เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1849 ฉันขอร่วมทีมกับคุณได้ไหม

บทที่ 1849 ฉันขอร่วมทีมกับคุณได้ไหม

“เธอยังมีหน้ามาแข่งขันอีกเหรอ!”

ไม่รู้ว่าใครพูดประโยคนั้นออกมา

เพราะเงียบมากเกินไป ประโยคนั้นจึงชัดเจนเป็นพิเศษ

มีคนดึงแขนคนที่พูด แต่คนคนนั้นกลับหัวเราะเยาะเย้ย “เธอกล้าทำ แล้วฉันจะไม่กล้าพูดหรือ? เธอเป็นคนที่ทรยศกับพวกเรามนุษย์แล้ว แต่ยังกล้ามาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเราอีก นี่มันไม่ใช่เป็นการตบหน้าพวกเราหรือ?”

“พวกคุณอยากจะแข่งขันกับคนแบบนี้หรือ?”

“เธอไม่สมควรถูกเรียกว่าคนด้วยซ้ำ”

ฉู่ลั่วหันหน้าไปมองคนที่พูด

เขาเป็นชายอายุราวสามสิบกว่าปี รูปร่างกำยำ สวมเสื้อกล้าม เมื่อออกแรงเล็กน้อย กล้ามเนื้อก็ปูดขึ้นมาเหมือนก้อนหินใหญ่ ๆ

“ฉันพูดผิดตรงไหน?”

เขาสบตากับฉู่ลั่ว “ตอนรวมทีม ฉันอยากรู้นักว่าใครจะกล้าอยู่ทีมเดียวกับเธอ”

“นั่นคือเป่ยฉิน! เขาเป็นหมอดู คำทำนายของเขาไม่เคยผิดพลาดเลยนะ” คนข้าง ๆ อธิบาย “แต่เพื่อชดเชยจุดอ่อนด้านพลังวิญญาณของตัวเอง เขาจึงเสริมสร้างพละกำลังของตัวเองแทน”

“เห็นชัดเลย พละกำลังนี่เสริมขึ้นมาไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ!”

“เป่ยฉินบอกว่าจะแข่งเป็นทีม ดูเหมือนว่าจะต้องรวมทีมจริง ๆ แล้ว”

“สิ่งที่เป่ยฉินทำนาย คงไม่มีทางผิดพลาดแน่”

ฉู่ลั่วเพียงแค่จ้องมองเป่ยฉินไม่กี่วินาที แล้วเบนสายตากลับไปมองที่เวที

เพราะว่าตอนนี้…เฉียวโจวมาแล้ว

ในฐานะผู้รับผิดชอบหลักของการแข่งขันรอบที่สาม ทุกปีเฉียวโจวจะมาประกาศกฎการแข่งขันด้วยตัวเอง

ครั้งนี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เขาเดินขึ้นไปบนเวที เห็นฉู่ลั่วที่ยืนอยู่ด้านหน้า แต่เขาเพียงแค่กวาดตามองแวบเดียว แล้วรีบหันไปมองที่อื่น ก่อนจะเริ่มประกาศกฎการแข่งขันในครั้งนี้

หลังจากกล่าวคำเปิดตัวไปช่วงหนึ่ง เฉียวโจวก็ประกาศว่า “การแข่งขันครั้งนี้จะใช้รูปแบบการแข่งขันเป็นทีม”

เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา ทุกคนต่างมองไปที่เป่ยฉินด้วยความตกตะลึงและชื่นชม

เป่ยฉินเชิดคางขึ้นเล็กน้อยด้วยความภาคภูมิใจ

“รวมทีมกันตามความสมัครใจ”

“จำนวนคนในทีมต้องมีอย่างน้อยสามคน มากสุดสิบคน ทีมที่มีคนน้อยกว่าสามคนหรือมากกว่าสิบคนจะไม่สามารถเข้าสู่พื้นที่การแข่งขันได้”

“การแข่งขันครั้งนี้คือ…”

เขาเว้นช่วง “การล่า”

“ภายในเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงที่กำหนด ทีมไหนล่าได้มากที่สุด และทีมไหนอยู่รอดได้นานที่สุด ก็จะเป็นผู้ชนะ”

“และหัวหน้าทีมของแต่ละทีมเมื่อเข้าสู่สนามแข่งแล้ว พลังวิญญาณจะหายไปหมด ถ้ามีใครสังหารหัวหน้าทีมนั้นได้ ทั้งทีมนั้นก็จะถือว่าไม่ผ่านการแข่งขัน”

“หัวหน้าทีมคือคนที่มีพลังวิญญาณแข็งแกร่งที่สุดในทีม”

ฉู่ลั่วมองเฉียวโจวที่ไม่กล้าแม้แต่จะมองเธอ แล้วยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

ดีมาก

ทุกอย่างล้วนมุ่งเป้าไปที่เธอทั้งนั้น

“ตอนนี้เริ่มจับทีมได้ ทีมที่จับเสร็จแล้วสามารถเข้าไปได้เลย”

การเข้าไปก่อนย่อมได้เปรียบในการยึดพื้นที่ที่ดีกว่า

ทันใดนั้น หลายคนเริ่มรวมทีมกัน ทั้งยังแอบสังเกตฉู่ลั่วในตอนนี้ด้วย

เป็นไปตามคาด ไม่มีใครรวมทีมกับเธอ

เป่ยฉินที่รวมทีมเสร็จแล้วพร้อมสมาชิกทีมทั้งเก้าคน ยืนอยู่ที่ทางเข้า มองฉู่ลั่วอย่างเย็นชา “ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าวันนี้ใครกล้ารวมทีมกับฉู่ลั่ว”

เขาพูดจบ ก็ได้ยินเสียงร้องดีใจดังขึ้นมา “ลูกพี่ พวกเรารวมทีมกันนะครับ!”

หลิงฟางมุดออกมาจากฝูงชน

เผชิญหน้ากับสายตาดุดันของเป่ยฉิน แล้ววิ่งตรงไปหาฉู่ลั่ว

เป่ยฉินมองหลิงฟางอย่างเย็นชา ส่วนหลิงฟางหลบสายตาของเขา

“ลูกพี่ พวกเราอยู่ทีมเดียวกันนะครับ!”

ฉู่ลั่วพยักหน้าเบา ๆ

จากนั้นหลิงฟางพูดเสียงเบา “แต่พวกเรามีแค่สองคนนะ!”

ตอนนี้คนที่ยังไม่ได้เข้าไปในค่ายกลอิ๋งเซียงทั้งหมดต่างจับตามองฉู่ลั่ว พวกเขากำลังรอดูว่าฉู่ลั่วจะมีสมาชิกคนอื่นอีกหรือไม่

กระทั่งมีเงาร่างหนึ่งเดินมาหยุดข้างฉู่ลั่ว “ขอโทษนะคะ ฉันขอร่วมทีมกับคุณได้ไหม?”

เป็นหญิงสาวอายุราวยี่สิบต้น ๆ มัดรวบผมหางม้าสูง

เธอไม่ได้แตกต่างจากผู้บำเพ็ญคนอื่นมากนัก แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือวัตถุทรงยาวสีเขียวที่สะพายอยู่บนหลัง และกำไลเงินรูปงูกินหางบนข้อมือ

ฉู่ลั่วกวาดตามองสิ่งของบนหลังเธอ แล้วก้มลงมองกำไลข้อมือนั้น “ได้”