เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1990 เป็นนายที่เลือกฉัน

บทที่ 1990 เป็นนายที่เลือกฉัน

ฉู่ลั่ว “ฉันแต่งตั้งไปแล้ว!”

ระบบตะโกนอยู่ในจิตธรรมญาณของเธอ [แดนเทพจะไม่ปล่อยคุณไปแน่ แดนเทพจะไม่ปล่อยคุณไปแน่นอน คุณทำผิดกฎสวรรค์ วิถีสวรรค์ก็จะไม่ปล่อยคุณไปเหมือนกัน]

ฉู่ลั่วฟังระบบที่กำลังคลั่งในจิตธรรมญาณของเธอเงียบ ๆ

หลังจากระบบด่าจบ เธอจึงเอ่ย “วิถีสวรรค์มีความรู้สึกด้วยเหรอ”

ระบบ […]

ฉู่ลั่ว “วิถีสวรรค์โกรธได้ เสียใจได้ มีความสุขได้ด้วยเหรอ?”

ระบบยังคงไม่พูดอะไร

ฉู่ลั่ว “ในเมื่อวิถีสวรรค์มีความรู้สึก ย่อมมีความลำเอียงเป็นธรรมดา วิถีสวรรค์ไม่เคยยุติธรรมอยู่แล้ว”

ระบบจึงพูดขึ้นอย่างช้า ๆ [การดำเนินไปของวิถีสวรรค์ย่อมมีกฎเกณฑ์ของมันเอง]

ฉู่ลั่ว “แต่วิถีสวรรค์ก็ไม่ยุติธรรม”

หลังจากเงียบไปนาน ระบบก็เอ่ยปากอีกครั้ง [วิถีสวรรค์จะไม่ปล่อยคุณไป แดนเทพก็จะไม่ปล่อยคุณไปเช่นกัน]

เสียงของระบบเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย [ฉู่ลั่ว คุณพูดถูก วิถีสวรรค์ไม่ควรมีความรู้สึก]

[ผมไม่ควรเลือกคุณตั้งแต่แรก ไม่ควรใช้พลังมหาศาลส่งคุณไปโลกอื่น ไม่ควรแยกตัวออกห่างเพื่อความปลอดภัยของคุณ]

[ไม่ควรปล่อยคุณไปครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคุณจะทรยศแดนเทพ ทรยศต่อวิถีสวรรค์]

[ผมควรฆ่าคุณตั้งนานแล้ว]

ตอนที่ระบบเตรียมใช้พลังมหาศาลส่งฉู่ลั่วไปยังโลกอื่น มันควรจะไม่สนใจเธอ

เธอก็แค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น

หากจะพังก็ปล่อยให้พังไป

มันควรจะเปลี่ยนไปใช้งานคนอื่นตั้งแต่แรก

ควรจะเปลี่ยนเป็นคนอื่น

ฉู่ลั่ว “นายพูดเรื่องพวกนี้กับฉัน เพื่อหวังฉันจะรู้สึกขอบคุณนายเหรอ?”

ระบบ […]

ฉู่ลั่ว “แต่เดิมฉันก็เกิดในตระกูลฉู่ สามารถได้รับความรักจากพ่อแม่และพี่ชาย แต่ยี่สิบปีแรกของฉันมันเป็นยังไงล่ะ?”

ระบบ [มันเป็นเพราะหุบเหวเทพมรณะที่ทำร้ายคุณ]

ฉู่ลั่วหัวเราะเยาะ “เป็นเพราะหุบเหวเทพมรณะจริงเหรอ? ทำไมหุบเหวเทพมรณะถึงเลือกฉันล่ะ? ถึงตระกูลฉู่จะมีบุญกุศลมากมาย แต่ก็ไม่ถึงขนาดทำให้หุบเหวเทพมรณะสนใจตระกูลฉู่ได้”

“เป็นนาย เป็นนายที่เลือกฉัน พวกเขาถึงได้เลือกตระกูลฉู่”

“ฉันกับตระกูลฉู่ เป็นเพียงหมากในเกมระหว่างนายกับหุบเหวเทพมรณะ”

ระบบเงียบไป

ฉู่ลั่วพูดต่อ “นายส่งฉันไปโลกอื่นแล้ว ฉันก็สามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ แต่ฉันเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่นายยังใช้ประโยชน์ไม่หมด นายต้องการใช้ประโยชน์จากฉันให้คุ้มค่าที่สุด”

“นายบังคับให้รุ่ยอวิ๋นโจวทรยศต่อฉัน และส่งฉันกลับมา”

“นายต้องการบีบบังคับให้ฉันค่อย ๆ พึ่งพาแดนเทพ”

“แต่ฉันไม่ได้เดินตามเส้นทางนั้น”

ระบบหัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็หัวเราะดังลั่นในจิตธรรมญาณของเธอ [ผู้บำเพ็ญทุกคนต่างต้องการอาจารย์ ผู้บำเพ็ญทุกคนต่างต้องการขึ้นสู่สวรรค์]

[แต่คุณไม่ต้องการ]

[คุณไม่ต้องการอาจารย์ ไม่ต้องการขึ้นสวรรค์]

[กลับต้องการเป็นแค่มนุษย์]

[ฮ่า ๆ ๆ ฉู่ลั่ว! ทุกคนต่างอยากเป็นเทพ มีแต่คุณเท่านั้นที่ยังอยากเป็นมนุษย์]

[ผมจะคิดถึงเรื่องนี้ได้ยังไงล่ะ]

ฉู่ลั่วไม่สนใจระบบอีกต่อไป เธอหลับตาลงทันที

ซู่เซี่ยงหยางที่อยู่ข้าง ๆ เห็นฉู่ลั่วสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมากะทันหันจึงไม่พูดอะไรอีก แต่รอกระทั่งสีหน้าของเธอผ่อนคลายลง เขาถึงค่อย ๆ ถามด้วยความระมัดระวังว่า “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ไม่มีอะไรค่ะ แค่มีคนไร้สาระคนหนึ่งพยายามจะใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับฉัน พอรู้ว่าบีบบังคับไม่ได้ก็เริ่มเสียสติ”

ซู่เซี่ยงหยางมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นใครหรือผีที่ไหนเลย

ตอนนั้นที่สมองกลของฉู่ลั่วสว่างขึ้น

ค่ำคืนมาเยือน

ม่านราตรีทอดตัวลงมาหนาทึบ

เฉียนเสี่ยวเสี่ยวที่กลับมาจากการทำงานล่วงเวลา รีบเดินผ่านตรอกมืด เธอเร่งฝีเท้า แต่เสียงฝีเท้าซึ่งตามหลังมาก็เร่งขึ้นตาม

พอเลี้ยวเข้าสู่ทางเดินของตึกเก่า เสียงด้านหลังก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

เฉียนเสี่ยวเสี่ยววิ่งขึ้นบันไดด้วยความกลัว พลางเปิดสมองกล “พ่อคะ หนูกำลังจะถึงบ้านแล้ว หนูหิวจัง พ่อทำอาหารไว้ให้หนูหรือเปล่า?”

เธอโทรศัพท์ไปพลางคอยสังเกตความเคลื่อนไหวด้านหลัง

แน่นอนว่าหลังจากที่เธอโทรศัพท์ เสียงรบกวนด้านหลังก็หายไป

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยืนอยู่หน้าประตูบ้านของตัวเอง ใช้กุญแจเปิดประตู

เธอผลักเปิดและกำลังจะปิดประตู

มือข้างหนึ่งก็กดกรอบประตูเอาไว้