เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1706 ทำเพื่อใต้หล้า

บทที่ 1706 ทำเพื่อใต้หล้า

เจ็ดสิบสองสำนักเซียนปฏิบัติตามคำสั่งของแดนเทพ เริ่มต้นปราบปรามนักพรตธรรมดา นักพรตธรรมดาพ่ายแพ้ถอยร่นไปเรื่อย ๆ สุดท้ายก็ได้แต่หลบหนีไป

ปากถ้ำที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นมา กลุ่มนักพรตจากสำนักเต๋าเดินเข้าไปในอุโมงค์ด้วยท่าทางหดหู่

เหลือเพียงนักพรตไม่กี่คนที่ยังคงมองดูเหล่าทวยเทพบนท้องฟ้า แล้วหันไปมองเจ็ดสิบสองสำนักเซียนที่ไล่ล่าพวกเขามาจนถึงที่สุด

พวกเขาหันหลังและเข้าไปในหุบเหวเทพมรณะ ชายชราคนสุดท้ายที่ก้าวเข้าไปมีสายตามุ่งมั่น “มนุษย์จะไม่มีวันตกอยู่ภายใต้การควบคุมของแดนเทพ”

เขาโบกมือ แสงสีทองสามสายพร้อมกับตัวอักษรตกลงบนทางเดิน

หุบเหวเทพมรณะ!

หลังจากพูดอย่างนั้นเขาก็เข้าไปสู่ทางเดิน

จางเจี่ยวพูดด้วยความสะเทือนใจ “ในอดีต เจ็ดสิบสองสำนักเซียนทรยศต่อมนุษย์ เข้าร่วมกับแดนเทพแล้วไล่ล่าสำนักเต๋าโดยไร้ปรานี หากไม่มีหุบเหวเทพมรณะอยู่ เกรงว่าตอนนี้มนุษยชาติทั้งหมดคงกลายเป็นเพียงของเล่นของแดนเทพไปแล้ว”

ผนังหินถัดไปเต็มไปด้วยภาพของหุบเหวเทพมรณะที่มีคนเข้าออกผ่านประตูบ่อยครั้ง

เพื่อต่อต้านแดนเทพ ผู้คนจากหุบเหวเทพมรณะเริ่มเดินทางเข้าออกผ่านประตูและอยู่ในโลกมนุษย์

พวกเขาส่งเสริมให้จักรพรรดิแต่งตั้งเทพเจ้าของมนุษย์มากมาย ทั้งภูเขาและแม่น้ำแทบทุกแห่งถูกแต่งตั้งให้กลายเป็นเทพ

“ถ้าไม่ใช่เพราะหุบเหวเทพมรณะ ตำแหน่งเทพเหล่านี้คงเป็นของเจ็ดสิบสองสำนักเซียนแห่งลัทธิเต๋าไปหมดแล้ว จะมีที่ไหนหลงเหลือให้คนธรรมดามีตัวตนอีก!” เฝิงหรูหัวเราะเยาะ

“พวกเราหุบเหวเทพมรณะซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง ทุ่มเทเลือดเนื้อเพื่อมวลมนุษย์ แต่ได้รับอะไรตอบแทนมาบ้างล่ะ!” ฉางเหอโกรธจัด เธอมองไปยังฉู่ลั่วด้วยความโกรธแค้น

“พวกเขารู้อะไรบ้าง! ภายใต้การปกป้องของพวกเรา พวกเขามีอิสรภาพ มีสันติสุข…มีทุกอย่าง ตอนนี้พวกเขาอยากจะฆ่าลาทิ้งหลังใช้งานเสร็จแล้ว เหอะ! นี่แหละคือมนุษย์!”

จางเจี่ยวยกมือปลอบโยนเหล่าปรมาจารย์ที่โกรธแค้น “สหายน้อยฉู่ ก่อนหน้านี้อาจเพราะเธอไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้เธอควรจะเข้าใจแล้วว่าหุบเหวเทพมรณะของพวกเราไม่ใช่สถานที่ซ่องสุมคนชั่ว พวกเราอยู่ข้างมนุษย์มาโดยตลอด”

“สหายน้อยฉู่ เข้าใจแล้วหรือไม่?”

“หากมีข้อสงสัยอะไรก็สามารถถามพวกเราได้ พวกเราจะตอบทุกอย่างที่รู้เลย”

ฉู่ลั่วมองไปรอบ ๆ ผนังหิน

เวทของจางเจี่ยวยังไม่หายไป ภาพลวงตาบนผนังหินยังคงวนซ้ำไปมาไม่หยุด

พวกเขาทำเพื่อใต้หล้า เพื่อประชาชน เพื่อมวลมนุษย์…

จางเจี่ยวเห็นความรู้สึกสะเทือนใจบนสีหน้าของฉู่ลั่ว แม้แต่ปรมาจารย์คนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นเช่นกัน ทุกคนจึงเงียบลงและรอคอยให้ฉู่ลั่วดูภาพลวงตาบนผนังหินจนจบ

เมื่อฉู่ลั่วดูจบ จางเจี่ยวก็โบกมือ ภาพลวงตาจึงหายไป

เขามองฉู่ลั่วด้วยสายตาอ่อนโยน “สหายน้อยฉู่ ฉันรู้ว่าเธอมีพรสวรรค์และฉลาดหลักแหลม อีกทั้งยังมีใจมุ่งมั่นในวิถีแห่งเต๋า เธอย่อมเข้าใจความลำบากใจของพวกเราเป็นธรรมดา”

“แล้วพวกเขาล่ะคะ?”

“อะไรนะ?” จางเจี่ยวสงสัย

ฉู่ลั่วชี้ไปบนผนังหิน “คนพวกนี้”

มุมปากของจางเจี่ยวกระตุก เห็นได้ชัดว่าสายตาของเขาตกตะลึงไปชั่วขณะ

ปรมาจารย์คนอื่นจ้องมองฉู่ลั่วด้วยสีหน้าเรียบเฉย

สายตาทั้งแปดคู่จับจ้องฉู่ลั่วราวกับจะมองทะลุเข้าไปเลยทีเดียว

ฉู่ลั่วยังคงชี้ผนังหิน “ชัดเจนว่าพวกเขาไม่ใช่คนเดียวกัน หน้าตาเปลี่ยนไป พลังวิญญาณและการบำเพ็ญก็เปลี่ยนไป ในนั้นยังมีคนธรรมดาอยู่ด้วย”

“คนธรรมดาจะตาย แต่ดั้งเดิมพวกเขาก็เป็นมนุษย์ในยุคโบราณ และยังมีการฝึกฝนบำเพ็ญอยู่ในตัว อายุขัยของพวกเขาควรจะยืนยาวมากกว่านี้”

“แล้วพวกเขาไปอยู่ไหนล่ะคะ?”

เมื่อเผชิญกับคำถามของฉู่ลั่ว จางเจี่ยวและคนอื่นก็ไม่มีใครตอบ

ฉู่ลั่วค่อย ๆ เดินไปทางผนังหินสุดท้ายภายใต้สายตาของพวกเขา เธอวางนิ้วมือลงบนผนังหินตรงนั้น มันเป็นผนังหินเปล่า ๆ ไม่มีอะไรอยู่บนนั้นเลย

แต่เมื่อพลังวิญญาณจากปลายนิ้วของฉู่ลั่วไหลเข้าไป เงาคนก็พลันค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนผนังหินที่เรียบเนียน

จากนั้นผนังหินแผ่นแล้วแผ่นเล่าก็ปรากฏขึ้นมา