เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1866 ฉันคงไม่ผิดที่จะฆ่าคุณ
บทที่ 1866 ฉันคงไม่ผิดที่จะฆ่าคุณ
“พวกเรานักพรตมีหน้าที่ปราบปีศาจ กำจัดมาร ผดุงความยุติธรรม สิ่งที่เราจะกำจัดก็คือปีศาจอย่างแกที่ไม่กล้าออกมาให้คนเห็นนี่แหละ”
นอกจากเสียงด่าทอเหยียดหยามที่ไม่น่าฟังเหล่านี้แล้ว ยังมีเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดของหลิงฟางแทรกอยู่ด้วย
เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู นักพรตสองคนที่อยู่ข้างในก็ไม่แม้แต่จะหันหลังมามอง “มาเร็วจังนะ? ไม่ได้บอกหรือไงว่าครึ่งปีศาจนี้ให้พวกเราจัดการเอง เราต้องสอบสวนจนกว่าจะได้ความจริงว่าเขาฆ่าและกินเนื้อคน”
“พวกคุณสอบสวนกันแบบนี้เหรอ?”
เสียงแผ่วเบาดังมา
เจ้าหน้าที่ทั้งสองตกใจ หันกลับมามองทันที
“ทำไมเป็นเธอ…”
ปัง!
ทั้งสองชนกำแพงอย่างแรง แล้วถูกฉู่ลั่วโบกมือดึงพวกเขามาตรงหน้าเธอ
“ลูกพี่!” หลิงฟางร้องด้วยความเจ็บปวด
ฉู่ลั่วเรียกดาบชิงเจวี๋ยมาแล้วโบกมือเบา ๆ อักขระทั้งหมดในห้องก็หายวับไปในพริบตา
พลังที่กดทับหลิงฟางพลันหายไป
หลิงฟางอดทนลุกขึ้นยืน เดินไปข้าง ๆ ฉู่ลั่ว “จิ่งอีถูกขังอยู่ในห้องสอบสวนอีกห้องหนึ่งครับ”
ฉู่ลั่ว “เธอแค่ถูกกักขังเท่านั้น ไม่ได้ถูกสอบสวน!”
คำว่า “สอบสวน” ฉู่ลั่วเน้นเสียงพูดอย่างชัดเจน
เจ้าหน้าที่ทั้งสองตัวสั่นเทาเล็กน้อย “ที่นี่คือองค์กร เธอคิดจะทำอะไร?”
ฉู่ลั่ว “พวกนายสอบสวนกันแบบนี้เหรอ?”
เธอถามซ้ำอีกครั้ง
ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะได้เอ่ยปาก ซ่งหวายกับเหลียงอันก็นำคนมาถึงแล้ว
“หัวหน้าองค์กร!”
นักพรตสองคนเหมือนเห็นดวงดาวแห่งความหวัง พวกเขาพยายามจะวิ่งเข้าไปหา
แต่ถูกดาบชิงเจวี๋ยของฉู่ลั่วขวางทางไว้
ซ่งหวาย “ฉู่ลั่ว เธอหมายความว่ายังไง?”
ฉู่ลั่ว “คุณเป็นคนสั่งให้พวกเขาสอบสวนแบบนี้หรือคะ? บังคับสอบสวน?”
ซ่งหวายมองนักพรตสองคน พวกเขาไม่กล้าสบตากลับ
ครึ่งปีศาจคนนี้ไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลย เขาจะสั่งให้คนมาสอบสวนได้ยังไง
แต่ว่า…
ในเมื่อเป็นเจ้าหน้าที่ขององค์กร มันก็ไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นจะมายุ่งได้
“ใช่ ผมเป็นคนสั่งให้พวกเขามาเอง”
“องค์กรจะลงโทษพวกปีศาจและภูตผีอย่างเด็ดขาด”
“องค์กรของเราให้ความสำคัญกับมนุษย์เป็นหลัก ส่วนสิ่งอื่นไม่อยู่ในขอบเขตการพิจารณาของเรา”
ฉู่ลั่วเก็บดาบ
นักพรตสองคนวิ่งไปอย่างรวดเร็ว แอบอยู่ด้านหลังของซ่งหวาย
ซ่งหวายหมุนร่มในมือของเขา “บุกรุกองค์กรแบบนี้ คุณต้องการจะช่วยนักโทษหลบหนีหรือ?”
หลิงฟางก็กลัวเช่นกัน จึงหลบไปด้านหลังของฉู่ลั่ว
เขากระซิบเตือนอยู่ด้านหลัง “ลูกพี่ ห้องขังขององค์กรไม่เพียงใช้กับพวกปีศาจ แต่ยังใช้กับพวกนักพรตผู้บำเพ็ญด้วย ลูกพี่ระวังด้วยนะ!”
ฉู่ลั่วตอบ “นายดูแลตัวเองเถอะ”
เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชี้ดาบชิงเจวี๋ยไปทางซ่งหวายและถามว่า “ใครสั่งให้คุณสอบสวนแบบนี้? กฎข้อไหนอนุญาตให้คุณสอบสวนแบบนี้?”
ซ่งหวายชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะออกมาดังลั่น “ฉู่ลั่ว คุณคงไม่ได้คิดว่าตัวเองยังเป็นหัวหน้าองค์กรขององค์กรศักดิ์สิทธิ์อยู่หรอกนะ?”
“ตอนนี้ ผมคือหัวหน้าองค์กร”
“กฎระเบียบทั้งหมดผมเป็นคนกำหนด”
ฉู่ลั่วพูดว่า “กฎระเบียบขององค์กรตั้งแต่ไหนแต่ไรมาล้วนเป็นการหารือร่วมกันระหว่างรัฐบาลและลิทธิเต๋า ไม่เคยมีใครเป็นผู้กำหนดเพียงคนเดียว”
“องค์กรไม่ใช่ของคน ๆ เดียว มันเป็นหน่วยงาน”
ซ่งหวายเอียงคอ “แต่ตอนนี้องค์กรเป็นของผมคนเดียว กฎระเบียบย่อมเป็นผมที่จะกำหนด ถ้าผมบอกว่าครึ่งปีศาจไม่ควรเข้าเขตเมือง ครึ่งปีศาจก็ไม่สามารถเข้าเขตเมืองได้ ถ้าบอกว่าต้องจัดการครึ่งปีศาจ ครึ่งปีศาจก็ต้องถูกจัดการ”
“นี่ไม่ใช่องค์กรในอดีตแล้ว ไม่ใช่ยุคที่ลัทธิเต๋าต้องประนีประนอมกับภูตผีปีศาจอีกต่อไป”
“ตอนนี้ภูตผีปีศาจทั้งหมดต้องฟังคำสั่งขององค์กรผม”
“ไม่ฟัง ก็ไม่มีที่ยืนในโลกนี้”
ฉู่ลั่วขยับดาบเบา ๆ เข้าใกล้ซ่งหวาย “ดังนั้นคุณคงจะฆ่าปีศาจที่บริสุทธิ์มามากแล้วสินะ? ทำลายวิญญาณที่ไม่มีความผิดมาเยอะแล้วใช่ไหม?”
ซ่งหวาย “การปราบปีศาจและกำจัดมาร รวมถึงการผดุงความยุติธรรมตามครรลองของสวรรค์ เป็นหน้าที่ของนักพรตลัทธิเต๋าอย่างพวกเรา”
สีหน้าของฉู่ลั่วเย็นชาลงเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น…ฉันคงไม่ผิดที่จะฆ่าคุณ!”
วินาทีถัดมา เธอพุ่งเข้าไปแทงซ่งหวายทันที
ซ่งหวายยกร่มขึ้นป้องกัน
เขากางร่มออก เมื่อเห็นว่าร่มสามารถป้องกันการโจมตีของฉู่ลั่วได้ ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความยินดี เขาจึงถ่ายพลังวิญญาณเข้าไปในร่ม ร่มสีแดงปล่อยพลังโจมตีอันทรงพลังออกมา
Comments for chapter "บทที่ 1866 ฉันคงไม่ผิดที่จะฆ่าคุณ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
