เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1711 หวังจะประกอบร่างที่สมบูรณ์

บทที่ 1711 หวังจะประกอบร่างที่สมบูรณ์

ปัง! ยิงหนึ่งนัด อีกคนก็ล้มลง

เทพอู่ทงที่เมื่อครู่ยังทำตัวโอหังอยู่นั้น ตอนนี้เริ่มแสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมาบ้างแล้ว

ขณะต้าอีกำลังเล็งไปยังคนอื่น ๆ เทพอู่ทงก็โบกมือ ทันใดนั้นสิ่งมีชีวิตประหลาดสิบกว่าตัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

“เจ้าพวกนั้นคือพวกสัตว์ประหลาดที่ไม่กลัวเจ็บไม่กลัวตาย!” ไจ๋ไป๋เผยสีหน้ารังเกียจ

ส่วนเทพอู่ทงซ่อนตัวอยู่หลังสัตว์ประหลาดพวกนี้ รอโอกาสหลบหนีไป

“พี่สาว!”

เด็กสาวที่นอนคว่ำอยู่บนยันต์ร้องขึ้นมาทันที เธอคลานไปถึงขอบกระดาษยันต์ พลางร้องเรียกด้วยความดีใจ แต่เมื่อเห็นลักษณะของพี่สาวชัดเจน เธอก็พลันชะงักไปทันที

มันเป็นเพียงสัตว์ประหลาดที่มีศีรษะของพี่สาวเธอ มือ แขน ลำตัว…ทั้งหมดถูกประกอบขึ้นจากแต่ละชิ้น

“กรี้ด!”

เด็กสาวร้องออกมา

ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น กระทั่งคนธรรมดาท่ามกลางกลุ่มคนก็ร้องออกมาเช่นกัน “นั่นมันแขนของลูกชายฉัน เขามีปานอยู่บนแขน! ลูกชาย ลูกชาย…”

“น้องสาว!”

“แม่!”

“พ่อ!”

เสียงเรียกดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

“ไม่ใช่ว่าลูกสาวของฉันจะกลับชาติมาเกิดเป็นนักพรตหรอกเหรอ? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ! พวกแกทำอะไรกับเธอ!”

“น้องสาวของฉันล่ะ? เธออยู่ที่ไหน?”

คนที่เคยหดหู่และหวาดกลัวเมื่อครู่ หลังเห็นกลุ่มสัตว์ประหลาดเหล่านี้ก็ลุกขึ้นยืนทีละคน พวกเขาอยากเข้าใกล้สัตว์ประหลาด แต่กลับถูกรูปลักษณ์อันน่าสะพรึงกลัวของมันทำให้ตกใจ

“นักพรตอะไรกัน!” ไจ๋ไป๋เคยตรวจสอบความทรงจำของสัตว์ประหลาดเหล่านี้มาแล้ว “พวกเขาแค่ทรมานและทำร้ายคนเหล่านั้น แล้วก็แย่งชิงบุญกุศลของพวกเขาไป”

“เพื่อทำลายศพและลบล้างร่องรอย ย่อมต้องทำให้วิญญาณของพวกเขาสลายไป”

เด็กสาวมองเขา “ปรมาจารย์หมายความว่า…พี่สาวของฉัน…”

ไจ๋ไป๋รู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ยังเอ่ยปาก “น่าจะถูกสลายวิญญาณไปแล้ว”

“ไม่!” เด็กสาวร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างของเธอร่วงลงจากขอบยันต์ แต่ระหว่างนั้นก็ถูกไจ๋ไป๋คว้าตัวไว้ได้ทันและลงพื้นได้อย่างมั่นคง “นั่นไม่ใช่พี่สาวของเธออีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เธอเป็นเพียงสัตว์ประหลาดที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเท่านั้น”

“คิดจะหนีเหรอ!” ต้าอีตะโกนเสียงดัง เร่งยันต์ให้ไล่ตามเทพอู่ทงที่กำลังจะหนีไป พร้อมกับสั่งให้เจ้าหน้าที่องค์กรยิงปืนสนับสนุน

เทพอู่ทงสองตนวิ่งแยกไปคนละทาง ไจ๋ไป๋ถูกสัตว์ประหลาดด้านล่างขัดขวาง ต้าอีจึงไล่ตามได้เพียงคนเดียว

พอเห็นว่าเทพอู่ทงกำลังจะหลุดพ้นสายตา จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงปืนดังมาแต่ไกล เทพอู่ทงที่กำลังหนีล้มลงกับพื้นดังตุบ

ไจ๋โหรวขี่ยันต์มาแต่ไกล จับวิญญาณของเทพอู่ทงไว้ทันที “ทำไมยังมีอีกตนที่หนีไปได้?”

ต้าอี “มีอีกคนวิ่งอยู่ตรงนั้น!”

ไจ๋โหรว “ฉันจะไล่ตามไปเอง!”

ต้าอีพาเจ้าหน้าที่องค์กรกลับมา ส่วนไจ๋ไป๋จัดการพวกสัตว์ประหลาดไปหมดแล้ว ร่างกายของพวกมันแตกกระจายเป็นชิ้น ๆ

ตอนนี้ มีคนไม่น้อยกำลังร่ำไห้กอดซากเหล่านั้น

บางคนถึงกับค้นหาในซากร่างที่กระจายเป็นชิ้น ๆ หวังจะประกอบร่างที่สมบูรณ์ให้กับญาติของตน

“เฮ้อ!” ต้าอีถอนหายใจ เก็บวิญญาณที่เหลือของเทพอู่ทง ใช้นิ้วหยิบแผ่นยันต์เหล่านั้น พูดอย่างดุดันว่า “ดูสิว่าพวกคุณทำอะไรลงไป”

“ช่างเป็นที่น่าอับอายนักสำหรับพวกเราเผ่าปีศาจ! ตอนนี้ผมขอประกาศ ขับไล่พวกคุณออกจากเผ่าปีศาจ และจงกลายเป็นปีศาจที่โดดเดี่ยวไปเสียเถอะ!”

จากนั้นเขาก็มองคนที่กำลังร้องไห้เหล่านั้น พลางพูดอย่างจนปัญญา “พวกคุณอย่าร้องไห้อีกเลย!”

พอปลอบอยู่พักใหญ่และเห็นว่าไม่มีใครขยับ เขาจึงต้องพูดว่า “ถ้ายังชักช้าอยู่อีก พวกคุณก็ออกไปกันเองเถอะ!”

คนที่ยังไม่ขยับต่างลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา พลางยื่นมือช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

ไจ๋ไป๋คว้าตัวคนพ่อกับคนแม่ที่ได้รับบาดเจ็บ โยนพวกเขาลงบนแผ่นยันต์ แล้วลอยนำหน้าขบวนไป

เขาหันกลับมามองซากศพที่ตกอยู่บนพื้นเหล่านั้นแวบหนึ่ง

หุบเหวเทพมรณะนี้มีมาหลายปีแล้ว ไม่รู้ว่ามีคนมากมายเพียงใดที่ต้องพบจุดจบอันน่าเวทนาอย่างนี้

หวังว่า…

หวังว่าตระกูลไจ๋จะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย