เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2020 เรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

บทที่ 2020 เรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ซู่เซี่ยงหยางหัวเราะเยาะ “เธอเห็นด้วยกับคำสั่งของเบื้องบนเหรอ?”

เซียวเมิ่งเบือนหน้ามาจ้องซู่เซี่ยงหยาง “หัวหน้าซู่มาก่อกวนเหรอคะ? คนอื่นอาจไม่รู้ว่าทำไมเบื้องบนถึงออกคำสั่งแบบนี้ แต่คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ?”

ซู่เซี่ยงหยาง “…”

“ถ้ามีฉู่ลั่วอยู่ การเจรจาก็จะไม่ราบรื่น นี่ก็เพื่อประโยชน์ของสามภพพวกเรา”

หลังจากพูดจบ เธอก็ไม่สนใจคนขององค์กร คว้าโทรโข่งมาแล้วตะโกนเข้าไปข้างในว่า “ฉู่ลั่ว ค่ายกลของคุณแข็งแกร่งจริง ๆ แต่คุณรับประกันได้ไหมว่าพวกคุณจะไม่ออกมาตลอดกาล?”

ข้างในนั้นไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ

หยวนเป่ยเป่ยโบกมือ จากนั้นก็มีคนพากลุ่มคนเดินเข้ามา

เป็นครอบครัวของหัวหว่าน พร้อมกับซ่งเมี่ยวเมี่ยว ปิ่งจ้าวถังและเถาซูเยียนที่ถูกควบคุมด้วยยันต์

“เซียวเมิ่ง เธอกำลังทำอะไร?” ไจ๋โหรวโกรธจนตาเบิกกว้าง อยากจะวิ่งเข้าไปแต่ถูกนักเรียนที่มีอาวุธหนักขวางเอาไว้

จี้ไจ่ดึงตัวไจ๋โหรวมาและยืนบังหน้าเธอ เขาจ้องมองด้วยสายตาเย็นชาไปทางเซียวเมิ่งกับหยวนเป่ยเป่ย

“วิธีการของพวกเธอมันสกปรกเกินไปแล้ว”

หยวนเป่ยเป่ยแค่นหัวเราะ “สกปรกเหรอ? เพื่อความสงบสุขของสามภพ เพื่ออนาคตของมนุษยชาติ นี่ไม่เรียกว่าสกปรกหรอก แต่เรียกว่ากลยุทธ์ต่างหาก”

เธอเอียงคอ มุมปากยกขึ้นอย่างเย็นชา “หรือว่าเพื่อฉู่ลั่วคนเดียวแล้ว ทิ้งอนาคตของมนุษย์ไปเหรอ?”

“ถึงพวกคุณจะยินยอม แต่พวกคุณได้ถามสรรพชีวิตเหล่านี้หรือยังว่าพวกเขายินยอมหรือเปล่า?”

เธอถามอย่างดุดัน

ไจ๋โหรวโกรธแค้นจนอยากจะกระโดดออกไปเถียงกับหยวนเป่ยเป่ย แต่ใครจะรู้ว่าซู่เซี่ยงหยางกลับยกมือขึ้นห้ามเธอ

ไจ๋โหรวไม่อยากจะเชื่อ “หัวหน้าซู่!”

สีหน้าซู่เซี่ยงหยางเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “พวกเขาพูดถูก สรรพชีวิตคงไม่ยินยอม”

เขาเดินไปที่ค่ายกลแล้วตะโกนเสียงดัง “ฉู่ลั่ว ถ้าคุณบอกว่าเสียใจตอนนี้ ทุกอย่างก็ยังไม่สายเกินไป ความสงบสุขของสามภพสำคัญกว่าไม่ใช่เหรอครับ?”

เสียงของเขาก้องกังวาน

แต่ภายในคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

ซู่เซี่ยงหยางเกือบจะแนบชิดกับค่ายกล เจ็บปวดแสนสาหัส “ทำไมคุณถึงต้อง…ดื้อรั้นขนาดนี้?”

หยวนเป่ยเป่ยเดินเข้าไปข้างหน้า ดึงตัวซู่เซี่ยงหยางออก แล้วตะโกนเข้าไปข้างใน “ฉู่ลั่วไม่ใช่พวกเราเนรคุณคน แต่เป็นเพราะต่อหน้าความถูกต้อง ใครก็สามารถเสียสละได้ ฉันเชื่อว่าคุณจะเข้าใจ”

ข้างในยังคงไม่มีเสียงอะไร

“ถ้าอย่างนั้นปรมาจารย์ฉู่ก็อย่าโทษพวกเราที่บีบบังคับคุณเลย”

“จับพวกเขาไว้ที่นี่! ฉู่ลั่วออกมาเมื่อไหร่ ก็ปล่อยพวกเขาเมื่อนั้น”

หัวหว่านถูกผลักไปข้างหน้าอย่างแรง เธอจ้องมองคนด้านหลังอย่างโกรธแค้น แล้วตะโกนเข้าไปในค่ายกล

“คุณหนู! อย่าออกมานะคะ นี่เป็นสังคมที่มีกฎหมาย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะปล่อยให้พวกเราอดตาย อย่างมากก็แค่ให้พวกเรารออยู่ข้างนอกเท่านั้น”

ฟู่ปู้เสวียนเอ่ย “คุณไม่จำเป็นต้องออกมา ไม่ช้ากระแสวิพากษ์วิจารณ์ภายนอกก็จะรุนแรงขึ้น”

“เหอะ!” ทันทีที่ฟู่ปู้เสวียนพูดจบ เซียวเมิ่งก็หัวเราะเยาะ “พวกคุณอยากดูไหมว่าตอนนี้คนภายนอกประเมินฉู่ลั่วเป็นแบบไหน”

ฟู่เสี่ยวเจียวรีบเปิดสมองกล ยังไม่ทันพิมพ์คำว่าฉู่ลั่วก็เห็นคำค้นหายอดนิยมล่าสุดที่เกี่ยวกับฉู่ลั่วทั้งหมดแล้ว

#ฉู่ลั่วเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว ไม่สนใจอนาคตของมนุษยชาติ#

#เปิดโปงจำนวนคนที่ฉู่ลั่วฆ่ามาตลอดหลายปีนี้#

#แท้จริงแล้วฉู่ลั่วช่วยเหลือมนุษยชาติ หรือนำภัยพิบัติมาสู่พวกเรากันแน่#

#หากไม่มีฉู่ลั่ว บางทีพวกเราอาจจะดีกว่านี้#

คำค้นหายอดนิยมเหล่านี้ทำให้คนตกใจสุดขีด

ความคิดเห็นด้านล่างยิ่งทำให้ฟู่เสี่ยวเจียวสีหน้าไม่สู้ดี

หัวหว่านกับฟู่ปู้เสวียนเห็นสีหน้าของเธอไม่ดีก็รู้ว่าเซียวเมิ่งไม่ได้โกหก

หัวหว่านจ้องมองเซียวเมิ่งอย่างโกรธเคือง “พวกเธอนี่เองที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด พวกเธออย่าลืมสิว่าถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูของฉัน ตอนนี้โลกจะเป็นยังไงบ้าง?”

เซียวเมิ่งตอบว่า “ลืมไม่ได้หรอก แต่มันก็ไม่อาจหยุดยั้งการตัดสินใจของพวกเราที่ทำเพื่อมวลมนุษย์ได้”

เธอหันไปทางค่ายกลและกล่าวว่า “ฉู่ลั่ว นี่เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ให้อภัยพวกเราด้วยนะคะ”