เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1892 ท้องฟ้าแยก

บทที่ 1892 ท้องฟ้าแยก

“การส่งไปเกิดใหม่โดยตรง ชาติหน้าก็จะไม่ได้เกิดในตระกูลที่ดีแน่นอน”

“แต่ถ้าไม่ยึดติดแล้วมันก็จะต่างออกไป พวกคุณเป็นครอบครัวที่ได้รับการรับรองจากปรโลกแล้ว ระหว่างครอบครัวจะแบ่งปันโชคชะตาและบุญกุศลร่วมกัน ไม่มีการเก็บเกี่ยวโชคชะตาของชาติหน้าอีก”

“ถังถังจะสามารถเกิดใหม่ในตระกูลที่ดีได้”

“สำหรับถังถังแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ดี”

ปิ่งอินฮวา “แต่ว่า…”

ฉู่ลั่ว “เพราะผีเด็กเป็นเด็กเล็ก ความคิดยังง่าย ๆ ความยึดติดของพวกเขาจึงยากที่จะกำจัดกว่าผีทั่วไป ถ้าพวกเราฝืนให้เธออยู่ในโลกมนุษย์ ฉันกลัวว่า…จะเกิดความยึดติดใหม่ขึ้นมา”

ปิ่งอินฮวาอยากบอกว่าเธอไม่สนใจหรอกว่าถังถังจะมีความยึดติดใหม่หรือไม่ แต่ว่า… เธอไม่สามารถทำร้ายถังถังในชาติหน้าได้!

“ฉันจะทำตามที่ปรมาจารย์บอกค่ะ”

เธอส่งตุ๊กตาดินเผาในมือให้ฉู่ลั่วอย่างอาลัยอาวรณ์

ฉู่ลั่วใช้พลังวิญญาณวาดอักขระลงบนตุ๊กตาดินเผา จนกระทั่งอักขระวาดเสร็จสมบูรณ์ ตุ๊กตาดินเผาก็แตกออกทันที

วิญญาณของถังถังที่นุ่มนิ่มน่ารักลอยออกมาจากข้างใน

“ถังถัง!”

เมี่ยวเมี่ยวดีใจวิ่งเข้าไปหา

เด็กทั้งสองคนโอบกอดกัน

ส่วนพวกผู้ใหญ่มองภาพนี้ด้วยความปลาบปลื้ม

“พ่อ แม่!”

พี่หมิงกับปิ่งอินฮวาก็เข้าไปกอดถังถัง

ปิ่งอินฮวากำชับว่า “ไปถึงปรโลกแล้ว ถ้ามีคนรังแกลูก ลูกก็ไม่ต้องกลัวนะรู้ไหม? ให้มาเข้าฝันพ่อกับแม่ พ่อกับแม่มีคนอยู่บนโลกมนุษย์ ต่อให้ไม่มีใครรังแก ลูกก็ต้องมาเข้าฝันพ่อกับแม่นะ รู้ไหม?”

ถังถังพยักหน้าเชื่อฟัง

“ขาดเหลืออะไรก็มาเข้าฝันพ่อกับแม่ เด็กคนอื่นมีอะไรแล้วลูกอยากได้ก็มาเข้าฝันพ่อแม่ พ่อกับแม่มีเงิน”

พี่หมิง “พวกเราไม่ก่อปัญหา แต่ก็ไม่ต้องกลัวปัญญา รู้ไหม?”

“อย่างมากพ่อกับแม่ก็แค่พาลูกกลับมาอยู่บ้านผีสิงอีก”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวมองทั้งสามคนอยู่เงียบ ๆ แล้วก้มหน้าลง

ฉู่ลั่วจูงมือเธอเดินออกไปข้างนอก

“เมี่ยวเมี่ยว เธอบอกฉันได้ไหมว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ทั้งคู่เดินมาที่ลานบ้านแล้วนั่งลงพร้อมกันใต้ชายคา

ฉู่ลั่วไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม แต่รอให้ซ่งเมี่ยวเมี่ยวเป็นฝ่ายเล่าเอง

รออยู่สักพัก ซ่งเมี่ยวเมี่ยวที่กำลังแกว่งขาไปมาก็ค่อย ๆ เอ่ยปาก

“จริง ๆ แล้ว…จริง ๆ แล้วหนูก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น!”

“ตอนแรกพวกเราอยู่ที่มณฑลหนานกันหมด แต่หลังจากนั้น…หลังจากนั้น…”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวเหมือนจะนึกถึงภาพน่าสะพรึงกลัวบางอย่างได้ เธอจึงอดขดตัวเข้าหากันไม่ได้

ฉู่ลั่วอุ้มเธอขึ้นมาแล้วตบปลอบเบา ๆ

หลายปีก่อน

มณฑลหนาน

นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ซ่งเมี่ยวเมี่ยวพาปิ่งจ้าวถังแอบหนีออกมาจากโรงแรม เจ้าหน้าที่องค์กรก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น

ผีสองตนภายใต้ยันต์ของฉู่ลั่วเล่นอยู่ในห้างสรรพสินค้าเหมือนเด็กทั่วไป ขณะกำลังสนุกสนานกันอย่างเต็มที่ จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นแหวกผ่านท้องฟ้ามา

ทุกคนตกใจกรีดร้อง

หลังจากนั้นซ่งเมี่ยวเมี่ยวก็ได้ยินเสียงคนตะโกนว่า “ท้องฟ้าแยกแล้ว! ท้องฟ้าแยกแล้ว!”

เธอจูงมือปิ่งจ้าวถังวิ่งออกไปข้างนอกด้วยความอยากรู้อยากเห็น และพบว่าท้องฟ้าสีครามนั้นถูกตัดแยกออกเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ ข้างในเป็นสีขาวโพลน มีเงาร่างมโหฬารอยู่ภายในช่องโหว่นั้น

“เมี่ยวเมี่ยว ฉันรู้สึกไม่สบายเลย!”

คอนแทคเลนส์ที่ปิ่งจ้าวถังใส่อยู่ละลายหายไปในดวงตาของเธอ ซ่งเมี่ยวเมี่ยวรีบจับมือวิ่งไปที่โรงแรม

ขณะที่วิ่งก็มองไปที่ท้องฟ้าที่แยกออก

ในช่องโหว่นั้นมีพลังวิญญาณเป็นไอพวยพุ่งลงมาเหมือนสายน้ำ

ระหว่างทาง เธอถึงกับเห็นผีที่เพิ่งตายใหม่ ๆ หลายดวงส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด บางดวงไม่รอให้ยมทูตมารับวิญญาณ คลุ้มคลั่งวิ่งไปรอบ ๆ พร้อมร้องตะโกนว่า “ฉันจะไปปรโลก ฉันจะไปปรโลก”

พอวิ่งมาถึงโรงแรม ก็เห็นว่าเจ้าหน้าที่องค์กรในโรงแรมต่างพากันวิ่งวุ่นไปมา ทุกคนดูรีบร้อนกันมาก

ไจ๋โหรวพอเห็นพวกเธอ ก็รีบจับพวกเธอเข้าไปในโรงแรมทันที “เมี่ยวเมี่ยว ถังถัง พวกเธออยู่ในโรงแรม ห้ามไปไหนทั้งนั้น เข้าใจไหม?”