เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1658 พืชที่สูญพันธุ์ไปแล้ว

บทที่ 1658 พืชที่สูญพันธุ์ไปแล้ว

เฉิงเฉิงซุนลอยเข้ามา เขาสวมชุดนอนที่ดูสบายตัว ท่าทางเหมือนเด็กหนุ่มวัยสิบสี่สิบห้าปีทั่วไป เพียงแต่แววตาแปลกประหลาดของเขาดูหม่นหมองและไร้ชีวิตชีวา

เฉิงยวนมองเขาแวบหนึ่ง แล้วตบ ๆ ตรงพื้นที่ข้างโซฟา

เฉิงเฉิงซุนเดินมานั่งลง กวาดตามองตัวอักษรบนกระดาษ แล้วมองหน้าจอโน้ตบุ๊ก จากนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น “อาหญิงขอรับ พวกเรา…”

“เจ้าไม่ต้องกลัวหรอก ข้าจะจัดการเรื่องพวกนี้เอง พวกเจ้าแค่รออยู่เฉย ๆ ไปสักพักก็พอแล้ว”

เมื่อกลายเป็นผี เฉิงเฉิงซุนย่อมรู้กฎเกณฑ์บางอย่างของสวรรค์

พวกเขาฆ่าคน ฆ่าคนไปมากมายเหลือเกิน

หนี้เลือดและพลังชั่วร้ายมากมายขนาดนี้ ย่อมต้องมีการชดใช้

“อาหญิงไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้เพื่อพวกข้าหรอกขอรับ แค่ได้เจออาหญิงก่อนที่จะสลายเกินไปและได้เห็นโลกนี้อีกครั้ง สำหรับพวกข้าก็ถือว่าดีมากแล้วขอรับ”

“ดีบ้าดีบออะไรกัน” เฉิงยวนปิดโน้ตบุ๊กดังตุบ จ้องมองหลานชายที่อยู่ข้าง ๆ “นี่ไม่ใช่เรื่องที่ต้องให้เด็กน้อยอย่างเจ้ามาคิดหรอก”

เฉิงเฉิงซุน “…”

เฉิงยวนตายตอนอายุเพิ่งจะย่างเข้าสู่วัยยี่สิบปี

ความจริงแล้วเขากับเฉิงยวนอายุห่างกันเพียงไม่กี่ปี และก็เป็นเฉิงยวนที่พาเขาออกไปเล่นด้วยกัน

แน่นอนว่าตลอดมาเป็นเฉิงยวนที่เล่นกับเขา

“วางใจเถอะ! ข้าจะกำจัดพลังชั่วร้ายบนตัวพวกเจ้า และจะกำจัดหนี้เลือดบนตัวพวกเจ้าให้ด้วย เมื่อถึงเวลานั้น พวกเจ้าก็จะไปเวียนว่ายตายเกิดอย่างราบรื่นแล้ว”

เฉิงยวนโอ้อวดอย่างภาคภูมิใจ “เจ้ารู้หรือเปล่าว่าเพื่อนสนิทของอาหญิงเจ้าคือใคร?”

“นางเป็นถึงเจ้านิกายฉู่ลั่วเชียวนะ! เจ้าไม่ได้เรียนรู้วิธีใช้โทรศัพท์มือถือมาแล้วเหรอ? ลองค้นหาคำว่าฉู่ลั่วบนอินเทอร์เน็ตสิ”

เฉิงเฉิงซุนจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา ลองค้นหาชื่อฉู่ลั่วตามที่เธอบอกจริง ๆ พอเขาพิมพ์เสร็จก็มีคำค้นหาขึ้นมามากมาย

เขาไม่ค่อยคุ้นเคยกับอักษรจีนตัวย่อนัก แต่เฉิงเฉิงซุนก็พยายามอ่านจนจบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งข้อมูลที่มีวิดีโออยู่ด้วย

พอเขาอ่านจบ ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างเป็นสีขาวนวลแล้ว

เขาค่อย ๆ หันหน้ามามองเฉิงยวนที่กอดอกยืนเชิดคางรอให้เขาแสดงความประหลาดใจออกมา

เป็นไปตามคาด เขาตกใจเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบาว่า “ปรมาจารย์ฉู่เก่งจริง ๆ เก่งกว่า…ด้วยซ้ำ!”

ชื่อนั้นติดอยู่ในลำคอของเขาครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็กลืนมันกลับลงไป

เฉิงยวนทำเป็นไม่สังเกตเห็น กล่าวด้วยท่าทางภูมิใจมาก “แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าก็รู้ว่านางเป็นเพื่อนของใคร! นางเป็นเพื่อนของข้าเฉิงยวน แล้วจะไม่เก่งกาจได้ยังไงกัน?”

“เป็นยังไงล่ะ? ตอนนี้เจ้าไม่กลัวแล้วใช่ไหม!”

“อาหญิงของเจ้าพูดจริงทำจริง อาหญิงจะต้องส่งพวกเจ้าไปเวียนว่ายตายเกิดใหม่แน่นอน ด้วยเส้นสายของอาหญิง จะต้องหาครอบครัวดี ๆ ให้พวกนายทุกคน!”

เฉิงเฉิงซุนยกยิ้มบางก่อนจะแสดงสีหน้าเกินจริง “ว้าว! อาหญิงเก่งจังเลยขอรับ!”

เขาทั้งปรบมือทั้งประจบเอาใจ

เหมือนย้อนเวลากลับไปเมื่อพันปีก่อน

จนกระทั่งดวงอาทิตย์ค่อย ๆ โผล่พ้นขอบฟ้า แสงแดดสาดส่องไปทั่วทุกหนแห่ง

แสงส่องเข้ามา พวกเด็ก ๆ ที่ถูกส่งไปพักฟื้นในยันต์ต่างพากันออกมาจากห้อง

หลังจากได้ยินคำพูดของเฉิงยวน พวกเขาก็ต่างพากันมาห้อมล้อมเธอ

“แต่ข้าไม่อยากไปจากอาหญิง ข้าอยากอยู่กับอาหญิงตลอดไป” วิญญาณเด็กเล็กคนหนึ่งกอดขาของเฉิงยวนไว้แน่น “ข้าไม่อยากไปเกิดใหม่”

เฉิงยวนใช้มืออุ้มเธอขึ้นมา “ทำแบบนั้นไม่ได้นะ! อาหญิงยังต้องบำเพ็ญ การบำเพ็ญนั้นยากลำบากมาก! พวกเจ้าเด็กน้อยห้ามมารบกวนการบำเพ็ญของข้าเชียวนะ”

“ไม่อย่างนั้น ระวังจะถูกตี!”

เธอชูกำปั้นขึ้น

ทำเอาพวกเด็ก ๆ ทั้งหลายต่างมองเธอด้วยสายตาน่าสงสาร

แต่เธอก็ไม่ได้สะทกสะท้าน

เฉิงเฉิงซุนมองสีหน้าเด็ดเดี่ยวของเฉิงยวน ดวงตาของเขาพลันหม่นแสงลงเล็กน้อย

อีกด้านหนึ่งภายในห้อง

ฮั่วเซียวหมิงส่งเอกสารในมือทั้งหมดให้ฉู่ลั่วไป “นอกจากดอกบัวสีแดงนี้แล้ว สิ่งของพิเศษอีกสองชนิดที่เหลือ ผมสามารถตามหามาได้ทั้งหมด”

“มีเพียงดอกบัวสีแดงนี้เท่านั้นที่มีบันทึกอยู่ในทุกประเทศ แต่ไม่มีการสืบทอดต่อมา เพราะมันเป็นพืชที่สูญพันธุ์ไปแล้ว”