เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1696 รวบรวมข่าวสาร

บทที่ 1696 รวบรวมข่าวสาร

“แต่ผมจะพยายามขออนุญาตมาให้ได้อย่างสุดความสามารถครับ” ซู่เซี่ยงหยางพูดพลางพยักหน้ามุ่งมั่น เขาเชื่อว่าเบื้องบนจะต้องเข้าใจความลำบากของพวกเขาแน่นอน

แต่ฉู่ลั่วกลับเอ่ย “ฉันหมายถึงฮั่วเซียวหมิงค่ะ”

ซู่เซี่ยงหยางเงียบไปทันที

เขาจ้องมองฉู่ลั่วโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

กลับเป็นเฉิงยวนซึ่งอยู่ข้าง ๆ ที่เอ่ยปากขึ้นมา “เขากำลังสงสัยว่าเจ้ากำลังใช้ตำแหน่งหน้าที่เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวอยู่ จงใจคิดจะพาฮั่วเซียวหมิงมาที่นี่เพื่อบรรเทาความคิดถึงของตัวเจ้าเอง”

“ผมไม่ได้คิด ผมไม่ได้คิดอย่างนั้นเลย คุณอย่าพูดจาเหลวไหลสิ”

ซู่เซี่ยงหยางรีบปฏิเสธสามประโยคติด ๆ กัน

แต่การปฏิเสธที่เร็วเกินไปทำให้คนอดสงสัยคำพูดของเขาไม่ได้

ซู่เซี่ยงหยางกระแอมไอหนึ่งที “การจะให้ประธานฮั่วมานั้น…”

ไม่ใช่ว่าเขาสงสัยในมันสมองของฮั่วเซียวหมิง แต่ฮั่วเซียวหมิงเป็นเพียงนักธุรกิจคนหนึ่ง เขาไม่มีพลังบำเพ็ญ อีกทั้งยังเป็นมังกรปีศาจกลับชาติมาเกิดอีก

การที่ฉู่ลั่วออกเดินทางครั้งนี้โดยไม่ได้พาฮั่วเซียวหมิงมาด้วย เขาก็รายงานไปยังเบื้องบนหลายครั้งแล้ว

ตอนนี้กลับจะต้องพาฮั่วเซียวหมิงมาที่โลกอื่นอีก

นี่…

“ถ้าคุณสามารถเชิญคนอื่นมาได้ ก็ไม่เป็นไรค่ะ”

ซู่เซี่ยงหยางเงียบไป

ไม่ใช่ว่าไม่มีคนอื่นให้เลือก แต่ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของอีกฝ่ายด้วยต่างหาก

“ฉันสามารถส่งคนหนึ่งคนกลับไปได้ไหมครับ?”

ดวงตาของเฉิงยวนสว่างวาบขึ้น เธอกำลังจะยกมือ แต่สบเข้ากับสายตาของฉู่ลั่วที่มองมา เธอจึงค่อย ๆ ลดมือลงอย่างเงียบเชียบ

“ให้ต้าอีกลับไปเถอะค่ะ พวกเขาเคลื่อนไหวรวดเร็ว ตอนนี้ต้าอีเองก็มีความสามารถในการบริหารจัดการอยู่บ้างแล้ว”

ซู่เซี่ยงหยางจึงตัดสินใจและสั่งให้ต้าอีกลับไปทันที โดยใช้กุญแจเดินได้อย่างโต้วเหลียงเปิดประตูอีกครั้ง

โต้วเหลียงเปิดประตูอีกครั้ง “ประตูนี้คงอยู่ได้ไม่นาน ทุกครั้งที่เปิดประตู จำนวนครั้งที่ใช้ได้ก็มีจำกัด”

“ถ้าต้องการเปิดประตูอีกครั้ง จำเป็นต้องไปที่สำนักเทพมรณะ”

“ทุกครั้งที่ใช้ เวลา จำนวนครั้ง และตำแหน่งจะเปลี่ยนแปลงไป”

ซู่เซี่ยงหยางได้ยินดังนั้นจึงรีบสั่งต้าอีว่า “พอกลับไปแล้ว ให้นายรายงานไปยังเบื้องบนด่วนที่สุด ถ้าจำเป็นจริง ๆ ก็ขออนุญาตเบื้องบนให้พาประธานฮั่วเซียวหมิงมาด้วย”

ต้าอีทำสีหน้าจริงจัง “หัวหน้าซู่ เจ้านิกาย โปรดวางใจเถอะ ผมจะต้องทำภารกิจให้สำเร็จแน่นอน”

พูดจบเขาก็กระโดดออกไปหลังจากเปิดประตูได้แล้ว

ซู่เซี่ยงหยางมองประตูที่ปิดลง แล้วหันหน้าไปมองฉู่ลั่ว “ตอนนี้เราจะทำอย่างไรต่อครับ? จะรออยู่ที่นี่เฉย ๆ เหรอ?”

ฉู่ลั่วเอ่ย “ส่งคนลงไปดูตรงเชิงเขาก่อนค่ะ พยายามรวบรวมข่าวสารให้ได้มากที่สุด โต้วเหลียงอาจจะไม่ได้พูดความจริงทั้งหมดก็ได้”

ซู่เซี่ยงหยางก็คิดแบบเดียวกัน เขาพยักหน้า “ได้ ผมจะให้คนในองค์กรที่เข้ากับคนง่ายลงเขาไปตอนนี้ครับ”

หลังจากจัดการเรียบร้อยแล้ว ซู่เซี่ยงหยางก็ให้คนตั้งค่ายพักแรม และต้องซ่อนอาวุธหนักทั้งหมดไว้ด้วย

ผ่านไปเจ็ดแปดชั่วโมง คนที่ลงเขาไปก็กลับขึ้นมา

“ที่เชิงเขาเป็นยังไงบ้าง?”

“มีอะไรแปลก ๆ ไหม?”

“เจอผีสางอะไรหรือเปล่า? ผู้บำเพ็ญนอกรีตล่ะ?”

ทุกคนต่างสงสัยใคร่รู้

คนที่ลงเขาไปมายืนอยู่ตรงหน้าฉู่ลั่วกับซู่เซี่ยงหยางเพื่อรายงานสถานการณ์

คนที่เหลือต่างยกเก้าอี้มานั่งล้อมวงอยู่รอบ ๆ

“ตรงเชิงเขามีหมู่บ้านไม่ใหญ่ไม่เล็กอยู่ ในนั้นมีทั้งผู้บำเพ็ญและคนธรรมดา”

ซึ่งเรื่องนี้ตรงกับที่โต้วเหลียงบอกไว้

“แต่ว่า…ลำดับชนชั้นแบ่งแยกชัดเจน ผู้บำเพ็ญมีสถานะสูงส่งมาก ส่วนคนธรรมดามีสถานะต่ำต้อย”

ทุกคนสามารถเห็นได้จากสีหน้าของพวกเขา การพูดว่า “ต่ำต้อย” นั้นถือว่าให้เกียรติกับอีกฝ่ายมากแล้ว

ซู่เซี่ยงหยางขมวดคิ้ว “นายบอกมาตามตรงไม่ต้องอ้อมค้อม พวกเราเพิ่งมาถึงที่นี่ต้องระวังทุกอย่าง ไม่ว่าเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็ห้ามประมาท”

เจ้าหน้าที่องค์กรคนนั้นทำหน้าเหมือนกินของเก่ามาทั้งปี “ตอนที่พวกเราลงเขาไป ก็เห็นนักพรตไม่กี่คนที่มีวรยุทธ์ไม่สูงนัก กำลัง…”

เจ้าหน้าที่องค์กรอีกคนกัดฟันเอ่ย “กำลังลักพาตัวคน! พวกเขาลักพาลูกสาวของคนธรรมดาไปต่อหน้าต่อตา คนรอบข้างรวมถึงพ่อแม่ของเด็กสาวก็ไม่มีใครต่อต้าน แม้แต่ตัวเด็กสาวเองก็ไม่ขัดขืนด้วยครับ”