เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1962 หัวหน้าองค์กรตัวจริง

บทที่ 1962 หัวหน้าองค์กรตัวจริง

การที่เขาเปิดไลฟ์เพื่อยั่วยุฉู่ลั่ว ก็เพื่อต้องการโยนความผิดในการก่อความขัดแย้งระหว่างสองเผ่าให้ฉู่ลั่ว

แต่ตอนนี้…

ในไลฟ์ก็เดือดดาลขึ้นมาเพราะคำพูดของฉู่ลั่ว

[พูดตามตรง กระต่ายน้อยตัวนั้นก็น่ารักดี แถมยังไม่ได้ทำอะไรผิด กินแต่ผัก แล้วทำไมต้องจับด้วย!]

[ถ้าจะจับปีศาจทุกตัว ก็ต้องจับมังกรดำไปด้วยสิ! อย่ามารังแกแต่ปีศาจตัวเล็ก ๆ !]

[นี่มันอะไรกัน ตอนนี้มนุษย์ก็ลำบากมากพออยู่แล้ว ทำไมยังจะไปยั่วยุเผ่าปีศาจอีก! จะไม่ให้มนุษย์มีที่ยืนกันแล้วหรือไง!]

[ช่วงนี้องค์กรกำลังทำอะไรกันอยู่? มั่วแต่จับผี จับปีศาจ]

[จับผีร้าย จับปีศาจร้าย ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่มารังแกปีศาจกระต่ายน้อย เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ]

[ยุคนี้ถ้าวันหนึ่งแมวที่บ้านฉันกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ วันรุ่งขึ้นมันคงถูกจับไปแล้วแน่ ๆ]

[ฉันกอดหมาของตัวเองแล้วถามว่า แกกลายเป็นมนุษย์ได้มั้ย มันเห่าตอบด้วย ก็คงไม่ได้สินะ]

เหยียนอันไม่จำเป็นต้องดูความคิดเห็น ก็พอจะเดาออกว่าตอนนี้กระแสในเน็ตคงเปลี่ยนไปแล้ว

เขากัดฟันแน่น “ปรมาจารย์ฉู่ คุณรู้ไหมว่าตอนนี้มนุษย์ลำบากแค่ไหน! พวกปีศาจมีอายุยืนยาว พวกผีไม่แก่ไม่ตาย มีแต่พวกเรามนุษย์เท่านั้นที่อายุสั้น ไม่ใช่แค่นั้น ยังถูกสองเผ่านี้รังแกอีก”

“อนาคตของมนุษย์ มีเพียงการเป็นเทพเท่านั้น!”

“ก่อนที่จะเป็นเทพ พวกเราที่เป็นนักพรต ไม่สมควรปกป้องคนธรรมดาเหรอ จะต้องปกป้องพวกเขาไม่ให้ถูกปีศาจและผีรังแกสิ!”

“นี่คือหน้าที่ขององค์กรของพวกเรา”

“ถ้าปรมาจารย์ฉู่มีวิธีที่ดีกว่านี้ ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว”

เขาทั้งโกรธทั้งดูเป็นคนชอบธรรม ทำให้ผู้ชมบางส่วนที่กำลังดูไลฟ์เปลี่ยนความคิด

มนุษย์ แน่นอนว่าต้องปกป้องเผ่าพันธุ์มนุษย์

วนเผ่าพันธุ์อื่นที่เป็นอันตราย ก็ต้องกำจัดออกไป

[ฉันเห็นด้วยกับวิธีนี้ สู้ฆ่าผิด ดีกว่าปล่อยให้รอด]

[พวกเรามนุษย์ก็อ่อนแออยู่แล้ว ยังต้องเผชิญกับอันตรายมากมายขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องระวังภัยไว้ก่อน]

[ฉู่ลั่วบำเพ็ญจนเก่งกาจ เธอสามารถรักทุกสรรพสิ่งได้ แต่พวกเราที่เป็นคนธรรมดาจะทำยังไง?]

[พวกเราแก่ เจ็บ ตาย ส่วนพวกมันก็ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ…แค่คิดก็โมโหแล้ว]

เหยียนอันถอนหายใจเบา ๆ “ถ้าปรมาจารย์ฉู่เสนอวิธีที่ดีกว่าไม่ได้ ก็อย่าขัดขวางงานของพวกเราเลย”

เขามีสีหน้าเศร้าสร้อยและดูจนปัญญา ราวกับว่าเพื่อมนุษย์แล้ว เขายอมแบกรับบาปทั้งหมด

ฉู่ลั่วเอ่ย “ใครบอกว่าฉันไม่มีวิธี?”

เมื่อได้ยินดังนั้น เหยียนอันก็อดหัวเราะไม่ได้ “ปรมาจารย์ฉู่กำลังบอกว่าตัวเองสามารถแก้ปัญหาที่มนุษย์กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ได้เหรอ?”

“ใช่!”

“งั้นปรมาจารย์ฉู่ช่วยบอกหน่อยสิว่ามีวิธีไหนบ้าง ที่จะช่วยให้มนุษย์หลุดพ้นจากสถานการณ์ที่ยากลำบากแบบนี้ได้?”

ฉู่ลั่วมองเหยียนอันด้วยสายตาเย็นชา “แล้วคุณมีคุณสมบัติพอที่จะถามฉันเหรอ?”

เหยียนอัน “…”

“แจ้งรองหัวหน้าองค์กรซีไป๋ให้หน่อย ว่าหัวหน้าองค์กรตัวจริงอย่างจริงกำลังจะเข้าไปรับตำแหน่ง หวังว่าเขาจะจัดการเอกสารทั้งหมดให้เรียบร้อยโดยเร็ว”

เหยียนอันไม่คิดว่าฉู่ลั่วจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเร็วขนาดนี้ “หัวหน้าองค์กรตัวจริงอะไรกัน?”

ฉู่ลั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย “ยังไม่มีเอกสารออกมา แต่ไม่นานพวกคุณก็จะได้รับ ทางเบื้องบนสั่งให้ฉันมารับช่วงต่องานขององค์กร”

เธอมองบรรดาเจ้าหน้าที่ที่อยู่รอบ ๆ “เบื้องบนไม่พอใจมากที่พวกคุณจับผีและพวกปีศาจตามอำเภอใจ วันนี้พวกคุณสามารถจับผีและปีศาจได้โดยไม่มีหลักฐาน แล้วใครจะรับประกันได้ว่าพรุ่งนี้พวกคุณจะไม่ไปจับมนุษย์ด้วยกันเอง?”

“ดังนั้น จึงให้ฉันกลับไปรับช่วงต่อ”

เหยียนอันมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ

ตอนนี้องค์กรกลายเป็นของสำนักเต๋าใหม่ของพวกเขาแล้ว

ตั้งแต่ระดับบนลงล่าง เกือบทุกคนในองค์กรล้วนเป็นนักพรตของสำนักเต๋าใหม่ของพวกเขา ทุกคนต่างเคารพซีไป๋ที่สุด

เบื้องบนย่อมรู้อยู่แล้ว จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะให้คนอื่นมาดูแลองค์กร?

เป็นไปไม่ได้!

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

แต่เมื่อมองไปที่แววตาแน่วแน่ของฉู่ลั่วที่อยู่ตรงหน้า เขาก็อดสงสัยไม่ได้

ฉู่ลั่วไม่ใช่คนอื่น!

เธอคือหัวหน้าองค์กรคนแรกขององค์กร

เธอเป็นคนก่อตั้งองค์กร

เธอเป็นคนเชื่อมโยงลัทธิเต๋ากับรัฐบาลเข้าด้วยกัน

ไม่ว่าจะเป็นในลัทธิเต๋าหรือในรัฐบาล หรือแม้แต่ในหมู่ประชาชน เธอก็มีชื่อเสียงมาก