เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1687 ใช้การกลายเป็นผีร้ายมาบีบบังคับ

บทที่ 1687 ใช้การกลายเป็นผีร้ายมาบีบบังคับ

“ใช่แล้ว!” เฉิงยวนรีบเอ่ยแทรกฉู่ลั่วทันที เธอพูดด้วยความกระวนกระวายใจว่า “ยังมีอีกข้อที่สำคัญที่สุด พวกเขาต้องเกิดใหม่ในประเทศนี้เท่านั้น ไปที่อื่นไม่ได้ ต้องประเทศนี้เท่านั้น! ข้อนี้สำคัญที่สุด ส่วนข้ออื่น ๆ จะลดมาตรฐานลงมาบ้างก็ได้”

ถ้าไปเกิดในประเทศเพื่อนบ้าน มันก็จบสิ้นเลยไม่ใช่หรือไง?

ฉู่ลั่ว “…อัตราการเกิดในประเทศก็ต่ำมากเหมือนกัน ตอนนี้ทางปรโลกติดขัดจนน้ำก็ยังไหลไม่ผ่าน คนที่รอไปเกิดใหม่ก็มีเยอะมาก…”

แน่นอนว่ามีวิญญาณจำนวนมากที่ไม่ต้องการกลับไปเกิดใหม่

เฉิงยวนมองฉู่ลั่วด้วยสีหน้าวิงวอน พนมมือไว้ที่หน้าผาก พูดอย่างน่าสงสารว่า “ลั่วลั่ว ข้าขอร้องเจ้า! ได้โปรดเห็นแก่ที่ข้ายอมแปดเปื้อนไปด้วยหนี้เลือด บางทีอีกนาทีต่อไปข้าอาจจะกลายเป็นผีร้าย…”

“ข้าแค่อยากเห็นพวกเขาทุกคนได้กลับไปเกิดใหม่ก่อนที่ข้าจะกลายเป็นผีร้ายอย่างนั้น”

“แค่ความปรารถนาง่าย ๆ แบบนี้ ลั่วลั่ว เจ้าจะไม่ยอมทำให้มันเป็นจริงหรือ?”

ทุกคนที่อยู่ในนั้นต่างพากันอึ้งไป

พวกเขาเคยเห็นคนใช้ความตายมาบีบบังคับศีลธรรมในจิตใจคน แต่ไม่เคยเห็นใครใช้การกลายเป็นผีร้ายมาบีบบังคับศีลธรรมมาก่อน

ฉู่ลั่ว “ฉันจะลองไปถามปรโลกดู!”

คนอื่น ๆ “…”

ไม่น่าเชื่อว่าการบีบบังคับนี้จะได้ผลสำเร็จ

เฉิงยวนประคองใบหน้าด้วยท่าทางซาบซึ้งใจ “ลั่วลั่ว ข้ารู้ว่าเจ้าใจดีที่สุด! ข้ารู้ว่าเจ้ารักข้ามากที่สุด! ใคร ๆ ก็ต้องเป็นรองข้าทั้งนั้น”

“เพื่อข้า เจ้าถึงกับกล้าจะไปต่อสู้กับปรโลก เพื่อข้า เจ้ากล้าจะต่อสู้กับลัทธิเต๋า!”

“ถ้านี่ไม่ใช่ความรัก แล้วอะไรคือความรัก!”

“แม้แต่ฮั่วเซียวหมิงก็ต้องเรียงแถวต่ออยู่ด้านหลังข้า!”

เธอพยายามจะเข้าไปกอดฉู่ลั่วอย่างออดอ้อน แต่ฉู่ลั่วกระทืบเท้าและหายตัวไปจากที่เดิมแล้ว

เฉิงยวนจึงฉวยกอดได้เพียงอากาศและล้มลงบนโซฟาทันที

เธอลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้สึกเขินอายแม้แต่น้อย ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนตัวออกไป “แล้วแขนนี้…”

ไจ๋โหรวพูด “พวกเราเอากลับไปเผาที่สำนักงานกันเถอะ! ต้องไม่ทิ้งปัญหาไว้เด็ดขาด”

เธอจับแขนข้างนั้นอย่างรังเกียจ แล้วพาไจ่จี้กับคนอื่นเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

เฉิงยวนตามหลังออกไป สวีจิ้นเดินรั้งท้ายอยู่หลังเธอ มองเฉิงยวนที่เดินไปยังห้องของตัวเองอย่างมีความสุข

เมื่อเดินมาถึงตรงหัวมุม สวีจิ้นก็ยื่นมือมาโอบกอดเฉิงยวนจากด้านหลัง เฉิงยวนพลันชะงักค้าง

“เจ้าทำอะไร?”

สวีจิ้น “…ข้าจะไม่กลับไปแล้ว”

“…”

“จะไม่ทำเป็นเจี่ยซีอีกต่อไป! ข้าจะเป็นสวีจิ้น”

เขาพูดเสียงเข้ม “ข้าถามปรมาจารย์ฉู่แล้ว ขวดผนึกรักส่งผลกระทบต่อร่างกายเป็นส่วนใหญ่ มีเพียงอักขระเท่านั้นที่ส่งผลต่อวิญญาณ”

“ตราบใดที่ข้ายังคงอยู่ในสภาพวิญญาณ ขวดผนึกรักก็ไม่สามารถส่งผลกระทบต่อข้าได้”

เฉิงยวนถอนหายใจเบา ๆ เธอดึงมือของสวีจิ้นออก “ฉู่ลั่วไม่ได้อธิบายให้เจ้าเข้าใจชัดเจน”

“ขวดผนึกรักส่งผลต่อร่างกายก็จริง แต่มีเงื่อนไขว่าต้องไม่เคยส่งผลต่อวิญญาณมาก่อน”

“แต่เจ้าได้ผ่านมันมาแล้วทั้งเก้าชาติ”

เก้าชาติ…

วิญญาณของสวีจิ้นเต็มไปด้วยตราประทับแล้ว

สวีจิ้น “…”

เฉิงยวนมองสีหน้าที่เหม่อลอยไปทันทีของสวีจิ้น แล้วถอนหายใจอีกครั้ง “สวีจิ้น…ผ่านมาพันปีแล้ว สำหรับพวกเราสองคนเมื่อพันปีก่อน ข้าพูดได้เพียงคำว่าน่าเสียดาย”

“แต่ตอนนี้ ข้าแค่อยากส่งหลานชายหลานสาวของข้าไปเวียนว่ายตายเกิดแบบดี ๆ”

“แล้วก็…”

เธอหยุดชั่วครู่ ไม่พูดต่อ

เฉิงยวนยกมือขึ้นแตะใบหน้าของสวีจิ้นเบา ๆ “เจ้าอย่าทำหน้าแบบนี้สิ”

สวีจิ้นจับมือของเธอไว้ แล้วถูไถอย่างสนิทสนม “ขอโทษ!”

“มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าสักหน่อย เจ้าจะขอโทษทำไม!” เฉิงยวนยกยิ้ม “แต่ไม่ว่าเจ้าจะอยากเป็นเจี่ยซีหรืออยากเป็นสวีจิ้นก็ได้ทั้งนั้น! มีแค่ข้อเดียว…ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าไปอยู่กับสั่วอิงเด็ดขาด”

“ถ้าเจ้ากล้าไปอยู่กับนาง ข้า…จะฆ่าพวกเจ้าไปพร้อมกันเลย!”

สวีจิ้นยิ้มบาง “แน่นอนว่ามันไม่มีทาง! ไม่ว่าจะเป็นเจี่ยซีหรือสวีจิ้น ก็จะไม่มีวันไปอยู่กับสั่วอิงได้เด็ดขาด”