เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1791 พวกเขาสำคัญกว่านาย

บทที่ 1791 พวกเขาสำคัญกว่านาย

เธอปลอบโยนฉู่ลั่วราวกับเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อย “คุณไม่ต้องกลัว พวกเราจะรอคุณตลอดไป พวกเรา…พวกเราส่วนใหญ่มีอายุขัยยืนยาว พวกเราทุกคนจะรอคุณ”

เมื่อเทียบกับพวกเราแล้ว พี่ลั่วลั่วไม่น่าสงสารมากกว่าเหรอ?

เธอต้องอยู่เพียงลำพัง ในขณะที่พี่ยวนยวนไปยังโลกอื่น

ที่นั่นไม่มีอะไรเลย

ได้ยินมาว่าแม้แต่สิ่งมีชีวิตทั้งหลายก็ไม่มีอยู่อีกแล้ว

ไม่มีละครในโทรทัศน์ ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีอาหารจัดส่ง ไม่มีสิ่งมีชีวิต และไม่มีพวกเขาด้วย

เถาซูเยียนไม่อาจจินตนาการได้ว่าโลกแบบนั้นจะเป็นอย่างไร

ถ้าเป็นเธอ เธอก็คงจะเสียสติแน่ ๆ

เธอกอดฉู่ลั่วแน่น “หนูจะดูแลพวกเขาให้ดีเหมือนกัน รอจนกว่าคุณกลับมา ทุกอย่างจะต้องเหมือนเดิมแน่นอน”

ฉู่ลั่วกอดเถาซูเยียนเบา ๆ “อืม ฉันรู้ ซูเยียนของเราเก่งที่สุดอยู่แล้ว!”

หลังจากส่งเถาซูเยียนหลับไปแล้ว ไม่นานหร่วนย่วนย่วนก็มา

ตอนที่เธอมาถึง ฉู่ลั่วกำลังวาดยันต์อยู่ที่โต๊ะ

พลังวิญญาณหมุนเวียนรวดเร็ว ปลายพู่กันเคลื่อนไหวราวกับเมฆหมอกและสายน้ำ ไม่นานยันต์แผ่นหนึ่งก็เสร็จสมบูรณ์

หร่วนย่วนย่วนไม่ได้เข้าใกล้ เธอยืนห่างออกไปหลายก้าว “ปรมาจารย์วางใจได้ ฉันจะดูแลพวกเขาให้ดี”

ฉู่ลั่วหยุดเขียน มือของเธอโบกเบา ๆ ยันต์ห้าแผ่นก็ตกลงบนมือของหร่วนย่วนย่วน

“นี่คือ…”

“ลูกของเธอกำลังโตเป็นรูปเป็นร่างแล้ว แต่ตอนที่พวกเขาทำสำเร็จ ฉันอาจจะยังไม่ได้กลับมา เธอถือยันต์ห้าแผ่นนี้ไปยังปรโลก ทางปรโลกจะจัดการการเวียนว่ายตายเกิดใหม่ให้พวกเขาเอง”

หร่วนย่วนย่วนจับยันต์ห้าแผ่น สีหน้าดูสับสนอยู่บ้าง

“ปรมาจารย์ คุณยังจำได้เหรอ?”

เธอคิดว่าฉู่ลั่วคงลืมไปนานแล้ว

ถึงอย่างไร ตัวเธอก็รู้สึกว่าชีวิตตอนนี้ไม่ได้แย่อะไร

แม้ว่าลูกยังไม่มีรูปร่าง แต่ตอนนี้พอได้อยู่กับพวกเมี่ยวเมี่ยวทุกวัน ก็ดูมีความสุขและสนุกสนานมาก

เธอถึงขนาดแทบไม่ได้สนใจเรื่องการมีรูปร่างของลูกเลย

แต่ทว่า ปรมาจารย์ฉู่กลับใส่ใจทุกอย่าง

หร่วนย่วนย่วนเงียบไปสักพัก เธอโค้งคำนับจากใจจริงไปทางฉู่ลั่ว “ปรมาจารย์วางใจได้ ฉันจะต้อง…จะต้องดูแลพวกเขาให้ดีแน่นอน”

แม้ว่าจะต้องเอาชีวิตนี้เข้าแลก เอาการบำเพ็ญทั้งหมดที่มีเข้าแลกก็ตาม

เธอก็จะทำให้ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมในตอนที่ปรมาจารย์กลับมา

ไม่ขาดไม่หายไปแม้แต่คนเดียว

ฉู่ลั่วเห็นท่าทางจริงจังของหร่วนย่วนย่วนจึงพูดขึ้นว่า “เธอก็สำคัญเหมือนกัน ฉันหวังว่าตอนที่กลับมา ฉันจะได้เห็นเธออยู่ด้วย”

หร่วนย่วนย่วนเงยหน้าสบตากับฉู่ลั่วทันที

ทั้ง ๆ ที่กลายเป็นผีไปแล้ว

ทั้ง ๆ ที่ไม่น่าจะรู้สึกซาบซึ้งหรือเสียใจกับเรื่องไร้สาระพวกนี้อีกแล้ว

แต่ตอนนี้…หร่วนย่วนย่วนกลับรู้สึกว่าหัวใจที่ตายไปแล้วของเธอ เหมือนจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

หลังจากส่งหร่วนย่วนย่วนที่สะเทือนใจออกไปแล้ว ฉู่ลั่วจึงหันมองรุ่ยอวิ๋นโจว

เขายืนอยู่ข้าง ๆ อย่างว่าง่ายราวกับรูปปั้นตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว

“เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปกันเถอะ!”

รุ่ยอวิ๋นโจวพยักหน้า เขาเดินไปที่ห้องนอน แล้วหันกลับมามองฉู่ลั่วอีกครั้ง “อาจารย์…”

ฉู่ลั่วมองเขาด้วยสีหน้างุนงง

“อาจารย์ คุณชอบพวกเขามากเหมือนกันเหรอ?”

“ชอบพวกเขาเหมือนกับที่ชอบผม?”

ฉู่ลั่ว “ไม่ใช่”

ดวงตาของรุ่ยอวิ๋นโจวเริ่มฉายแววยิ้ม แต่แล้วก็ได้ยินคำพูดต่อมาของฉู่ลั่ว “พวกเขาสำคัญกว่านาย”

สีหน้าของรุ่ยอวิ๋นโจวซีดขาวลงทันตา

เขาจ้องมองฉู่ลั่วด้วยสายตาเหม่อลอย ขณะที่เธอเดินกลับห้องนอนไป

สำคัญกว่าเขา?

คนพวกนั้น…ทุกคนสำคัญกว่าเขา?

แต่อาจารย์ไม่เคยพูดเอาไว้เหรอ?

พวกเขาสองคนต้องพึ่งพาอาศัยกัน

แล้วทำไม?

ทำไมถึงมีคนมากมายขนาดนี้?

ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อน อาจารย์มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น

รุ่ยอวิ๋นโจวปิดประตูห้อง ยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า แล้วเริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าช้า ๆ

[สายเกินไปที่จะเสียใจแล้วเหรอ?]

เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูเขา

รุ่ยอวิ๋นโจว “ฉันไม่เสียใจ!”

[นายต้องรู้นะ นายตั้งใจทำแบบนี้ ทางเชื่อมระหว่างแดนเทพและโลกมนุษย์กำลังจะเปิด หากไม่มีวิถีสวรรค์แล้ว แรงกดดันจากแดนเทพก็จะไม่มากเท่าเดิม]

รุ่ยอวิ๋นโจว “ฉันรู้”

[นายรู้ แต่ยังเลือกจะไปกับเธอ! นายก็เห็นแล้วว่าเธอไม่ได้สนใจนายเลย เธอแค่ใช้ประโยชน์จากนาย เธอมีเพื่อน มีญาติพี่น้อง แถมยังมีฮั่วเซียวหมิงอีก นายคิดว่ายังอยู่ในโลกนั้นหรือไง? คิดว่าแค่นายทำเป็นน้อยใจนิดหน่อย เธอก็จะไม่คบหาใครและอยู่กับนายเพียงคนเดียวเหรอ?]