เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1678 ถ่ายโอนหนี้เลือด

บทที่ 1678 ถ่ายโอนหนี้เลือด

เฉิงเฉิงซุนมองไปยังประตูห้องที่ปิดสนิท

ผ่านไปสักครู่ จิ่งเจียเหยียนก็เข้ามาที่นี่

เธอลากถุงของเล่นหลายใบเข้ามา พอเข้ามาได้ก็โปรยของเล่นทั้งหมดลงบนพื้น แล้วพูดกับพวกเด็กเล็กที่นั่งเรียบร้อยอยู่บนโซฟาว่า “เร็วเข้า มาเล่นกันเถอะ!”

เด็กเล็กทั้งหมดหันไปมองเฉิงเฉิงซุน

เฉิงเฉิงซุนยังไม่ทันเอ่ยปาก จิ่งเจียเหยียนก็พูดขึ้นก่อนว่า “นายรู้ไหมว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าทุกอย่างจะเสร็จ? แล้วพวกเขาจะนั่งนิ่งเหมือนไวไฟตลอดเวลาได้หรือไง?”

ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ ซ่งเมี่ยวเมี่ยวก็อุ้มตุ๊กตาผีเข้ามา ตามหลังมาด้วยปิ่งเจ้าถังกับเจ้าก้อนกลมไม่กี่ลูก “พวกเรามาเล่นกันเถอะ! พี่ยวนยวนมีเรื่องสำคัญต้องทำอยู่”

“พวกเธอนั่งอยู่แบบนี้ จะรบกวนการทำงานของพี่ฮั่วเสี่ยวหมิงนะ”

เฉิงเฉิงซุนมองไปทางฮั่วเสี่ยวหมิง และเห็นว่าเขาทำเพียงดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา ทว่าทั่วร่างกลับแผ่รังสีไม่ต้อนรับคนแปลกหน้าสักเท่าไหร่

“…” ถ้าพวกเขาไปเล่นด้วย จะยิ่งไม่เป็นการรบกวนเขาหรอกเหรอ!

ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูด จิ่งเจียเหยียนก็พุ่งปราดเข้ามาโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น มือหนึ่งของเธออุ้มเด็กน้อยหลายคน แล้วพาไปวางบนพรมข้าง ๆ ราวกับกำลังจะลักพาตัว

“ถ้าหากยวนยวนมาถาม นายก็บอกไปว่าฉันเป็นคนสั่งเอง เป็นฉันที่บังคับพวกนาย”

เฉิงเฉิงซุนพยักหน้าให้กับเด็กโตที่เหลืออีกไม่กี่คน “ไปเถอะ!”

เด็ก ๆ วิ่งเข้าไปอย่างมีความสุข มีเพียงเขาเท่านั้นที่ยังมองประตูห้องที่ปิดสนิทด้วยสีหน้ากังวลใจ

หัวหว่านเดินมาอยู่ข้าง ๆ เฉิงเฉิงซุน “เธอก็อย่าเป็นกังวลไปเลย มีคุณหนูอยู่ด้วย คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก”

“การที่เธอกังวลขนาดนี้ มันไม่ได้ช่วยอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั้นหรอก”

“อย่ากังวลไปเลยนะ”

เฉิงเฉิงซุนยิ้มฝืน ๆ

เขาไม่เหมือนกับน้องชายน้องสาวคนอื่น เขารู้ดีว่าข้างในห้องนั้นมันกำลังเกิดอะไรขึ้น

เขารู้ชัดเจนว่าอาหญิงได้ทำอะไรเพื่อพวกเขาบ้าง!

เฉิงเฉิงซุนกล่าวขอบคุณหัวหว่าน แล้วนั่งลงบนโซฟาด้านข้าง แต่สายตายังคงจ้องประตูห้องนั้นอย่างไม่วางตา

หัวหว่านส่ายหน้าไปมา

จิ่งเจียเหยียนดึงเธอเข้ามาแล้วกระซิบเบา ๆ “ช่างเขาเถอะ! ยวนยวนบอกว่าหลานชายคนนี้แก่แดดตั้งแต่เด็ก เมื่อก่อนเขาถูกเลี้ยงดูให้เป็นทายาทสืบทอดตระกูลเฉิงในอนาคต ก็เลยทำให้เขาดูน่าเบื่อไปหน่อย”

หัวหว่าน “…”

เขาไม่ใช่คนน่าเบื่อ แต่เฉิงเฉิงซุนเป็นคนที่มีความรับผิดชอบ

เขาอายุยังน้อยแต่ต้องผ่านเรื่องราวมามากมาย

เฉิงยวนเลือกที่จะบอกเรื่องพวกนี้กับเขาแค่คนเดียว ก็เพราะเธอไม่ได้มองว่าเขาเป็นแค่เด็ก

หลายชั่วโมงต่อมา เฉิงยวนก็จูงมือเด็กน้อยออกมาจากข้างใน

มองเพียงแวบเดียว ทุกคนก็เห็นถึงความแตกต่างของเด็กน้อยคนนี้ได้

จิตวิญญาณใสบริสุทธิ์ มีความไร้เดียงสาเหมาะสมกับวัย ไม่มีเงามืดที่เคยพันรอบร่างกายเหมือนแต่ก่อน

เฉิงเฉิงซุนรีบเดินเข้าไปหาทันที เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกเฉิงยวนห้ามเอาไว้

เธอลูบศีรษะของเขาเบา ๆ “เจ้าไม่ต้องกังวลนะ อาหญิงเก่งมากอยู่แล้ว”

เฉิงเฉิงซุนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วก้มลงไปอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา “ข้าจะไปพาจวิ้นจวิ้นมา”

เขารู้สึกได้ถึงพลังหยินที่แผ่ออกมาจากร่างของอาหญิง

ซึ่งเดิมทีในตัวของอาหญิงมันไม่เคยมีมาก่อน

วิญญาณของอาหญิงเคยบริสุทธิ์มาก แต่ตอนนี้…มันกลับมีรอยด่างพร้อย

เฉิงยวนพาจวิ้นจวิ้นเข้าไปข้างในอีกครั้ง

ภายในห้องรับแขกเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอันร่าเริงของพวกเด็ก ๆ เฉิงเฉิงซุนนั่งอยู่บนโซฟาเพียงคนเดียว นอกจากจะลุกขึ้นยืนตอนที่เฉิงยวนเดินออกมาแล้ว เขาก็ไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย

ทิวทัศน์นอกหน้าต่างมืดลงแล้วสว่างขึ้น สว่างขึ้นแล้วก็มืดลงอีกรอบ

หลังจากนั้นก็มีเพียงฉู่ลั่วที่ส่งพวกเด็ก ๆ ออกมา แต่เฉิงยวนไม่ได้ออกมาด้วยอีกเลย

จนกระทั่งเด็กคนสุดท้ายถูกส่งตัวออกมา ฉู่ลั่วก็มองไปทางเฉิงเฉิงซุน “เธอเข้ามาสิ!”

เฉิงเฉิงซุนพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินตามหลังฉู่ลั่วเข้าไป