เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1657 อยู่กับพวกเราตลอดไปหรือเปล่า

บทที่ 1657 อยู่กับพวกเราตลอดไปหรือเปล่า

เฉิงยวนกลับมาถึงห้องก็เห็นซ่งเมี่ยวเมี่ยวทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย มือหนึ่งถือจอยเกม อีกมือหนึ่งชี้ไปที่หน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ กำลังอธิบายอย่างจริงจัง

ส่วนกลุ่มเด็ก ๆ จากตระกูลเฉิง ต่างก็ถือจอยเกมไว้ในมือ จ้องมองหน้าจอเกมด้วยสีหน้าจริงจังและอยากรู้อยากเห็น

พวกเด็กที่อายุยังน้อยกว่าถูกปิ่งจ้าวถังพาไปเล่นของเล่นไฟฟ้ากับตุ๊กตาอยู่ข้าง ๆ

สีหน้าของเฉิงยวนอ่อนโยนลงทันที

เธอไม่ได้รบกวนพวกเขา แต่เงียบอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบเชียบ

ซุนหย่าจิ้งละจิ่งเจียเหยียนค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาอยู่ข้างเธอ

จิ่งเจียเหยียนยกมือป้องปากพูดจาเสียงเบา “ยวนยวน เด็กพวกนี้เป็นหลานชายหลานสาวของเธอหมดเลยนะ!”

“อืม!”

“แล้วต่อไปพวกเขาจะต้องอยู่กับพวกเราตลอดไปหรือเปล่า?”

เฉิงยวนส่ายหน้า “ไม่หรอก! พวกเขาจะได้กลับไปเกิดใหม่ในครอบครัวที่ดีมาก ๆ”

จิ่งเจียเหยียนและซุนหย่าจิ้งมองหน้าเฉิงยวนพร้อมกัน แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

“อาหญิง!”

เด็กคนหนึ่งในกลุ่มเห็นเฉิงยวนพอดี จึงรีบวิ่งมาหาอย่างดีใจ เข้าไปกอดเฉิงยวนเอาไว้

เฉิงยวนก้มลงอุ้มเธอขึ้นมา “เจ้าสนุกไหม?”

“ข้าสนุกมาก ๆ!”

“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ข้าจะพาพวกเจ้าไปกินของอร่อย! มันอร่อยสุด ๆ เลยล่ะ อร่อยจนผีก็ยังอยากกิน”

“ว้าว!”

เฉิงยวนเหมือนหัวหน้าแก๊งเด็ก นำพาพวกเด็กไปหาจั่วโยวโยว

แน่นอนว่าจั่วโยวโยวไม่ได้ปฏิเสธ เธอรีบติดต่อหัวหว่านกับฟู่ปู้เสวี่ยน ขอให้พวกเขาไปซื้อวัตถุดิบทำอาหารมาจำนวนมาก

เมื่อฟู่ปู้เสวี่ยนและหัวหว่านกลับมา พวกเขาไม่เพียงนำวัตถุดิบอาหารมามากมาย แต่ยังนำของเล่นและเสื้อผ้ามาด้วยไม่น้อย

ท้องของหัวหว่านใหญ่ขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย แต่เธอก็ยังเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่ว ไม่มีท่าทีลำบากอะไร

“ยวนยวน หลาน ๆ ของเธอน่ารักกันจังเลย!”

ตอนนี้หัวหว่านอยู่ในช่วงที่เห็นเด็ก ๆ แล้วจะรู้สึกว่าน่ารักไปหมด

ส่วนคนในครอบครัวของเฉิงยวน มีทั้งหนุ่มน้อยอายุสิบห้าสิบหกปี และเด็กเล็กหน้าตาน่ารักอายุสองสามขวบ

เฉิงยวนเองก็มีหน้าตาที่สวยมาก หลานชายหลานสาวของเธอจึงไม่ได้ด้อยไปกว่ากันแน่นอน

สำหรับหัวหว่านซึ่งกำลังตั้งครรภ์ เธอจึงชอบมองเด็ก ๆ ที่หน้าตาน่ารักเป็นพิเศษ

เฉิงยวนแจกเสื้อผ้าและรองเท้าให้หลานชายหลานสาว พลางพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “แน่นอนอยู่แล้ว! เจ้าก็ดูสิว่าอาหญิงของพวกเขาเป็นใคร!”

หัวหว่าน “…”

หลังจากแจกของเสร็จแล้ว เฉิงยวนก็วิ่งไปขอแผ่นยันต์สิบกว่าแผ่นมาจากฉู่ลั่ว เพื่อให้เด็กทั้งสิบกว่าคนปรากฏตัวเป็นรูปร่างที่จับต้องได้ภายใต้อำนาจของยันต์ แล้วพาไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากับรองเท้า

พวกเขาทุกคนดูเหมือนหนุ่มน้อยและสาวน้อยยุคใหม่ ไม่เห็นร่องรอยของความเป็นคนยุคโบราณเลยสักนิด

เด็ก ๆ ทั้งสิบกว่าคนต่างตื่นเต้นพลางมองสำรวจเสื้อผ้าของตัวเอง บางคนก็ลูบเครื่องประดับบนศีรษะ ดูมีความสุขมาก

“อาหญิง อาหญิง เสื้อผ้าสวยจังเลย!”

“อาหญิงเจ้าคะ อาหญิงเจ้าคะ นี่คืออะไรเจ้าคะ?”

“อาหญิง ข้าไม่รู้วิธีใส่ของสิ่งนี้”

“อาหญิง นี่คือรองเท้าใช่ไหม? ทำไมรองเท้ามันใส่ยากจังเลย!”

“อาหญิง…”

ในชั่วพริบตานั้น ทั่วทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงเรียก ‘อาหญิง’ เฉิงยวนวุ่นวายหัวหมุนราวกับผึ้งงานตัวหนึ่ง บินวนไปมาจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง เธอไม่แสดงอาการหงุดหงิดรำคาญใจเลยแม้แต่น้อย ความขยันขันแข็งของเธอทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต้องตกตะลึงจนเบิกตากว้าง

“สมแล้วที่พวกเขาเป็นหลานสาวหลานชายแท้ ๆ เธอ! ถ้าเป็นคนอื่นคงโดนเธอจับตีไปแล้ว”

พวกเขากล้าใช้งานคุณเฉิงคนนี้ นี่คงเป็นเรื่องที่หาได้อย่างยิ่งแล้ว

“แต่เพราะว่าเธอยังไม่ได้อยู่กับพวกหลานชายหลานสาวให้นานพอ ถ้าพวกเขาอยู่ด้วยกันไปนานวันเข้า…” สวีจิ้นเอ่ยปากแฝงนัยยะ

ส่วนคนอื่น ๆ “…”

สมกับที่เป็นเฉิงยวนจริง ๆ

คืนนั้นเฉิงยวนนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา บนตัวเธอวางเอกสารที่กว่านหว่านเขียนไว้เมื่อตอนกลางวัน สิ่งของจำเป็นที่เหลือแม้จะหายากแค่ไหน แต่ทางรัฐบาลและลัทธิเต๋าก็สามารถรวบรวมให้ครบได้

สิ่งที่หายากที่สุดยังคงเป็นดอกบัวสีแดงที่สูญพันธุ์ไปแล้ว

“อาหญิง ท่านกำลังดูอะไรอยู่เหรอ?”