เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1909 นี่แหละคือผลลัพธ์

บทที่ 1909 นี่แหละคือผลลัพธ์

ฉู่ลั่วยืนอยู่บนดาดฟ้าของโรงแรม มองวิวทิวทัศน์ของเมือง

แสงไฟสว่างไสว แต่กลับไม่มีคนเดินบนถนนแม้แต่คนเดียว

ความคึกคักและเสียงอึกทึกถูกจำกัดอยู่แค่ภายในอาคารเท่านั้น แต่ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน กลับเงียบสงัดน่าขนลุกมาก

สายลมพัดผ่าน ฉู่ลั่วกระโดดลงมาจากดาดฟ้า ราวกับแสงและเงา เคลื่อนที่ไปมารวดเร็ว

จนกระทั่งมาถึงค่ายกลแห่งหนึ่ง

นี่คือค่ายกลภายในมณฑลหนาน

แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ค่ายกล ฉู่ลั่วก็สัมผัสถึงพลังชั่วร้ายอันแรงกล้า และในพลังชั่วร้ายนั้นยังผสมปนเปกับพลังเทพอันทรงพลัง

ฉู่ลั่วใช้มือแตะค่ายกลเบา ๆ พลังบนค่ายกลกระเพื่อมออกไปราวกับคลื่น

ทันใดนั้น ผีร้ายที่มีรูปร่างน่าสะพรึงกลัวตนหนึ่งก็พุ่งชนค่ายกลอย่างแรง ตามมาด้วยตนที่สองและคนที่สาม

ราวกับถูกเธอดึงดูด

ผีร้ายนับร้อยนับพันต่างพุ่งชนเข้าใส่ค่ายกลตรงตำแหน่งที่เธอยืนอยู่

ฉู่ลั่วมองคลื่นบนค่ายกลที่เคลื่อนไหวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่พลังของค่ายกลก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน

เธอรีบถอยหลังไปร้อยเมตร ผีร้ายที่ล้อมรอบค่ายกลทั้งหมดกระจายตัวออกไป

ไม่น่าเชื่อ…

มีผีร้ายมากมายขนาดนี้

แต่ทำไมถึงมีผีร้ายมากมายขนาดนั้น?

ฉู่ลั่วขมวดคิ้วครุ่นคิด

“ใครกัน!”

วิชาอาคมที่ทรงพลังพุ่งเข้าโจมตีเธอ

ฉู่ลั่วกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้สูงทันที นักพรตในเครื่องแบบหลายสิบคนเหาะมา

“เมื่อครู่ค่ายกลมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ แน่นอนว่าต้องมีคนพยายามบุกเข้ามา”

“วันนี้เป็นวันที่คนนอกเข้ามาในมณฑลหนาน มีคนบุกเข้าค่ายกลมาก็เป็นเรื่องปกติ”

“ทุกปีในวันนี้จะมีคนบุกเข้าค่ายกล ค่ายกลนี้ก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้นานแค่ไหน ประธานฮั่วเองก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้นานแค่ไหนเหมือนกัน”

“อยู่ได้นานเท่าไหร่ก็อยู่ไปเถอะ! อย่าพูดเรื่อยเปื่อยอีกเลย รีบไปดูรอบ ๆ เร็วเข้าว่ามีคนบุกเข้าค่ายกลหรือเปล่า”

นักพรตต่างแยกย้ายกันไปตรวจสอบอย่างรวดเร็ว

ฉู่ลั่วมองค่ายกลที่ระลอกคลื่นกำลังเอ่อท้น มือของเธอกำแน่น

เธอหันหลังกลับเข้าไปโรงแรม

“อ๊าก!”

ทันทีที่เพิ่งก้าวเข้ามา ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องน่าสยดสยอง

เสียงกรีดร้องนี้ทำให้ค่ำคืนที่เงียบสงัดยิ่งน่าขนลุกมากขึ้น

“มีคนตาย!”

ฉู่ลั่วเดินเข้าไป ผู้บำเพ็ญคนหนึ่งพูดด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ปรมาจารย์…ปรมาจารย์ฉู่ มีคนตายแล้ว วิญญาณก็หายไปด้วย!”

เมื่อทุกคนเห็นฉู่ลั่วมา พวกเขาก็หันไปมองเธอทันทีราวกับว่าเห็นที่พึ่งสุดท้าย

ฉู่ลั่วเดินไปที่ประตูห้อง เปิดประตูออกดู เห็นผู้บำเพ็ญคนหนึ่งถูกแขวนอยู่บนเพดาน

เธอลองเรียกวิญญาณดู แต่ไม่มีวิญญาณออกมา

ดวงวิญญาณหายไปแล้ว

“มีคนตาย มีคนตาย!”

อีกคนตะโกนออกมาดัง ๆ

ตอนนี้ทั้งโรงแรมเหมือนมีเสียงคนตะโกน ‘มีคนตาย’ ดังไปทั่ว

เมื่อหมี่สวิ้นรู้ข่าวและมาถึง ก็พบว่ามีผู้เข้าแข่งขันเสียชีวิตไปแล้วสิบคน

ผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนเสียชีวิตในสภาพที่แตกต่างกัน บางคนถูกแขวนบนเพดาน บางคนจมน้ำในห้องน้ำ บางคนถึงกับถูกยัดก้อนหินเต็มปาก…

สภาพการเสียชีวิตของแต่ละคนล้วนน่าสยดสยองเป็นพิเศษ

“ทำไมถึงมีคนตาย? พวกคุณต้องมีคำอธิบายนะ!”

“มณฑลหนานเป็นสถานที่บ้าบออะไรกัน? ห้ามนั่นห้ามนี่ แค่วันแรกก็มีคนตายแล้ว! พูดมาสิ นี่เป็นฝีมือของพวกคุณใช่ไหม!”

ผู้เข้าแข่งขันต่างมีสีหน้าหวาดกลัว มองหมี่สวิ้นกับคนอื่น ๆ ราวกับกำลังมองฆาตกร

หมี่สวิ้นกวาดตามองศพเหล่านั้นด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “ผมบอกไปแล้วว่าหลังจากฟ้ามืด ห้ามออกจากโรงแรม”

“นี่แหละคือผลลัพธ์”

“คุณหมายความว่ายังไง!” ใครบางคนโกรธจัดพุ่งเข้าหาหมี่สวิ้น

ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ ปืนก็ลั่น กระสุนเจาะเข้าที่น่องของผู้บำเพ็ญคนนั้น หยาดเลือดสาดกระเซ็น

เสียงอึกทึกถูกกลบด้วยเสียงปืน

ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ

เหลือเพียงเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดของผู้บำเพ็ญที่ล้มลง

หมี่สวิ้นถือปืน มองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา “ออกไปข้างนอกตอนกลางคืนก็สมควรตายแล้ว พวกเขาหาเรื่องใส่ตัวเอง จะโทษใครไม่ได้!”

“ถ้าพวกคุณไม่ทำตามกฎ ก็จะลงเอยเหมือนพวกเขา”