เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1887 นายทนรับไม่ไหวหรอก

บทที่ 1887 นายทนรับไม่ไหวหรอก

ซีไป๋รีบระดมพลังวิญญาณป้องกันทันที พลังวิญญาณที่เต็มไปด้วยพลังและรุนแรงพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา

ดาบทองสัมฤทธิ์พันเล่มพุ่งเข้าใส่เขา

แต่เมื่อมันเข้าใกล้ซีไป๋ กลับถูกกำแพงพลังวิญญาณที่มองไม่เห็นสกัดไว้

แสงสีแดงอันคมกริบ ทะลุผ่านกำแพงพลังวิญญาณทีละชั้น บีบให้ซีไป๋ต้องถอยหลังไปทีละก้าว

กำแพงพลังวิญญาณถูกสร้างขึ้นเรื่อย ๆ และถูกทำลายลงเรื่อย ๆ

ซีไป๋ถอยไปจนถึงมุมกำแพง ไม่มีที่ให้ถอยได้อีกแล้ว

ซีไป๋ “พลังวิญญาณ พลังวิญญาณ!”

ระบบ [ร่างกายของนายเป็นเพียงร่างกายมนุษย์ธรรมดา พลังวิญญาณที่รุนแรงเกินไป นายทนรับไม่ไหวหรอก]

ซีไป๋ตะโกนในจิตธรรมญาณ “ฉันต้องการพลังวิญญาณ! เทพทั้งหลายคอยหนุนหลังฉัน พวกเขาจะปล่อยให้ฉันตายได้ยังไง? ฉันไม่กลัว!”

ระบบ […]

พลังวิญญาณพุ่งทะลักออกมาอย่างรุนแรง ซีไป๋รู้สึกว่าเส้นเลือดในร่างกายของเขาถูกทะลวงในชั่วพริบตา มันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน ราวกับว่าสิ่งสกปรกทั้งหมดในร่างถูกชะล้างออกไปจนหมด

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้รู้สึกอย่างละเอียด ความเจ็บปวดก็แล่นมา

เส้นเลือดเริ่มมีรอยร้าวเพราะทนรับพลังวิญญาณมากเกินไปไม่ไหว

เขาร้องออกมา จากนั้นพลังวิญญาณพุ่งตรงไปหาฉู่ลั่ว

กำแพงพลังวิญญาณแปรสภาพเป็นดาบยักษ์ เข้าปะทะดาบชิงเจวี๋ยพันเล่ม

ดาบชิงเจวี๋ยนับพันกลายเป็นอากาศธาตุด้วยดาบยักษ์ เหลือเพียงดาบชิงเจวี๋ยเล่มเดียวที่ต้านทานอยู่

ฉู่ลั่วหมุนตัว คว้าดาบชิงเจวี๋ยไว้ ใช้พลังวิญญาณบีบบังคับซีไป๋อีกครั้ง

พลังวิญญาณรอบกายซีไป๋เพิ่มขึ้นอีกรอบ

“ตายซะ!”

เขาตะโกนด้วยความโกรธ

พลังวิญญาณพุ่งใส่ฉู่ลั่วเกือบจะห่อหุ้มร่างของเธอทั้งหมด พยายามจะบีบให้เธอตายอยู่ในพายุพลังวิญญาณ

“ปรมาจารย์ฉู่!”

ฉินเหว่ยร้องเรียก แต่ไม่สามารถเข้าใกล้พายุพลังวิญญาณได้ เขาทำได้เพียงมองฉู่ลั่วถูกดูดเข้าไป ผนังโดยรอบถูกพายุทำลายจนหลุดร่อน โคมไฟทั้งหมดระเบิด แม้แต่ตึกทั้งหลังก็สั่นคลอนไปด้วย

ซีไป๋มองฉู่ลั่วที่อยู่ในพายุพลังวิญญาณ “อยากจะต่อสู้กับผม ก็ต้องดูว่าคุณคู่ควรหรือเปล่า”

ในขณะที่เขากำลังรู้สึกพอใจ จู่ ๆ ก็มีแสงสีขาววาบผ่านในพายุ ทำให้มันระเบิดออกทั้งหมด

ฉู่ลั่วกระโดดออกมาทันที ก่อนจะคว้าตัวฉินเหว่ยแล้วรีบหนีไป

ซีไป๋ไล่ตามสองสามก้าว แต่แล้วก็หยุดชะงัก

เขาค่อย ๆ หันหน้าไปมองกระจกที่แตกเหลือเพียงเศษเสี้ยวเดียวบนผนัง

ในกระจกแตก สะท้อนคนที่มีลูกตาโปน ใบหน้าแตกร้าวเป็นทางราวกับเครื่องเคลือบเขายกมือขึ้นมาลูบใบหน้าตัวเอง แต่กลับพบว่านิ้วมือทั้งสิบของเขาในกระจกกลายเป็นกระดูกสีขาวไปแล้ว

ราวกับรู้สึกถึงความผิดปกติ เขาฉีกเสื้อเชิ้ตราคาแพงของตัวเองออก เห็นว่าหัวใจที่กำลังเต้นอยู่นั้นทะลุออกมาจากร่างกาย แขวนอยู่บนหน้าอกอย่างน่าขนลุก และยังคงเต้นเป็นจังหวะอยู่

“ทำไม…ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

ระบบ [ฉันบอกแล้วว่าร่างกายธรรมดาของนาย ไม่สามารถรับพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งเกินไปได้!]

ซีไป๋ “สิ่งที่ฉันถามคือทำไมนายไม่ปกป้องฉัน! นายเลือกฉันแล้ว ไม่ควรปกป้องฉันเหรอ?”

ระบบ […]

“อ๊าก!”

เสียงร้องดังขึ้น

พนักงานที่มาตรวจสอบพอเห็นซีไป๋ก็ตกใจกลัวจนถอยหลัง “ปีศาจ! ปีศาจ!”

ทว่าวิ่งไปได้เพียงครึ่งทาง เขาก็ถูกคนลากคอเสื้อจากด้านหลัง ลากตัวกลับไปทันที

จากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากระเบียงทางเดิน

ฉู่ลั่วพาฉินเหว่ยวิ่งออกจากอาคารแข่งขันอย่างรวดเร็ว

พอถึงที่ที่ไม่มีคน เธอก็ปล่อยฉินเหว่ย

ฉู่ลั่วนั่งขัดสมาธิ ปรับลมหายใจทันที

ฉินเหว่ยยืนรออยู่ข้าง ๆ จนกระทั่งฉู่ลั่วมีสีหน้าสงบและลืมตาขึ้น เขาถึงถามอย่างร้อนรน “ปรมาจารย์ฉู่ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ!”

“ไม่เป็นไรค่ะ!”

“ไม่คิดว่าซีไป๋คนนั้นจะเก่งขนาดนี้!” ฉินเหว่ยขมวดคิ้ว “เก่งกว่าที่พวกเราสืบมาอีก”

ฉู่ลั่วมองดูฉินเหว่ยแวบหนึ่ง ไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่พูดว่า “ตอนนี้พวกเราไปบ้านผีสิงที่มณฑลเหลียวกันเถอะค่ะ!”

เธออยากเจอพวกเมี่ยวเมี่ยวแล้ว

ฉินเหว่ยพยักหน้าทันที “ปรมาจารย์ฉู่ลั่วกรุณารอสักครู่ครับ ผมจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย”

ไม่นานนักก็มีคนขับรถเหาะมาสองคัน

หลังจากขึ้นรถแล้ว ฉินเหว่ยก็อธิบายว่า “คนที่ตามมาข้างหลัง ไม่ใช่มาเพื่อสอดแนมพวกเรา แต่มาเพื่อปกป้องพวกเราครับ”

ฉู่ลั่ว “พวกเขามาเพื่อปกป้องคุณ ไม่ใช่มาปกป้องฉัน”