เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2001 กำจัดมารในใจ
บทที่ 2001 กำจัดมารในใจ
เธอค่อย ๆ เดินไปในนั้น แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งเคลื่อนผ่านความขาวโพลนมาอย่างรวดเร็ว
เธอไล่ตามเงาร่างนั้น รีบเคลื่อนไหวท่ามกลางสีขาว พอวิ่งผ่านไปแล้ว ตรงหน้าก็คือประตูหน้าของคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน
ประตูใหญ่เปิดแง้มเล็กน้อย
เธอผลักประตูเข้าไป
“ทำไมช้าจัง?”
เป็นเสียงอันคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง
ฉู่ลั่วหันกลับไปอย่างรวดเร็วและเผชิญหน้ากับใบหน้าที่คุ้นเคย
ชายคนนั้นมีรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า ไฝใต้หางตาของเขาดูเย้ายวนมากขึ้นภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นสีแดงเลือด
เสื้อสูทพาดไว้บนแขนตามความเคยชินของอีกฝ่าย
ดวงตาสีดำของเขามองมายังเธอ “วันนี้ทำไมคุณไม่เข้าไป? แต่กลับเดินช้า ๆ ล่ะ?”
ฉู่ลั่ว “ฮั่วเซียวหมิง?”
ฮั่วเซียวหมิงมองด้วยความสงสัย “ใช่ ผมเอง เป็นอะไรเหรอ?”
ฉู่ลั่วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“คุณ…”
ฮั่วเซียวหมิงเห็นว่าเธอมีท่าทีระแวดระวังจึงอดถามไม่ได้ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่? มีปัญหาอะไรกับร่างกายของผมหรือเปล่า?”
เขาก้มลงมองตัวเอง
ฉู่ลั่วส่ายหัว จากนั้นค่อย ๆ พูดว่า “ฉันแค่ไม่เคยคิดมาก่อน”
ฮั่วเซียวหมิง “คิดอะไร?”
ฉู่ลั่วจ้องมองฮั่วเซียวหมิง มือที่อยู่ด้านข้างของเธอสั่นเล็กน้อย “มารในใจของฉัน…ที่แท้ก็คือคุณ”
“มารในใจ? มารในใจอะไร?”
ฮั่วเซียวหมิงเห็นฉู่ลั่วมีสีหน้าสับสนเล็กน้อย จึงก้าวเข้าไปข้างหน้า เอ่ยเสียงอ่อนโยน “ลั่วลั่ว ถ้ามีเรื่องอะไรคุณต้องบอกผมนะ ถึงแม้ว่าผมจะไม่สามารถช่วยคุณแก้ปัญหาได้ แต่ผมก็หวังว่าคุณจะบอกผม”
“ได้ไหม?”
เขายื่นมือออกมา นิ้วเรียวยาวลูบไล้แก้มของฉู่ลั่ว ก่อนจะเอามือทาบลงบนใบหน้าเธอ “ได้หรือเปล่า?”
เขาถามซ้ำอีกครั้ง
“กรี้ดดดด! พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน!”
เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นดังขึ้นเฉิงยวนดังมาจากด้านข้าง เธอวิ่งตรงเข้ามา
จิ่งเจียเหยียนที่ตามมาทีหลังมาโกรธจนเดินวนรอบพวกเขา “ลั่วลั่ว ฉันบอกเธอแล้วไงว่าพวกเราไม่ควรตกหลุมรักใคร! ชีวิตมนุษย์มันสั้นนะ…”
“พี่ลั่วลั่วกับพี่อาหมิงเหมาะสมกันจังเลย!”
“พี่ลั่วลั่ว…”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวพาเด็ก ๆ ตัวกลมหลายคนวิ่งเข้ามา
เถาซูเยียนกอดอกทำหน้าเชิด เดินตามหลัง “ก็แค่เรื่องความรัก มีอะไรน่าดูกัน”
ยายาจูงมือจั่วโยวโยวมองดูด้วยความสุข
ฉู่ลั่วยืนยิ่งอยู่กับที่
ฮั่วเซียวหมิง “ทำไมสีหน้าคุณดูแย่ขนาดนี้ล่ะ?”
ฉู่ลั่วก้มหน้าลง หัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ “สมแล้วที่เป็นมารในใจ”
“คุณพูดถึงมารในใจตลอดเลยนะ มันคืออะไรกันแน่?” ฮั่วเซียวหมิงถาม “ถ้ามีเรื่องอะไรที่แก้ไขไม่ได้จริง ๆ ก็บอกพวกเราได้นะ”
“พวกเราจะช่วยคุณคิดหาทางแก้เอง”
เฉิงยวนวางแขนบนไหล่ของฉู่ลั่ว “ถ้ามีเรื่องอะไร เจ้าก็อย่าปิดบังพวกเราเชียวนะ!”
จิ่งเจียเหยียน “ฉันฉลาดมาก ฉันต้องแก้ปัญหาของลั่วลั่วได้แน่”
ฉู่ลั่วก้มหน้าลงไม่พูดอะไร มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวเธอยื่นออกไปมา ดาบชิงเจวี๋ยพลันปรากฏทันที
ฮั่วเซียวหมิง “คุณจะทำอะไร?”
ฉู่ลั่วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองทุกคนที่อยู่ตรงนั้นทีละคน “พวกคุณทั้งหมดคือมารในใจของฉัน”
ฮั่วเซียวหมิงยิ้ม “ทำไมพวกเราถึงกลายเป็นมารในใจของคุณล่ะ?”
เฉิงยวนยิ้มสดใส “ลั่วลั่ว พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกัน เจ้าจะบอกว่าข้าเป็นมารในใจได้ยังไง”
จิ่งเจียเหยียน “ฉันไม่มีทางเป็นมารในใจของลั่วลั่วหรอก มารในใจของลั่วลั่วมีแต่เขาคนเดียวเท่านั้น!”
เธอชี้ไปที่ฮั่วเซียวหมิงอย่างโกรธเกรี้ยว
ฉู่ลั่วกำดาบชิงเจวี๋ยแน่น ริมฝีปากเม้มกัด สายตากวาดมองพวกเขา
“ฉันมาที่นี่เพื่อกำจัดมารในใจ”
ทันทีที่พูดจบก็ฟันดาบออกไป พลังวิญญาณอันทรงพลังแผ่ออกมาจากดาบชิงเจวี๋ย
เพียงชั่วพริบตา ภาพที่เคยอบอุ่นกลมเกลียวเมื่อครู่ก็สลายไปหมด เหลือเพียงซากศพเกลื่อนพื้น
ฮั่วเซียวหมิงล้มลงกับพื้น ดวงตาเบิกกว้าง เลือดข้น ๆ ไหลออกมาจากแผลบนคอ
เขาจ้องมองฉู่ลั่วตาไม่กะพริบ พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับมีเพียงเลือดพุ่งออกมาจากปากเขา
ฉู่ลั่วหันไปมองคนอื่น
ทุกคนตายหมดแล้ว