เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1937 ไปเป็นเทพบนนั้น

บทที่ 1937 ไปเป็นเทพบนนั้น

ฉู่ลั่วกลับพูดกับหัวหว่านว่า “ในเมื่อฉันจะย้ายมาอยู่ที่นี่ ก็ไม่อาจปล่อยให้เจียเหยียนอยู่คนเดียวที่ตี้จิงได้ ฉันจะไปรับเธอมา”

หัวหว่านพอได้ยินก็พยักหน้าหลายครั้ง

เทพเอกเก้าญาณกลับขวางฉู่ลั่วไว้ก่อน “เจ้าออกไปตอนนี้ไม่กลัวอสนีบาตสวรรค์หรือไง? อสนีบาตสวรรค์ไม่สนหรอกนะว่าเจ้าเป็นคนฝ่าด่านเคราะห์หรือไม่ ถ้าเข้าใกล้เกินไป เจ้าอาจจะได้รับผลกระทบไปด้วย”

ยิ่งไปกว่านั้น…เขาสงสัยว่าอสนีบาตสวรรค์ตั้งใจมาที่มณฑลหนานโดยเฉพาะ

หรืออาจจะตั้งใจล่อฉู่ลั่วให้ออกไป

เมื่อถึงเวลานั้น หากอสนีบาตสวรรค์ผ่าลงมา

ถ้าฉู่ลั่ว เกิดเรื่องขึ้นมา ก็เป็นเพราะอยู่ใกล้อสนีบาตสวรรค์เกินไป…

ฉู่ลั่วเอ่ย “ไม่ต้องกังวลค่ะ อสนีบาตสวรรค์จะไม่ผ่าฉันหรอก”

เธอเดินออกมาจากค่ายกลของคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน

ทันทีที่ก้าวออกไป เมฆดำทะมึนก็รวมตัวกันมาทางฉู่ลั่ว เพียงชั่วพริบตาก็ก่อตัวเป็นรูปกรวยขนาดมหึมา และในกรวยสีดำทะมึนนั้น มีสายฟ้าแลบปลาบรุนแรงยิ่งขึ้น

ท้องฟ้าเหนือมณฑลหนานมืดมิดลงเพราะเมฆดำ

เทพเอกเก้าญาณยืนอยู่ที่ขอบค่ายกลของคฤหาสน์ เอ่ยเรียก “ฉู่ลั่ว เข้ามาข้างใน”

แต่ฉู่ลั่วไม่ขยับ

หมิงคุนก็รีบเดินเข้ามา มองเหตุการณ์นี้ด้วยความกังวล “นางกำลังทำอะไรกันแน่? การลงทัณฑ์ด้วยสายฟ้านี้ดูไม่ธรรมดาเลย ไม่ใช่ว่ากำลังมุ่งเป้าไปที่นางหรอกนะ!”

เทพเอกเก้าญาณจับแขนของหมิงคุน “นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ! ประเด็นคือถ้าฉู่ลั่วผ่านอสนีบาตสวรรค์ไปไม่ได้นางก็จะตาย แต่ถ้านางผ่านมันไปได้ นางก็จะได้ขึ้นสวรรค์”

เขาชี้นิ้วชี้ขึ้นฟ้า “ไปเป็นเทพบนนั้น”

หมิงคุนเบิกตากว้าง กระโดดไปมาด้วยความร้อนใจอยู่ในค่ายกล “ถ้าฉู่ลั่วไปเป็นเทพ พวกเราจะทำยังไง!”

“นาง…นางจะไปเป็นเทพไม่ได้นะ!”

“ถ้านางไปเป็นเทพเซียน นางก็จะเข้าข้างพวกเทพ”

พูดจบ เขาก็จะพุ่งตัวออกไป แต่ถูกเทพเอกเก้าญาณห้ามไว้

หมิงคุนมองเทพเอกเก้าญาณด้วยความสับสน

เทพเอกเก้าญาณหัวเราะเบา ๆ “นางเต็มใจออกไปเอง”

หมิงคุน “…”

“เจ้าขวางนางไว้ได้ชั่วคราว แล้วจะขวางนางได้ตลอดไปหรือ?” เทพเอกเก้าญาณมองฉู่ลั่วที่อยู่ข้างนอก “ตราบใดที่เป็นผู้บำเพ็ญ ไม่มีใครไม่อยากเป็นเทพหรอก ด้วยพลังวิญญาณและบุญกุศลของนางในตอนนี้ ถ้าขึ้นสวรรค์ก็ต้องไปรับตำแหน่งเทพบนสวรรค์ชั้นที่เก้าสิบเก้าแน่นอน”

“ถึงตอนนั้น… พวกเราก็คงได้แต่มองดูรูปปั้นดินเหนียวของนางในโลกมนุษย์เท่านั้น”

หมิงคุนรู้สึกไม่พอใจ “การเป็นเทพมีอะไรดีนักหนา ทำไมไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือปีศาจ ต่างก็อยากเป็นเทพกันทั้งนั้น!”

เขามองฉู่ลั่วด้วยความโกรธเคืองเล็กน้อย

เขาคิดว่าเธอแตกต่างจากคนอื่น

เธอสามารถามารถทำให้มนุษย์ ปีศาจ และผีอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขได้

ในช่วงเวลานั้น เขามีความสุขจริง ๆ

เขาคิดว่าแบบนั้นดีที่สุดแล้ว

เป็นมนุษย์แล้วอย่างไร?

เป็นมนุษย์แล้วอย่างไร?

เป็นผีแล้วอย่างไร?

พวกเขาเป็นเพื่อนกันไม่ได้เหรอ? ทำงานร่วมกันไม่ได้เหรอ?

เมฆดำบนท้องฟ้าค่อย ๆ กดต่ำลง จนกระทั่ง…

กรวยหมุนวนอยู่เหนือศีรษะของฉู่ลั่ว

เธอยังคงนิ่งเฉย เงยหน้าขึ้นโดยไม่ขยับเขยื้อน

อัสนีบาตสวรรค์รวมตัวกันอยู่เหนือศีรษะของเธอ ใกล้จะผ่าลงมาแล้ว

เทพเอกเก้าญาณเพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติ “ฉู่ลั่วเป็นอะไรไป? ไม่ป้องกันตัวหรือ? รีบรับมือกับอัสนีบาตสวรรค์สิ!”

หมิงคุนก็เบิกตากว้าง “หรือว่านางเบื่อหน่ายที่พวกเราจู้จี้ เลยอยากตายใต้อัสนีบาตสวรรค์? ข้าแค่บ่นนางไม่กี่คำ นางจะอ่อนแอขนาดนั้นเลยหรือ!”

เขารีบตะโกนไปยังฉู่ลั่วที่อยู่นอกค่ายกล “ฉู่ลั่ว ถ้าเจ้าอยากเป็นเทพก็เป็นไปเถอะ! ตามใจเจ้า! แต่อย่าตายนะ!”

สายฟ้าในกลุ่มเมฆดำแลบถี่ขึ้นเรื่อย ๆ

เสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับว่าในวินาทีถัดไป จะต้องเป็นเสียงระเบิดที่ทำให้แก้วหูทุกคนแตกได้

พวกเขาต่างจ้องมองฉู่ลั่วด้วยความตื่นเต้น

แม้แต่เจ้าหน้าที่นักพรตที่สังเกตเห็นความผิดปกติก็ยังตามมาดูและยืนอยู่ห่าง ๆ

เหยียนอันมองฉู่ลั่วด้วยสีหน้าเย็นชาพลางขมวดคิ้ว “ตกใจจนโง่ไปแล้วเหรอ? แม้แต่ป้องกันตัวยังทำไม่ได้แล้ว?”