เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1832 ไปเยี่ยมตระกูลฉู่

บทที่ 1832 ไปเยี่ยมตระกูลฉู่

“ดังนั้น ตอนนี้มณฑลหนานมีวิญญาณเพ่นพ่านเต็มไปหมดหรือคะ?”

มณฑลหนานเป็นมณฑลใหญ่ มีจำนวนประชากรมากมาย

หนึ่งปีสามารถเรียกวิญญาณได้เพียงครั้งเดียว สำหรับมณฑลหนานอันกว้างใหญ่และปรโลกแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องใหญ่

ยมทูตขาวดำหัวเราะเบา ๆ “ถ้าแค่พวกผีกับปีศาจอาละวาดก็ยังดี แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือการหลีกเลี่ยงความตาย คนที่อายุขัยใกล้หมดจำนวนไม่น้อยพยายามหาทางไปมณฑลหนานเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเรียกวิญญาณ”

“ปรมาจารย์ฉู่ หลายปีที่คุณจากไป ที่อื่น ๆ ยังดีอยู่บ้าง มีเพียงมณฑลหนานเท่านั้นที่เป็นเหมือน…”

ฉู่ลั่วต่อประโยค “เป็นเหมือนหุบเหวเทพมรณะ”

ยมทูตขาวดำพยักหน้า “ถูกต้องครับ! พวกเราสงสัยว่าค่ายกลในมณฑลหนานอาจเป็นฝีมือของคนที่มาจากหุบเหวเทพมรณะ”

ฉู่ลั่วนึกถึงเหตุการณ์วุ่นวายที่หุบเหวเทพมรณะเมื่อหลายปีก่อน ประตูมิติสิบกว่าแห่งเปิดพร้อมกัน แม้จะมีเจ้าหน้าที่ดูแลประตูอยู่ใกล้ ๆ แต่เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน ประกอบกับความสับสนวุ่นวาย ย่อมต้องมีผู้บำเพ็ญจากหุบเหวเทพมรณะหลบหนีออกมาได้แน่

“แต่ปรมาจารย์ฉู่ไม่ต้องกังวลนะครับ ช่วงหลายปีนี้พวกเราได้ส่งยมทูตไปมณฑลหนาน นอกจากฮั่วเซียวหมิงจะถูกผูกติดกับค่ายกลแล้ว ก็ไม่ได้รับผลกระทบมากนัก”

“เป็นเพราะมียันต์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงที่ปรมาจารย์ฉู่มอบให้นั่นแหละครับ”

ฉู่ลั่วสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะยันต์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงที่เธอมอบให้ บางทีพวกเขาอาจจะไม่ได้เลือกฮั่วเซียวหมิงให้ผูกติดกับค่ายกล

ห้วงความคิดของเธอกลับมาอีกครั้ง ฉู่ลั่วพูดกับคนตระกูลซ่งว่า “เมี่ยวเมี่ยวกับคนอื่น ๆ ไม่ได้อยู่ในมณฑลหนานค่ะ”

“อะไรนะ!” ซ่งจือหนานตกใจเล็กน้อย “ไม่ได้อยู่ในมณฑลหนานเหรอ? ถ้าไม่ได้อยู่ในมณฑลหนาน ไม่ได้อยู่ในปรโลก… งั้นเธอก็ควรจะมาหาพวกเราสิครับ!”

ถ้าเธอไม่มาหาพวกเรา ก็ย่อมมีเหตุผลเดียวเท่านั้น

คือเธอไม่สามารถมาได้

หรือพูดอีกอย่างคือ พวกเขาทั้งหมดไม่สามารถมาได้

ตอนนี้คนในตระกูลซ่งยิ่งตกใจมากขึ้น ทุกคนหันไปมองฉู่ลั่วพร้อมกัน

ฉู่ลั่วพูดขึ้น “ฉันจะสืบให้กระจ่างเอง”

ซ่งจือหนานกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกภรรยาขัดไว้เสียก่อน

เสี่ยวลู่ยิ้มพูดว่า “พี่ลั่วเพิ่งกลับมา ให้พี่ลั่วได้ไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะค่ะ!”

“ใช่ ๆ ๆ”

“ควรให้ลั่วไปพักผ่อนได้แล้ว”

ฉิงจื่อฉิงรีบให้เสี่ยวลู่พาฉู่ลั่วไปพักผ่อน

ขณะฉู่ลั่วกำลังเดินออกจากศาลา ฉิงจื่อฉิงก็เรียกเธอไว้อีกครั้ง “ลั่วลั่ว หนูเคยคิดจะไปเยี่ยมตระกูลฉู่บ้างไหม?”

ฉู่ลั่ว “…”

“ลั่วลั่ว หนูไปเยี่ยมพวกเขาหน่อยเถอะ! ยี่สิบกว่าปีผ่านมา พวกเขาทุกคน…แก่ลงมากแล้ว”

ยี่สิบปีนานแค่ไหน?

ฉู่ลั่วไม่ได้คิดเกี่ยวกับช่วงเวลานี้ตอนอยู่ในโลกอื่น

มีเพียงการกลับมายังโลกนี้เท่านั้น ถึงจะทำให้เห็นว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และผู้คนเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหน

“ป้าฉิง หนูจะไปค่ะ”

ฉิงจื่อฉิงยิ้มอย่างสบายใจ

พูดว่าจะไป วันรุ่งขึ้นฉู่ลั่วก็ไปแต่เช้าตรู่

ตอนไปถึงตระกูลฉู่ ที่นั่นกำลังวุ่นวาย

ฉู่ลั่วยืนอยู่หน้าคฤหาสน์เก่าของตระกูลฉู่ แว่วเสียงโวยวายดังมาจากข้างใน

“แม่ครับ เรื่องนี้ยังไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ หลายปีมานี้คนที่แอบอ้างชื่อลั่วลั่วเพื่อหลอกคนอื่นก็มีไม่น้อยนะครับ” เป็นเสียงของฉู่เหิงที่เต็มไปด้วยความหนักใจ “คุณแม่ ผมจะไปเอง ผมจะไปดูว่าเรื่องนี้จริงหรือเท็จ”

“พ่อช่วยพูดกับแม่หน่อยสิครับ”

เสียงของฉู่เหว่ยฮ่าวดังออกมา “เข้าใจแล้ว ลูกรีบไปดูเรื่องของหลิงเยี่ยเถอะ ทำไมเธอถึงหนีออกไปเข้าร่วมการแข่งขันได้ มันที่ที่เธอควรไปเหรอ?”

ฉู่เหิง “ผมเข้าใจแล้วครับ”

เขาผลักประตูออกไป แต่แล้วกลับชะงักกลางคัน

ฉู่ลั่วไม่ได้ยืนอยู่นอกประตูใหญ่ของบ้าน แต่เธออยู่ข้างใน

ห่างจากประตูใหญ่ของตระกูลฉู่เพียงไม่กี่ก้าว

ยามนี้ท้องฟ้าเริ่มเป็นสีเทาอ่อน แสงสีแดงส้มแทรกผ่านกลุ่มเมฆออกมา

ดอกไม้และต้นไม้ในสวนเต็มไปด้วยหยดน้ำค้างใส ส่องประกายแปลกตาภายใต้แสงแดดยามเช้า

ฉู่ลั่วยืนอยู่ในสวนด้วยใบหน้าที่เหมือนกับเมื่อหลายสิบปีก่อนไม่มีผิด เธอหันมองมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

ฉู่เหิงรู้สึกหัวใจเต้นกระตุกโดยไม่ทราบสาเหตุ

เขารู้ว่าไม่จำเป็นต้องสืบหาอะไรอีกแล้ว

คนตรงหน้านี้คือน้องสาวของเขา