เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1656 ไม่ยุติธรรม

บทที่ 1656 ไม่ยุติธรรม

เฉิงยวนมักจะหยิ่งผยองอยู่เสมอ แม้แต่ตอนอยู่ข้างกายฉู่ลั่ว เธอก็ยังมีความทะนงและเป็นตัวของตัวเองตลอดเวลา

เธอไม่เคยมองฉู่ลั่วเป็นเทพเซียนผู้ยิ่งใหญ่อะไร แต่มองว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อน

ก่อนหน้านี้เวลาเธอต้องการอะไร ขอเพียงแค่ทำตัวงอแงสักสองสามครั้ง พูดจาเอาแต่ใจสองสามประโยค ฉู่ลั่วก็จะตอบตกลง เธอคิดว่าเป็นเรื่องปกติที่ฉู่ลั่วจะตกลง แต่ถึงแม้ไม่ตกลงก็ไม่เป็นไร

ใครจะไปโกรธเพื่อนสนิทหรือญาติพี่น้องของตัวเองล่ะ

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เฉิงยวนคุกเข่าอย่างเคารพนบนอบราวกับกำลังกราบไหว้เทพเซียน

ฉู่ลั่วยังคงไม่พูดอะไร เฉิงยวนก็ยังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้น ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา ไม่ได้พูดอะไรอีก

ทุกอย่างเงียบสงัด

ทุกคนต่างมองดูฉู่ลั่วและเฉิงยวนอย่างนิ่งเงียบ

จนกระทั่งฉู่ลั่วค่อย ๆ เอ่ยปากขึ้นมา “นี่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการของตระกูลสั่ว ถึงแม้เธอจะไม่กลายเป็นผีร้าย แต่อารมณ์ของเธอก็ยังคงอยู่ในสภาวะแปรปรวนได้ตลอดเวลา หากพลาดพลั้งเพียงแค่นิดเดียว เธอก็อาจจะกลายเป็นผีร้ายได้”

“แต่ตระกูลสั่วจะต้องพยายามทุกวิถีทางเพื่อยั่วยุเธอแน่นอน”

ฉู่ลั่วหยุดพูดไปชั่วครู่ แล้วพูดต่ออีกว่า “ต่อจากนี้ จะมีเรื่องที่ทำให้เธอยอมรับได้ยากยิ่งขึ้นอีกนะ”

เฉิงยวนยังคงก้มหน้าตอบ “ข้ารู้ แต่ข้าไม่มีทางเลือก”

ทายาทรุ่นเล็กของตระกูลเฉิงล้วนเสียชีวิตไปก่อนวัยอันควร จนกลายเป็นวิญญาณร้าย

นี่ก็เป็นเรื่องที่เธอยอมรับได้ยากอยู่แล้ว

จะมีอะไรที่ทำให้เจ็บปวดได้ยิ่งกว่านี้อีก?

เฉิงยวนรู้สึกหวาดกลัวและเกลียดชังอย่างรุนแรง

“ข้าแค่อยากให้พวกเขามีชีวิตอยู่อย่างราบรื่น ถ้าพวกเขาไม่สามารถมีชีวิตอยู่อย่างรวบรื่น ข้าก็ขอให้พวกเขาได้ตายอย่างสงบ และเวียนว่ายตายเกิดอย่างดี ๆ”

“นี่คือสิ่งเดียวที่ข้าปรารถนาในตอนนี้”

“ส่วนเรื่องอื่นทั้งหมด ข้าจะรับผิดชอบเอง”

“นี่เป็นสิ่งเดียวที่ข้าทำได้ในฐานะผู้อาวุโส ในฐานะอาหญิง ในฐานะ…ตัวต้นเหตุ”

แววตาของสวีจิ้นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เผยความเจ็บปวดอย่างยิ่ง

ตัวต้นเหตุไม่ใช่เฉิงยวน แต่เป็นเขาต่างหาก

เขาคุกเข่าลงช้า ๆ อยู่ข้างกายเฉิงยวน “ข้า…”

“เจ้าทำด้วยไม่ได้ เรื่องนี้ต้องเป็นญาติทางสายเลือดเดียวกันเท่านั้นที่จะทำ”

ญาติทางสายเลือด ต้องเป็นผู้ที่มีความเกี่ยวพันทางสายเลือดเท่านั้น

ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาติอื่นก็ไม่ได้

ตระกูลสั่ววางแผนไว้อย่างละเอียดแล้ว จะยอมให้เกิดปัญหากลางคันได้อย่างไร

สวีจิ้นมีสีหน้ายิ่งเจ็บปวดและโกรธแค้นมากขึ้น

ในตอนนั้นเฉิงยวนกลับค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา เธอยิ้มจนตาหยีแล้วมองฉู่ลั่ว “ลั่วลั่ว ถึงแม้ว่าร่างกายของข้าจะถูกถ่ายโอนหนี้เลือดและพลังชั่วร้ายเหล่านี้มาแล้ว เจ้าก็สามารถควบคุมมันเอาไว้ได้ไม่ใช่เหรอ?”

“ขอแค่มีเจ้าอยู่ ข้าไม่กลัวอะไรทั้งนั้น”

ฉู่ลั่วกำมือตัวเองแน่นขึ้น “ถ้าเธอมีหนี้เลือดพวกนี้ การบำเพ็ญของเธอทั้งหมดก็จะจบสิ้นแล้ว ต่อไปคงต้องบำเพ็ญในฐานะผีผู้บำเพ็ญเท่านั้น”

เฉิงยวนยิ้มบาง ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ใส่ใจ “เจ้าก็รู้ ข้าไม่สนใจเรื่องการบำเพ็ญอะไรนั่นหรอก สิ่งที่ข้าแสวงหามาตลอดคือความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ และธรรมดาสามัญเท่านั้น”

ความสุขธรรมดาที่สำหรับเธอแล้วจะไม่มีวันได้รับมัน

หยวนเส้าหยินเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาอยากจะห้ามปรามเฉิงยวน แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร ได้ยินเพียงเสียงของฉู่ลั่วที่พูดเบา ๆ “ตกลง ฉันยอมรับ”

เฉิงยวนยิ้มอย่างมีความสุข

เธอลุกพรวดขึ้นยืน ก่อนจะโผเข้าไปกอดฉู่ลั่วแน่น ๆ “อาาาา! ลั่วลั่ว ข้ารู้ว่าเจ้าใจดีที่สุด ข้าจะไปบอกข่าวดีนี้กับพวกเขา”

“อาหญิงของพวกเขาเก่งกาจที่สุดเลย”

เธอจากไปอย่างมีความสุข

สวีจิ้นก็เดินตามหลังออกไป

ส่วนคนที่อยู่ตรงนี้ต่างพากันเงียบเสียงลงทั้งหมด

หยวนเส้าหยินไม่เห็นด้วย เขากล่าว “เจ้านิกายครับ คุณเห็นด้วยกับการทำแบบนี้จริง ๆ เหรอ? มันไม่ยุติธรรมสำหรับคุณเฉิงเลยนะครับ”

“ถ้าจะผิด มันก็เป็นความผิดของคนตระกูลสั่ว”

ไจ๋โหรวพูดขึ้นมา “ถ้ามีความสามารถจริง ๆ ทำไมนายไม่พูดเรื่องนี้ต่อหน้ายวนยวนล่ะ! พวกเขาไปกันหมดแล้ว นายยังจะมาพูดอะไรเอาทีหลังอย่างนี้”

หยวนเส้าหยิน “…”