เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1716 ส่งคำเตือนไป

บทที่ 1716 ส่งคำเตือนไป

คลื่นความร้อนถาโถมเข้ามา พัดโหมให้ทุกคนบนแผ่นยันต์โคลงเคลงไม่อยู่นิ่ง จนต้องเร่งควบคุมแผ่นยันต์ให้ถอยหลังออกไปอีกครั้ง

ฉู่ลั่วยืนอยู่บนแผ่นยันต์ มองเหล่าวิญญาณที่กำลังสลายไปท่ามกลางแสงไฟ

วิญญาณอาฆาตและผีร้ายหลบหนีจากวิชาค่ายกล ถูกนักพรตไล่ล่ากำจัด

ฟางโหย่วกั๋วยืนอยู่บนแผ่นยันต์ด้วยสีหน้าหนักอึ้ง “ในบรรดาวิญญาณพวกนี้ ไม่รู้ว่ามีกี่ดวงที่ถูกฆ่าไปอย่างไม่เป็นธรรม”

เขาถอนหายใจแล้วพูดกับฉู่ลั่วว่า “เจ้านิกายฉู่ การกำจัดวิญญาณร้ายเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องดีเหรอ?”

“เป็นเรื่องดีค่ะ! เป็นเรื่องดีสำหรับพวกเรา แต่อาจไม่ดีสำหรับแปดปรมาจารย์” เธอมองไปทางฟางโหย่วกั๋ว “วิญญาณร้ายนับล้านเหล่านี้น่าจะเป็นสิ่งที่หุบเหวเทพมรณะเตรียมการมาหลายปีค่ะ แต่ตอนนี้พวกเขากลับไม่ออกหน้ามาช่วย? แต่ปล่อยให้พวกเราสังหารวิญญาณร้ายเหล่านี้ทั้งหมด”

ฟางโหย่วกั๋วมองตามสายตาของฉู่ลั่วไปยังสำนักต่าง ๆ “แปลกจริง ๆ แต่ไม่ต้องคิดมากหรอก”

“ครั้งหน้า ก็ถึงคราวของพวกเขาแล้ว”

ถ่วงเวลาต่อไปก็ไร้ความหมาย

เมื่อตัดสินใจจะลงมือแล้ว ก็ต้องทำให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว

ฉู่ลั่วพยักหน้ารับ “ไม่ควรปล่อยให้ล่าช้าอีกต่อไปจริง ๆ ค่ะ”

ทุกคนรีบแผ่นยันต์กลับไปยังสำนักเจิ้นเซียน พอร่อนลงถึงพื้น ซู่เซี่ยงหยางก็เดินเข้ามา “จะลงมือกับสำนักทั้งแปดเมื่อไหร่ครับ?”

ฟางโหย่วกั๋วตอบ “ส่งคำเตือนไปยังศิษย์ของสำนักพวกนั้น ถ้าพวกเขายินดีจะแยกตัวออกมา และพิสูจน์ตัวเองว่าไม่เคยทำร้ายคนธรรมดา พวกเราก็สามารถรับพวกเขาเอาไว้ได้”

“แต่หากไม่ยินดีจะแยกตัว ก็ต้องถูกลงโทษอย่างเดียวกัน”

ผู้บัญชาการเฒ่าก็ยังคงเป็นผู้บัญชาการเฒ่า ตัดสินใจเด็ดขาดรวดเร็ว ไม่มีความลังเลล่าช้าแม้แต่น้อย

ซู่เซี่ยงหยางจึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาก “ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ”

ในวันที่สองหลังจากจัดการกับวิญญาณร้ายหนึ่งล้านตน เสียงอันกึกก้องก็ดังขึ้นทั่วทุกที่ของสำนัก

ศิษย์หลายคนเดินออกมา เงยหน้ามองไปยังที่มาของเสียง

“แปดสำนักใหญ่แห่งหุบเหวเทพมรณะ ทำร้ายชีวิตผู้คน ทรมานชาวบ้าน จะต้องได้รับการพิพากษา!”

“ผู้ที่ร่วมมือกับความชั่วร้าย จะตาย”

“ผู้ที่พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง จะรอด!”

เสียงนี้ดังก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้า

ศิษย์หลายคนสีหน้ามีไม่สู้ดีนัก แม้แต่ศิษย์บางคนที่รู้เรื่องหรือเคยไปที่โลกอื่นมาแล้ว ก็ยังมีสีหน้าไม่สู้ดีเช่นกัน

พวกเขารีบร้อนไปหาอาจารย์ของตนเอง

“อาจารย์!” ศิษย์หลายคนวิ่งมาที่ห้องโถงใหญ่ พอเข้ามาก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที “อาจารย์ ข้างนอกนั่น…”

“ฉันได้ยินแล้ว จะตื่นตระหนกทำไม!”

ศิษย์ที่กำลังตื่นตระหนกรู้สึกสงบลงเล็กน้อย “แล้วพวกเราจะทำอย่างไรต่อไปดีครับ? ต้องเสริมความแข็งแกร่งของค่ายกลหรือเปล่า? หรือว่าควรไปโจมตีพวกเขาก่อน?”

“ไม่จำเป็น!” จางเจี่ยวยกมือขึ้นแล้วเล่นหมากดำขาวอยู่ที่โต๊ะคนเดียว

ส่วนคนอื่นอีกเจ็ดคนก็กำลังดื่มชาหรือไม่ก็เช็ดคมดาบของตัวเอง ท่าทางดูสบายใจ ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นตระหนกแต่อย่างใด

ส่วนศิษย์ในของพวกเขาต่างยืนสงบเรียบร้อยอยู่ด้านหลังอาจารย์ของตน มีไม่มากนัก แค่หนึ่งหรือสองคนเท่านั้น

ส่วนจางเจี่ยวมีเพียง ‘จิ่งอันฉิง’ ยืนอยู่ข้างกาย

“ไม่ทำอะไรเลยเหรอครับ?”

ศิษย์คนหนึ่งถามอีกครั้งด้วยความไม่สบายใจ

เฝิงหรูทนไม่ไหวจึงตวาดลั่น “พวกแกหูหนวกไปแล้วหรือยังไง?”

ศิษย์คนนั้นก้มหัวจรดพื้น “ขออภัยครับท่านอาจารย์ ศิษย์แค่เป็นห่วงว่าถ้าไม่ทำอะไรเลย ค่ายกลพวกเราจะรับมือไหวหรือเปล่า?”

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่ศิษย์อย่างพวกแกควรกังวล พวกแกควรทำอะไรก็ทำไปซะ!” เฝิงหรูยกยิ้มมุมปากทันใด “ค่ายกลที่อื่นพวกแกอาจจะกังวลได้ แต่ค่ายกลของที่นี่ พวกแกไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น”

“ถ้ากลัวตายนัก ก็ให้พวกเขาเข้ามาทั้งหมดเลย!”

ศิษย์ที่คุกเข่าอยู่ดวงตาเป็นประกาย “ขอบคุณท่านอาจารย์ ขอบคุณท่านอาจารย์”

หลังจากคำนับเสร็จ เขาก็วิ่งออกไป พลางตะโกนว่า “ท่านอาจารย์อนุญาตให้พวกเราเข้าไปในค่ายกลชั้นในได้”

“อาจารย์ไม่ทอดทิ้งพวกเราจริง ๆ ด้วย”

“รีบแจ้งข่าวให้ทั่ว”

“มีอาจารย์อยู่ด้วย พวกเราไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว”