เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1768 เปิดกระถางสัมฤทธิ์ยักษ์

บทที่ 1768 เปิดกระถางสัมฤทธิ์ยักษ์

ฮั่วเซียวหมิงถามต่อ “ผมต้องรอคุณอีกแล้วสินะ?”

ฉู่ลั่ว “…ใช่! เพราะคุณเข้าไปไม่ได้”

ฮั่วเซียวหมิง “…”

……

ซู่เซี่ยงหยางพาคนในองค์กรมาอย่างรวดเร็ว

“จะไปบ้านตระกูลสั่วใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะ!”

“หาวิธีเข้าไปในกระถางสัมฤทธิ์ยักษ์ได้แล้วเหรอครับ? ถ้าไม่มีคนจากตระกูลสั่วก็เข้าไปไม่ได้นะ”

กระถางสัมฤทธิ์ยักษ์นี้เป็นของวิเศษ ไม่ใช่ว่าใครก็เข้าไปได้ง่าย ๆ

ฉู่ลั่ว “ฉันมีวิธีค่ะ”

ไจ๋โหรว “ในที่สุดเราก็จะไปช่วยยวนยวนแล้วใช่ไหมคะ?”

กลุ่มคนเดินทางมาถึงบ้านตระกูลสั่ว

หลังจากงานแต่งของสั่วอิงกับเจี่ยซี ตระกูลสั่วก็ไม่ได้รุ่งเรืองเหมือนแต่ก่อน ตอนนี้ไม่มีไม่มีใครเหลืออยู่ที่บ้านอีกแล้ว

คนตระกูลสั่วหายไปทั้งหมดภายในชั่วข้ามคืน

เมื่อเห็นพวกฉู่ลั่วเดินเข้ามา คนตระกูลสั่วที่อยู่ดูแลบ้านก็มองพวกเขาด้วยสายตาประจบประแจง แต่พอรู้ว่าพวกเขาจะเข้าไปดูกระถางสัมฤทธิ์ยักษ์ สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไป

“กระถางสัมฤทธิ์ยักษ์นี้เป็นสมบัติประจำตระกูลของพวกเรา ไม่อาจให้คนนอกดูได้ตามอำเภอใจ”

“และไม่ใช่ว่าใครก็สามารถเข้าไปในกระถางสัมฤทธิ์ยักษ์ได้นะ”

ซู่เซี่ยงหยางหยิบใบอนุญาตสอบสวนออกมา แล้วพูดช้า ๆ ท่ามกลางสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักของคนตระกูลสั่ว “พวกเราจะเข้าไปในกระถางสัมฤทธิ์ยักษ์เพื่อช่วยคนตระกูลสั่วของพวกคุณ”

“ถ้าพวกคุณยืนกรานไม่ให้พวกเราเข้าไป พวกเราก็จะไม่บังคับ”

“ช่วยคนของตระกูลเราเหรอ?” คนตระกูลสั่วถาม

ซู่เซี่ยงหยางพยักหน้าตอบ

คนตระกูลสั่วไม่ค่อยเชื่อใจคนขององค์กร จึงต้องหันไปมองผู้บำเพ็ญที่มาด้วยกัน

หลังเห็นเหล่าผู้บำเพ็ญพยักหน้าเห็นด้วย คนตระกูลสั่วก็ต่างเผยสีหน้ายินดี พวกเขารีบพาทุกคนไปยังตำแหน่งที่ตั้งของกระถางสัมฤทธิ์ยักษ์ทันที

เมื่อยืนอยู่ต่อหน้ากระถางสัมฤทธิ์ยักษ์ ทุกคนมองไปทางฉู่ลั่ว รอให้เธอเปิดกระถางสัมฤทธิ์ยักษ์นี้

ฉู่ลั่วพูดในจิต “เปิดมัน”

ระบบ [โฮสต์ คุณอยากให้ผมเปิดมันเหรอ? กระถางใบนี้เป็นกระถางของเทพบรรพกาลนะ เป็นเครื่องมือวิเศษที่เทพบรรพกาลสร้างขึ้นด้วยสมบัติจากสวรรค์ นอกจากพลังของเทพบรรพกาลแล้ว ไม่มีใครสามารถเปิดมันได้]

ฉู่ลั่ว “เปิด”

ระบบ [ผมเปิดไม่ได้โฮสต์ ผมเปิดไม่ได้จริง ๆ]

ทุกคนเห็นฉู่ลั่วไม่ขยับเขยื้อนหรือมีท่าทีจะเปิดกระถางสัมฤทธิ์ยักษ์แม้แต่น้อย จึงต่างมองหน้ากันอย่างงุนงง

ซู่เซี่ยงหยางถาม “เจ้านิกาย ทำไมเราไม่เข้าไปล่ะครับ?”

ฉู่ลั่ว “ยังไม่ถึงเวลาค่ะ”

ทุกคนรออีกสักพัก แต่ก็ยังคงเห็นฉู่ลั่วไม่มีท่าทีจะทำอะไรเลย

“พวกเราก็บอกแล้วว่ากระถางสัมฤทธิ์ยักษ์ของตระกูลสั่วไม่ใช่ว่าใครก็เปิดได้” คนตระกูลสั่วพึมพำเบา ๆ เขาเหลือบมองฉู่ลั่วอย่างรวดเร็ว แล้วก้มหน้าลงทันที “ถึงจะเป็นเจ้านิกาย ก็ไม่สามารถเปิดกระถางสัมฤทธิ์ยักษ์ของพวกเราตระกูลสั่วได้ตามใจชอบหรอก”

แต่เดิมตระกูลสั่วก็เป็นหนึ่งในเจ็ดสิบสองสำนักเซียนที่สูงส่ง

กระทั่งแค่ให้สั่วอิงกับเจี่ยซีแต่งงานกัน สร้างพันธะบุพเพในชาตินี้ ตระกูลของพวกเขาก็จะได้บรรลุพาให้ทุกคนได้ขึ้นสวรรค์

แต่ทั้งหมดนี้ ถูกทำลายลงเพราะคนที่อยู่ข้างกายฉู่ลั่วอย่างเฉิงยวน

เธอไม่เพียงทำลายหนทางการบรรลุของตระกูลสั่วเท่านั้น ตอนนี้ยังทำให้ตระกูลสั่วไม่มีที่ยืนอยู่ในสำนักเซียนได้อีกด้วย

“เจ้านิกาย ทำไมพวกคุณไม่ไปหาวิธีเปิดกระถางสามขานี้ให้ได้ก่อน แล้วค่อยกลับมาล่ะ!” อีกคนจากตระกูลสั่วพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย ปลายคางเชิดขึ้น ในดวงตาฉายแววดูถูกเล็กน้อย

“กระถางสัมฤทธิ์ยักษ์ของตระกูลสั่ว ไม่ใช่ว่าใครก็จะเปิดได้”

คนตระกูลสั่วจงใจพูดขึ้นมาทีละคน

ไจ๋โหรวโกรธจนกำลังจะเดินเข้าไปเถียงกับพวกเขา ใครจะรู้ว่าจู่ ๆ ฉู่ลั่วก็ขยับเท้า

คนตระกูลสั่วที่เดิมทียังพูดจาจ้อกแจ้กอยู่ตกใจจนปิดปากเงียบกันหมด บางคนที่ขี้ขลาดกว่านั้นก็ถึงกับตกใจถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ฉู่ลั่วเดินไปที่กระถางสัมฤทธิ์ยักษ์ วางมือข้างหนึ่งลงบนกระถาง แล้วถ่ายพลังวิญญาณเข้าไป

“เปิดไม่ได้หรอก กระถางสัมฤทธิ์ยักษ์ของตระกูลสั่วเราต้องใช้พลังของเทพบรรพกาล หรือไม่ก็ต้องเป็นคนของตระกูลสั่วถึงจะเปิดได้ ถึงแม้เจ้านิกายจะมีพลังบำเพ็ญสูงส่งแค่ไหน หรือมีพลังวิญญาณแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่มีทางเปิดได้”