย แต่พอปิดประตูลง รอยยิ้มบนใบหน้าก็เลือนหายไป

ดวงตาแปลกประหลาดคู่นั้นเผยความเศร้าโศกออกมาเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าเย็นชาและมุ่งมั่นอันเข้มข้น

หลังเธอมาถึงห้องของฉู่ลั่ว ก็เห็นว่าตรงหน้าฉู่ลั่วกับกว่านหว่านมีสิ่งของวางเรียงรายอยู่มากมาย แต่มีเพียงของสามอย่างเท่านั้นที่ถูกวงกลมสีแดงวงเอาไว้

“สิ่งนี้คืออะไร”

“สิ่งที่จะขจัดพลังหยินในตัวเด็กตระกูลเฉิงให้หมดสิ้นไป เพียงแต่ต้องใช้ของพิเศษบางอย่าง”

กว่านหว่านชี้นิ้วลงบนวงกลมสีแดงวงสุดท้ายอย่างหนักแน่น สีหน้าเธอเคร่งเครียดมาก

“ดอกบัวสีแดง” ฉู่ลั่วก็ขมวดคิ้ว

ไจ๋โหรวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็หรี่ตามอง “ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยค่ะ”

หยวนเส้าหยิน “ผมรู้จักสิ่งนี้ครับ ได้ยินว่าเป็นของศักดิ์สิทธิจากแดนเทพ ตอนที่ก่อตั้งเจ็ดสิบสองสำนักเซียนแห่งลัทธิเต๋า มีสำนักหนึ่งที่ได้รับความสนใจจากเหล่าเทพเจ้า พวกท่านจึงนำดอกบัวสีแดงนี้ลงมาจากแดนเทพ”

“แต่ตามที่ผมรู้มา ดอกบัวสีแดงนี้สูญพันธุ์ไปนานแล้วครับ”

กว่านหว่านก็พยักหน้า แล้วพิมพ์ข้อความ

[ในตำราสิบสามเข็มแห่งประตูผีก็บันทึกไว้ว่า ดอกบัวสีแดงสูญพันธุ์ไปนานแล้วค่ะ]

ของดี ๆ แบบนี้ เป็นไปได้อย่างไรที่จะมีเหลืออยู่แค่ที่ใดที่หนึ่ง แน่นอนว่ามันต้องสูญพันธุ์ไปแล้ว

หยวนเส้าหยินไม่ได้พูดอะไรมาก คนอื่นจึงสามารถเดาออกได้

เฉิงยวนกำกระดาษแผ่นนั้นแน่น “ไม่ใช้ดอกบัวสีแดงไม่ได้เหรอ?”

กว่านหว่านส่ายหน้า

การกำจัดพลังหยินไม่ใช่วิชาของมนุษย์ธรรมดา ดังนั้นจึงไม่สามารถใช้สิ่งของของมนุษย์ทั้งหมดได้

“ขอบคุณหมอกว่านมาก”

เฉิงยวนพูดจบก็หันไปมองฉู่ลั่วแล้วยิ้มบาง ๆ “ข้าอาจจะต้องรบกวนลั่วลั่วอีกแล้ว”

ฉู่ลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก”

เฉิงยวนส่ายหน้า “พวกเขาทนทุกข์มามากเกินไปแล้ว ข้าอยากให้พวกเขาได้ไปเวียนว่ายตายเกิด ไปเกิดในครอบครัวที่ดี มีพ่อกับแม่ที่ดี”

“โลกในเวลานี้ดีมากแล้ว มีทั้งของอร่อย ๆ มากมาย แถมมีเรื่องสนุก ๆ มากมายด้วย”

“พวกเขาควรจะเกิดในโลกใบนี้”

“ลั่วลั่ว เอาหนี้เลือดทั้งหมดบนตัวพวกเขามาไว้ที่ตัวข้าเถอะ!”

“ข้ารู้ว่าเจ้ามีวิธี”

ไจ๋โหรวตกใจเป็นคนแรก “หนี้เลือดของคนสิบกว่าคน แถมยังเป็นหนี้เลือดพันปี ยวนยวน เธอรับมันไม่ไหวหรอก”

วิญญาณร้ายของคนตระกูลเฉิงเหล่านั้น ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาฆ่าคนไปมากแค่ไหนในช่วงหลายพันปีมานี้

แต่ดูจากพลังชั่วร้ายรอบตัวพวกเขา ก็สามารถเห็นได้ว่ามันมากมายเหลือเกิน

แค่คนคนเดียวยังมากมายขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหนี้เลือดของคนสิบกว่าคน

ถึงแม้เฉิงยวนจะมีจิตใจที่เข้มแข็งและมุ่งมั่นแน่วแน่แค่ไหน ก็ไม่สามารถแบกรับหนี้เลือดของคนสิบกว่าคนนี้ได้

“ข้ารู้ แต่ข้าต้องทำแบบนี้”

“ข้าเป็นอาหญิงของพวกเขา เป็นญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในโลกนี้ของพวกเขา”

เฉิงยวนยิ้มบาง มองฉู่ลั่วด้วยสายตามุ่งมั่น

หยวนเส้าหยินพูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “นี่มันเป็นกลอุบาย”

“หรือพูดอีกอย่างก็คือ นี่เป็นกลอุบายที่เปิดเผย” หยวนเส้าหยินจ้องมองเฉิงยวน “สิ่งที่พวกเขาต้องการคือให้คุณแบกรับพลังชั่วร้ายเหล่านั้น พวกเขาต้องการให้คุณกลายเป็นผีร้ายนะครับ”

ทำให้เธอกลายเป็นผีร้าย ให้ถูกคนทั้งลัทธิเต๋าไล่ล่า

ถึงแม้เจ้านิกายจะอยากขัดขวางก็ไม่อาจจะหยุดยั่งได้

เพราะว่า…

ทางการจะไม่สามารถอธิบายได้

เฉิงยวนเอ่ยว่า “ข้ารู้ แต่นี่เป็นทางเลือกของข้า”

เธอมองฉู่ลั่วด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ลั่วลั่ว นี่คือทางเลือกของข้า ข้าหวังว่าเจ้าจะยอมช่วยข้า”

ฉู่ลั่วขมวดคิ้วแน่น ไม่ได้พูดอะไร

เฉิงยวนกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว จากนั้นก็พลันคุกเข่าลงกับพื้น ก้มหน้ากราบกรานด้วยความนอบน้อมที่สุด ก้มหน้าจนกระทั่งจรดกับมือที่ประสานกันของตัวเอง “ข้าขอร้อง เจ้าช่วยข้าเถอะนะ!”