เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1806 ความยึดติด

บทที่ 1806 ความยึดติด

กว่านหว่านรู้สึกตื่นเต้น “วิญญาณที่เกิดมาเองตามธรรมชาติ ยังไม่รู้ว่าจะต้องตั้งครรภ์นานแค่ไหน จะคลอดเมื่อไหร่ และไม่รู้ว่าร่างกายของคุณจะทนไหวหรือเปล่า?”

รุ่ยอวิ๋นโจวก็วิ่งมาจากไกล ๆ

ก่อนหน้านี้เขาอยู่ข้าง ๆ ฉู่ลั่วตลอด แต่เมื่อเวลาผ่านไปนาน เขาก็จากไป

ตอนนี้เขาเหมือนรู้สึกอะไรบางอย่าง จึงเดินตรงมาหาและก้มลงมองท้องฉู่ลั่ว “อาจารย์…”

“นี่คือลูกของฉัน” ฉู่ลั่วหรี่ตามองเล็กน้อย

รุ่ยอวิ๋นโจวหัวเราะออกมา “อาจารย์คิดว่าผมจะทำร้ายเด็กคนนี้หรือครับ?”

เขาส่ายหน้า “ผมไม่ทำหรอกครับ สิ่งที่อาจารย์ไม่ให้ผมทำ ผมจะไม่ทำแน่นอน”

ใบหน้านั้นยังคงเชื่อฟังและบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเหมือนเดิม

ฉู่ลั่วจ้องมองเขาสักพัก “แบบนั้นก็ดีแล้ว”

รุ่ยอวิ๋นโจวยิ้ม “อาจารย์ครับ นี่คือสมุนไพรวิเศษที่ผมหามาได้บ้าง”

เขาหยิบของออกมาอย่างภูมิใจ

แน่นอนว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่เฉิงยวนต้องการ

ตั้งแต่ฉู่ลั่วแน่ใจว่าตัวเองตั้งครรภ์ กว่านหว่านก็อยู่ข้าง ๆ เธอตลอดเวลา คอยบันทึกการเปลี่ยนแปลงของร่างกายฉู่ลั่วทุกวัน

แต่ท้องของฉู่ลั่วกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เลย นอกจากประกายชีวิตเล็ก ๆ นี้แล้ว ก็ดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย

ชายชราเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าจ้องมองตลอดเวลาก็ไม่มีประโยชน์หรอก วิญญาณที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่ละคนล้วนมีวาสนาเป็นของตัวเอง”

กว่านหว่าน “…ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันก็ยังอยากบันทึกเอาไว้”

ชายชรา “แทนที่จะสนใจร่างกายของนาง ไปสนใจเสียงของเจ้าดีกว่า”

กว่านหว่านลูบคอตัวเอง

เธอพูดได้อีกครั้งแล้ว

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะสมบัติล้ำค่าของโลกใบนี้

ฉู่ลั่วพูดว่า “เสียงของคุณเพิ่งจะดีขึ้น ต้องดูแลมันให้มากกว่านี้นะคะ”

กว่านหว่านตอบว่า “จะพูดได้หรือไม่ได้ สำหรับฉันมันไม่แตกต่างกันมากนักหรอกค่ะ”

เธอคุ้นเคยกับการไม่พูดมานานแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะอยากรู้ผลการรักษา เธอก็ไม่คิดจะใช้สมบัติล้ำค่าเพื่อรักษาลำคอของตัวเอง

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ระบบการเวียนว่ายตายเกิดของปรโลกผ่านการทดลองนับล้านครั้ง จนในที่สุดก็สามารถใช้งานได้โดยไม่มีผลข้างเคียงใด ๆ แล้ว

หลังจากติดต่อกับทางปรโลก ปรโลกของโลกนี้ก็เริ่มรับหน้าที่ดูแลวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ในโลกนี้อย่างเป็นทางการ

ชายชราตื่นเต้น มองวิญญาณเหล่านั้นถูกเรียกไป

“ในที่สุด…ในที่สุดก็สำเร็จ”

แม้จะเป็นเพียงจิตวิญญาณ แต่ตอนนี้เขาก็แสดงสีหน้ายินดีออกมา

เมื่อเห็นว่าวิญญาณรอบ ๆ ต่างมีที่ไปของตัวเอง ชายชราก็ถอนหายใจเบา ๆ “น่าเสียดาย ข้ายังไม่ได้กลับไปดู”

ฉู่ลั่วเดาบางอย่างได้ อารมณ์จึงหดหู่ลง “ต่อไปคงมีโอกาสค่ะ”

ชายชราส่ายหน้า “ที่ข้าอดทนมาจนถึงตอนนี้ได้ ก็เพราะการยึดติดเท่านั้น ข้าไม่เพียงแต่ทำผิดต่อโลกใบนี้ แต่ยังทำผิดต่อโลกเดิมด้วย”

ตอนที่เขาพานักพรตจากมา ทิ้งโลกเดิมไว้ให้แดนเทพและลัทธิเต๋า มันก็เหมือนกับการทอดทิ้งพวกมนุษย์

ตอนนี้เมื่อเห็นสิ่งของที่ยมทูตรุ่นใหม่ใช้ ได้ยินคำพูดที่พวกเขาพูดอย่างไม่ใส่ใจทั้งต่อแดนเทพ ลัทธิเต๋า หรือแม้แต่ปรโลกก็ไม่มีความเกรงกลัวมากนัก เขาจึงรู้สึกสบายใจ

มนุษย์ก็คือมนุษย์

ฉู่ลั่วรู้สึกหดหู่

คนอื่น ๆ ก็รับรู้บางอย่างได้ จึงเดินเข้ามาหา

แม้แต่รุ่ยอวิ๋นโจวก็ยืนอยู่ข้าง ๆ ฉู่ลั่ว มองชายชราด้วยสายตาเศร้า

ชายชรายิ้ม “โลกนี้และโลกเดิม ข้าขอฝากไว้กับพวกเจ้าแล้ว”

พร้อมกับคำพูดของเขา จิตวิญญาณอันทรงพลังค่อย ๆ กลายเป็นประกายแสงแล้วสลายไปบนท้องฟ้า

ทุกคนต่างรู้สึกเศร้าใจ

…….

รุ่ยอวิ๋นโจวเดินตามหลังฉู่ลั่ว

“ทำไมล่ะครับ?”

เขาถามขึ้นมากะทันหัน “อาจารย์ ผมไม่เข้าใจ ถึงแม้เขาจะเป็นเพียงจิตวิญญาณเสี้ยวหนึ่ง แต่ก็แข็งแกร่งมากพอ ทำไมแค่ความยึดติดหายไป เขาถึงสูญสลายไปทั้งร่างกายและจิตวิญญาณเลยล่ะครับ”

ฉู่ลั่วเดินช้า ๆ

ในช่วงที่ผ่านมา พวกเขาได้หาสมบัติล้ำค่าที่เฉิงยวนต้องการมาได้ส่วนใหญ่แล้ว ตอนนี้เหลือเพียงสมบัติล้ำค่าอย่างเดียวเท่านั้น

“นายคิดว่ายังไงล่ะ?”

รุ่ยอวิ๋นโจวไม่คิดว่าฉู่ลั่วจะตอบคำถามของเขา

ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นทันที

คำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจนี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนย้อนกลับไปในช่วงที่ยังไม่ได้ทรยศอาจารย์

เขายืนนิ่งอยู่กับที่สักพัก ก่อนจะก้าวเท้าตามไปต่อ “ผม…ผมคิดว่า…”

เขาพูดอึกอักอยู่นาน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา