เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1807 คืออาจารย์

บทที่ 1807 คืออาจารย์

ฉู่ลั่วจึงบอก “แต่เดิมเขาก็อาศัยความยึดติดเพื่อประคองจิตวิญญาณเสี้ยวนี้เอาไว้ ตอนนี้ความยึดติดสลายไปแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องฝืนอีกต่อไป”

รุ่ยอวิ๋นโจวถาม “เขาไม่ได้อยากไปดูโลกเดิมเหรอครับ? ไม่ได้อยากดูว่าพวกคุณเป็นอยู่ดีหรือเปล่าเหรอ? เขายังไม่ได้เห็นสิ่งเหล่านี้เลย แล้วความยึดติดของเขาจะสลายไปได้อย่างไรกันครับ?”

ฉู่ลั่วไม่ได้ตอบ แต่กลับหันมามองรุ่ยอวิ๋นโจว “นายก็มีความยึดติดเหมือนกัน”

รุ่ยอวิ๋นโจว “…”

“ความยึดติดของนายคืออะไรล่ะ?” ฉู่ลั่วถามอีก

รุ่ยอวิ๋นโจวเงียบไปอีกครั้ง ก่อนจะเดินตามหลังฉู่ลั่วเงียบ ๆ

กระทั่งค่ำมืด รุ่ยอวิ๋นโจวจึงเอ่ยปากขึ้นกะทันหัน “คืออาจารย์ครับ”

ฉู่ลั่ว “…”

ภายใต้แสงจันทร์สองดวง ความบริสุทธิ์บนใบหน้าของรุ่ยอวิ๋นโจวหายจนไปหมดสิ้น เขาจ้องมองฉู่ลั่วด้วยแววตาสงบนิ่ง “ความยึดติดของผมคืออาจารย์”

เขามองฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วกลับรู้สึกใจเต้นเล็กน้อย ความรู้สึกสั่นสะท้านไต่ขึ้นมาตามแผ่นหลัง

ตอนนั้นเองที่เสียงกรีดร้องของเฉิงเฉิงซุนดังมาแต่ไกล “ปรมาจารย์! ปรมาจารย์…”

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความยินดีที่เก็บซ่อนไม่มิด

ฉู่ลั่วมองไป เห็นเฉิงเฉิงซุนวิ่งเข้ามา “ปรมาจารย์ ผมพบดอกไม้วิเศษต้นหนึ่งแล้ว แต่ไม่รู้ว่าใช่…ใช่ต้นที่พี่สาวกว่านต้องการหรือเปล่า”

กว่านหว่านลุกขึ้นยืนแล้ว สีหน้าเธอตื่นเต้น “ไปดูกันเถอะ”

ทุกคนตามเฉิงเฉิงซุนไปยังจุดที่มีดอกไม้วิเศษ ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็เห็นเฉิงยวนเกาะอยู่บนต้นไม้ทั้งมือทั้งเท้า กำลังจ้องมองดอกไม้ที่บานอยู่บนกิ่งไม้อย่างพินิจพิเคราะห์

พอรู้สึกถึงกลิ่นอายของคนเป็น ลมหายใจรอบตัวก็เปลี่ยนไป และเธอโจมตีใส่ฉู่ลั่วทันที

เธอถูกตีกลับ

โจมตีใส่กว่านหว่าน

ถูกตีกลับอีกครั้ง

สุดท้ายก็โจมตีใส่รุ่ยอวิ๋นโจวอย่างชำนาญ แต่ก็ถูกรุ่ยอวิ๋นโจวตรึงไว้กับที่

เฉิงเฉิงซุน “วันนี้ข้ามาตามหาอาหญิง ก็เห็นอาหญิงยืนอยู่ตรงนี้ พอข้ามองก็รู้สึกว่าดอกไม้วิเศษต้นนี้เหมือนกับที่พี่สาวกว่านบอก”

ทุกคนรอให้กว่านหว่านไปตรวจสอบดอกไม้วิเศษ

“เฉิงยวนมีโชคอยู่บ้างจริง ๆ ค่ะ”

สมบัติล้ำค่าอย่างแรกก็ถูกเฉิงยวนค้นพบ

สมบัติล้ำค่าอย่างสุดท้ายก็ถูกเฉิงยวนค้นพบเช่นกัน

“พี่สาวกว่านหมายความว่า หาครบแล้วหรือ?”

หัวใจของฉู่ลั่วเต้นแรง “หาครบแล้ว?”

กว่านหว่านเก็บดอกไม้วิเศษด้วยความระมัดระวัง จากนั้นยิ้มมองพวกเขา “ครบแล้วค่ะ!”

ครบแล้วเหรอ?

ครบแล้ว!

ไม่ใช่เพียงเฉิงเฉิงซุน แม้แต่วิญญาณบางดวงก็กอดคอกันด้วยความดีใจ “ในที่สุดก็หาครบแล้ว! ในที่สุดก็หาครบแล้ว!”

กว่านหว่านเดินไปหาเฉิงยวนที่ถูกตรึงไว้ “ตอนนี้มาดูกันว่าจะได้ผลไหม?”

การเตรียมการไม่มีอะไรมากมาย เธอนำสมบัติล้ำค่าทั้งหมดออกมาทันที แล้วโยนขึ้นไปในอากาศเบา ๆ

จากนั้นก็ปล่อยเข็มเงินที่พกติดตัวออกมา ปักพวกมันไว้กลางอากาศ ก่อเกิดเป็นวงกลมขนาดพอเหมาะ

ภายในวงกลมที่ล้อมด้วยเข็มเงิน สามารถกักสมบัติล้ำค่าทั้งหมดและเฉิงยวนไว้ภายในพอดี

ด้านในวงกลมนี้เฉิงยวนที่เดิมทีอยู่นิ่ง ๆ ฟื้นคืนการเคลื่อนไหว เริ่มดิ้นรนจะพุ่งไปนอกวง

แต่เมื่อสัมผัสกับขอบวงกลม ก็ถูกดีดกลับมายังจุดเดิมทันที

เฉิงยวนโกรธขึ้นมาทันใด เส้นผมดำสยายออกมาเหมือนเข็ม เล็บแหลมคมแทงไปยังสมบัติล้ำค่าโดยรอบ

แต่กว่านหว่านกลับไม่สะทกสะท้าน เธอเพียงจ้องมองเฉิงยวนนิ่ง ๆ

หลังจากเฉิงยวนโจมตีสมบัติล้ำค่าเกือบทั้งหมดแล้ว กว่านหว่านก็โบกมือลง เข็มเงินทั้งหมดพุ่งตรงไปยังเฉิงยวน

“ต่อจากนี้อาจจะต้องใช้เวลานานมากค่ะ”

ฉู่ลั่ว “พวกเราจะคอยดูแลโดยรอบ ไม่ให้คนอื่นมารบกวนหมอกว่าน”

กว่านหว่านยิ้มเล็กน้อย เดินเข้าไปในวงกลมที่ตนสร้างขึ้น

เฉิงยวนรีบเข้ามาโจมตีเธอ แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกเข็มเงินเล่มหนึ่งแทงผ่านสมบัติล้ำค่า ปักเข้าไปในวิญญาณผีร้ายของเธอ

เข็มเงินปักเข้าไปทีละเล่ม ๆ

จากนั้นก็ถอนออกมาทีละเล่ม ๆ

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์หมุนเวียน

หนึ่งเดือน สองเดือน…

หนึ่งปี…

สองปี…

เวลานานที่กว่านหว่านพูดถึง ทุกคนไม่เคยคิดว่ามันจะนานขนาดนี้

ฉู่ลั่วนั่งขัดสมาธิเงียบ ๆ

ยมทูตที่ทนรอไม่ไหวก็แวะมาดูความคืบหน้าเป็นครั้งคราว ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาก็คอยรวบรวมวิญญาณหยินที่อยู่ในบริเวณนี้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ฉู่ลั่วที่นั่งหลับตาบำเพ็ญอยู่ก็ได้ยินเสียงบางอย่างขึ้นมากะทันหัน

เป็นเสียงของกว่านหว่านที่อยู่ในวงกลม

“ถึงเวลาแล้วค่ะ”