เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1964 คุ้มครองคนธรรมดา

บทที่ 1964 คุ้มครองคนธรรมดา

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวและปิ่งจ้าวถังต่างก็ไม่ได้ว่าอะไร “แล้วแต่พี่ลั่วลั่วเลยค่ะ”

ฉู่ลั่วมองเถาซูเยียน “ซูเยียน เธอตามพวกเขาไป ให้ลงมือเฉพาะตอนที่พวกเขาเจออันตรายเท่านั้น นอกนั้นไม่ต้องยุ่ง”

เถาซูเยียนพยักหน้า

ฉู่ลั่วมองเซียวเมิ่งอีกครั้ง “ร่วมมือกับพวกเธอสองคน ไลฟ์สด สร้างกระแสให้ดัง”

เซียวเมิ่งขมวดคิ้ว “ตอนนี้บริษัทบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอยู่ในมือของหรงอีกรุ๊ปนะคะ”

“ทุกอย่างที่บัญชีทางการเผยแพร่ออกไป ผู้คนต่างก็ตั้งข้อสงสัย”

“บัญชีของภาคประชาชน พวกเราก็มีค่ะ แต่มียอดวิวไม่เยอะ”

ฉู่ลั่ว “แม้ว่าบัญชีของฉันจะมีคนติดตามเยอะ แต่ไม่สามารถชี้นำเรื่องนี้ได้”

ทันใดนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้น “บางทีอาจจะมีคนทำได้”

ฮั่วจิ้นผ่านมาได้ยินคำพูดของฉู่ลั่ว เขาก้มหน้าครุ่นคิดอยู่สักครู่ “ก็น่าจะทำได้นะ บริษัทในเครือของฮั่วกรุ๊ปมีบัญชีทางการเยอะแยะ แม้ว่าตอนนี้จะมียอดวิวไม่เท่าหรงอีกรุ๊ป แต่ฐานคนดูก็ยังมีอยู่ ไม่น่าจะมีปัญหา”

เขายิ้มให้ฉู่ลั่ว “ฉันกับแม่สามีเธอกำลังจะกลับตี้จิงแล้ว”

“ถ้าอยากจะควบคุมฮั่วกรุ๊ปอย่างสมบูรณ์ ก็จำเป็นต้องกลับไปตี้จิง”

ในตอนนั้นฮั่วกรุ๊ปยังไม่ได้ย้ายเข้ามาในมณฑลหนานอย่างสมบูรณ์ ก็เกิดเรื่องวุ่นวายมากมาย

“ฮั่วกรุ๊ปที่มณฑลหนานนี้ได้รับการจัดการเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้…” เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ยิ้มอย่างเย็นชา “ถึงเวลาที่จะต้องไปจัดการฮั่วกรุ๊ปที่ตี้จิงแล้ว”

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับฉู่ลั่ว สีหน้าของเขาก็ยังคงอ่อนโยนมาก “แต่ลั่วลั่ว เธอวางใจได้นะ! ตอนที่เธอบอกว่าจะชี้นำสื่อ ฮั่วกรุ๊ปจัดการได้แน่นอน”

“จะกลับตี้จิงตอนนี้เหรอคะ?”

สีหน้าของฉู่ลั่วเต็มไปด้วยความกังวล

ฮั่วจิ้นพยักหน้า “อืม! เรื่องธุรกิจน่ะยิ่งเร็วยิ่งดี”

“แต่ว่าข้างนอก…”

ภายในคฤหานส์เมฆใสเฝ้ามองตะวันมีค่ายกลอยู่ สามารถปกป้องสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในนั้นได้

แต่ถ้าออกจากคฤหานส์เมฆใสเฝ้ามองตะวันที่มณฑลหนาน แล้วต้องออกไปข้างนอก ก็ไม่แน่ว่าจะปลอดภัย

ฉู่ลั่วคิดสักครู่ รวบรวมความคิดในหัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดกับหัวหว่านว่า “เรียกหมิงคุนมา”

ไม่นานหมิงคุนก็มาถึง พอได้ยินว่าฉู่ลั่วให้เขาไปคุ้มครองคนธรรมดาสองคน เขาก็ปฏิเสธทันที “ข้าหมิงคุนมีสถานะอะไร! ข้าเป็นปีศาจระดับสมบัติของชาติ เป็นสัญลักษณ์ของประเทศจีน”

“เจ้าให้ข้าไปคุ้มครองคนธรรมดาสองคน ข้าไม่เอาด้วย”

ฉู่ลั่ว “กินฟรี อยู่ฟรี เที่ยวฟรี เล่นฟรีนะคะ!”

หมิงคุนมีท่าทีลังเล แต่ก็ยังไม่ยอมตกลง

ฉู่ลั่ว “คุณก็รู้ว่าฮั่วกรุ๊ปรวยแค่ไหน”

หมิงคุน “อยากกินอะไรก็ได้?”

ฮั่วจิ้นยิ้ม “ตราบใดที่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน ก็น่าจะได้ทั้งหมด”

“กินได้ตลอดเวลาเลยใช่ไหม?”

“อืม”

หมิงคุน “งั้นข้าก็จำใจ…”

“งานดี ๆ แบบนี้ทำไมไม่แนะนำให้ข้า!” เทพเอกเก้าญาณวิ่งเข้ามาจากนอกประตู ไม่รู้ว่าเขาไปได้ยินมาจากไหน “ข้าไปเอง ข้าจะไปปกป้องพวกเขาเอง! ข้าไม่ใช่แค่ปีศาจนะ แต่ข้ายังมีความสัมพันธ์กับแดนเทพด้วย”

หมิงคุนที่เมื่อกี้ยังลังเลอยู่เบิกตาโพลง “เจ้าจะทำอะไร นี่มันงานของข้า ฉู่ลั่วแนะนำให้ข้านะ เข้ามาก่อนก็ได้ก่อนสิ ไม่รู้เรื่องรึไง?”

เทพเอกเก้าญาณ “เจ้าไม่อยากออกไป เจ้าไม่ชอบมนุษย์ แต่ข้าไม่เหมือนเจ้า!”

“ข้ารับราคาถูกกว่านี้ก็ได้”

เทพเอกเก้าญาณมองไปที่ฮั่วจิ้น “คุณฮั่ว ใช้ข้าเถอะ ใช้ข้าได้ไม่มีปัญหา ไม่ว่าจะเป็นปีศาจ มนุษย์ หรือเทพ ข้าก็มีคนรู้จักทั้งนั้น”

ฮั่วจิ้นกำลังจะอ้าปากพูด หมิงคุนก็แค่นหัวเราะ “เจ้ามีคนรู้จัก แล้วข้าไม่มีหรือไง?”

เขามองฮั่วจิ้น “ใช้ข้าเถอะ!”

ทั้งสองคนต่างจ้องมองฮั่วจิ้น

ฮั่วจิ้นตกตะลึงไปครู่หนึ่ง “เอาเป็นว่า ใช้ทั้งสองคนเลยก็แล้วกัน เวลาผมกับภรรยาแยกกัน จะได้มีคนปกป้องภรรยาผมด้วย”

พูดจบเขาก็มองฉู่ลั่ว ต้องการขอความเห็นชอบจากเธอ

ฉู่ลั่ว “ก็ได้ แต่พวกคุณสองคนห้ามก่อเรื่องเด็ดขาด ต้องรับประกันความปลอดภัยของพวกเขา”

เทพเอกเก้าญาณ “มีข้าอยู่ เจ้าจะกลัวอะไร!”

หมิงคุน “ข้าก็อยากรู้ว่าใครกล้ามา!”