เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1715 พวกเขาลงมือแล้ว

บทที่ 1715 พวกเขาลงมือแล้ว

“แต่พวกเรามีอาวุธหนัก” ซู่เซี่ยงหยางกล่าว “พวกเรายังมีอาวุธ ยังมีฉู่ลั่ว!”

เหยาจวินมองซู่เซี่ยงหยางอย่างพอใจ “ใช่ค่ะ พวกเรายังมีอาวุธหนักที่สามารถโจมตีได้อย่างแม่นยำ และยังมีปรมาจารย์ฉู่ที่สามารถต่อกรกับฝ่ายตรงข้ามได้”

“นี่คือโอกาสชนะของพวกเรา”

ทันใดนั้น เฉิงยวนก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องประชุมกะทันหัน เธอยันมือทั้งสองข้างบนโต๊ะประชุมพลางเบิกตากว้าง

เพราะพัวพันกับวิญญาณร้ายมากเกินไป ร่างกายจึงเต็มไปด้วยพลังอาฆาตและความแค้นที่พันเกี่ยวไม่หยุด ดวงตาผีก็ปรากฏขึ้นมาด้วย

“ไม่ใช่แค่หลักแสน!” เฉิงยวนมองพวกเขาแล้วพูด “ยังมีอีกมากมายเหลือเกิน!”

“มากมายมหาศาล!”

“คงราว ๆ หนึ่งล้านได้เลย!”

คนหนึ่งล้านคนต้องการพื้นที่ที่จะยืนเท่าไหร่?

ไม่มีใครเคยคำนวณอย่างจริงจัง

แต่วิญญาณร้ายหนึ่งล้านดวงที่รวมกันอยู่ จะต้องการพื้นที่รองรับขนาดไหนกัน?

……

ในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

ภายใต้การนำของเฉิงยวน ฉู่ลั่วและคนอื่น ๆ มาถึงยอดเขาสูงที่อยู่ใกล้กับเมืองเล็ก ๆ พวกเขาสามารถมองเห็นค่ายกลในเมืองนั้นได้อย่างชัดเจน

วิญญาณร้ายทั้งหมดกำลังซ้อนทับกัน ชั้นแล้วชั้นเล่า ราวกับว่าจะอัดแน่นพื้นที่ตรงนี้ให้เต็มถึงจะยอมหยุด

แม้แต่ฮั่วเซียวหมิงที่มีจิตใจเข้มแข็งมาตลอด เมื่อมองวิญญาณร้ายและปีศาจที่ซ้อนทับกันจนบิดเบี้ยวก็ยังต้องขมวดคิ้ว

“วิชาค่ายกลนี้ซ่อนพลังหยินทั้งหมดเอาไว้” เฉิงยวนพูดด้วยความหวาดหวั่น “วิญญาณร้ายทั้งหมดมาที่นี่เอง พอเข้าไปในค่ายกลนี้ ก็จะถูกปิดบังมิดชิด”

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอฉลาดและสังเกตเห็นความผิดปกติก่อนจะเข้าไป ตอนนี้ก็คงติดอยู่ข้างในแล้ว

ฟางโหย่วกั๋วมองวิญญาณร้ายที่ถูกบีบอัดจนผิดรูป และวิญญาณร้ายที่ยังคงทยอยเข้ามาไม่หยุด เขาหลับตาลงแล้วพูดว่า “สู้เลย!”

ทุกคนหันกลับมามองเขา

เขาลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน ดวงตาเปล่งประกายแวววาว “สู้! ถ่วงเวลาต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไร พวกคนธรรมดาก็อยู่ในความคุ้มครองของฉันแล้ว”

“อยู่ในการควบคุมของพวกเรา”

“ถ้ายังมีเหลืออยู่…”

เขาหรี่ตาลง “ก็ไม่มีทางเลือก พวกเราให้โอกาสพวกเขาหนีแล้ว แต่พวกเขาไม่ได้เลือก ก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเราแล้ว”

ซู่เซี่ยงหยางกลืนน้ำลาย “พวกเราพยายามโจมตีให้แม่นยำก็พอ แบบนี้ก็จะไม่ทำร้ายคนธรรมดาที่ยังติดค้างอยู่ข้างนอกนะครับ”

ทุกคนนั่งบนยันต์บินกลับ แต่ยังมาไม่ทันถึงครึ่งทาง ก็เห็นค่ายกลที่แข็งแกร่งสลายไปในพริบตา

วิญญาณร้ายที่ถูกกักขังในค่ายกล พลันระเบิดออกมารวดเร็วราวกับพลุ

พวกมันพุ่งเข้าหาสถานที่ที่มีสิ่งมีชีวิตทันที

พวกมันเสียสติไปนานแล้ว!

คนเป็น!

เลือดสด ๆ !

การเข่นฆ่า!

นั่นคือสิ่งที่พวกมันต้องการ

“เกิดอะไรขึ้น?” ซู่เซี่ยงหยางรีบถาม

ฉู่ลั่วเอ่ยตอบ “คงเป็นเพราะรู้ตัวแล้วว่าพวกเราอยู่ตรงนี้”

วิญญาณร้ายมากมายมหาศาลพุ่งเข้าหาพวกเขา จนทั่วทั้งท้องฟ้าเต็มไปพวกวิญญาณร้าย

จี้ไจ่รีบสร้างค่ายกลทันที

ฟางโหย่วกั๋วกล่าวด้วยความกังวล “ที่นี่ยังดีอยู่ แล้วที่อื่นล่ะ?”

ฉู่ลั่วสั่ง “สร้างค่ายกล! กั้นพวกมันไว้ในพื้นที่นี้ ซู่เซี่ยงหยาง…”

เธอหยุดไปชั่วครู่ สายตาเหลือบมองทางหุบเหวเทพมรณะ แล้วรีบหันกลับมา “คุณพาไจ๋โหรวไปควบคุมพวกอาวุธ แล้วกำจัดวิญญาณร้ายพวกนี้…!”

ซู่เซี่ยงหยางรับคำ แล้วนั่งบนยันต์พร้อมกับไจ๋โหรว จากนั้นก็จากไปอย่างรวดเร็ว

ฉู่ลั่วพร้อมกับจี้ไจ่และนักพรตอีกหลายคนรีบบินไปยังแปดทิศทาง

จากนั้นพวกเขาก็พร้อมใจกันทำประสานมือเพื่อวางค่ายกล

มีวิญญาณเพียงไม่กี่ดวงที่วิ่งออกมา และถูกเจ้าหน้าที่สังหารด้วยปืน

ไม่นานไจ๋โหรวก็บินกลับมา เธอแจ้งให้ฉู่ลั่วและคนอื่น ๆ รู้ว่า “หัวหน้าซู่บอกว่า ก่อนที่จะยิง พวกเขาจะแจ้งเตือนด้วยแสงเลเซอร์ค่ะ”

“หลังจากแสงเลเซอร์ครบสามครั้ง พวกเขาจะยิงทันที ดังนั้นเมื่อเห็นแสงเลเซอร์สว่าง พวกเราต้องรีบถอนตัวไปค่ะ”

ทุกคนพยักหน้ารับรู้

ไม่นานแสงเลเซอร์สีแดงก็ทะลุผ่านม่านฟ้า

หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

สามครั้ง!

เปลวไฟพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

ในสำนัก

จางเจี่ยวและอีกเจ็ดคนยืนอยู่กลางอากาศ มองลูกไฟขนาดมหึมาดวงนั้น “พวกเขาลงมือแล้ว!”