เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2021 ฉัน...ผิดจริง ๆ เหรอ

บทที่ 2021 ฉัน…ผิดจริง ๆ เหรอ

“เหอะ ให้อภัย? ให้อภัยบ้าอะไรกัน!”

เวินหลิงเยว่ตะโกนด่าผ่านค่ายกล

“อาหญิงคะ อย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของคนพวกนั้นเลย พวกเขาก็แค่คนอกตัญญูพวกหนึ่งเท่านั้น”

จิ่งเจียเหยียนก็กระวนกระวาย เดินวนไปมา “พวกคนชั่วช้า ลั่วลั่ว พวกเราไม่ออกไปจะดีกว่า”

จิ่งอี “ปรมาจารย์ฉู่ ถ้าอย่างนั้นคุณใช้ช่องทางของปรโลกหนีออกไปดีไหมคะ!”

ฉู่ลั่ว “ฉันเข้าออกปรโลกไม่ได้แล้ว ทางพวกเขาก็ตัดขาดจากฉันเหมือน”

คู่ตาทุกคู่ต่างจ้องมองเธอ

จิ่งอีและคนอื่น ๆ ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สีหน้าของพวกเขาทั้งหมดเปลี่ยนไปทันที

จิ่งเจียเหยียนสะบัดหางงู วนเวียนไปมาในลานบ้าน “งั้นพวกเราก็ไม่ต้องออกไปข้างนอก ยังไงพวกเขาก็บุกเข้ามาในค่ายกลนี้ไม่ได้อยู่แล้ว”

ฉู่ลั่วยืนอยู่กลางลาน มองออกไปด้านนอกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เวินหลิงเยว่มองเงาร่างอันเศร้าสร้อยของฉู่ลั่ว ดวงตาเธอแดงก่ำ ร้องไห้สะอื้นด้วยความปวดใจ “รังแกคนเกินไปแล้ว ทำไมพวกเขาถึงได้รังแกคนขนาดนี้!”

หมิงคุนเกาะอยู่ตรงหน้าต่าง “ตอนนี้เจ้ายังยอมรับผิดทัน แค่เจ้ายอมรับผิด ทุกอย่างก็จะแก้ไขได้”

ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองท้องฟ้า เสียงของเธอว่างเปล่าและไร้อารมณ์ “ฉัน…ผิดจริง ๆ เหรอ?”

หมิงคุนถอนหายใจ

เวินหลิงเยว่ร้องไห้ด้วยความเสียใจ

ส่วนจิ่งเจียเหยียนโกรธจนยกหางฟาดพื้นอย่างแรง “พวกเราจะไม่ออกไปข้างนอก ไม่ออกไปเด็ดขาด! ลั่วลั่วอย่าเสียใจไปเลย ถ้าจำเป็นจริง ๆ ฉันจะออกไปสั่งสอนพวกเขาตอนกลางคืนเอง”

ฉู่ลั่วถอนหายใจเบา ๆ เธอหันกลับไปมองทุกคนที่กำลังกังวลและเป็นห่วง พยายามฝืนยกยิ้มมุมปาก “บางที มันอาจจะเป็นความผิดของฉันจริง ๆ”

ครั้งนี้แม้แต่จิ่งเจียเหยียนก็ยังตกตะลึง เธอมองฉู่ลั่วด้วยสายตาหวาดกลัวและสับสน “ลั่วลั่ว…”

ฉู่ลั่วเยาะเย้ยตัวเอง “บางทีฉันไม่ควรกลับมา”

“ลั่วลั่ว!” น้ำตาของจิ่งเจียเหยียนไหลออกมาทันที

เวินหลิงเยว่ก็ร้องไห้สะอื้นเบา ๆ

คนที่เหลือต่างมีสีหน้าเศร้าหมอง

มีเพียงจิ่วฉานซึ่งยืนอยู่ด้านหลังทุกคนที่กำลังมองฉู่ลั่วด้วยสายตาสงสัย

ฉู่ลั่วเคลื่อนตัวออกไปนอกค่ายกลอย่างรวดเร็ว

ผู้คนที่เดิมทีกำลังส่งเสียงเอะอะ ตอนนี้พากันเงียบลง แม้แต่นักเรียนที่คอยระวังตัวอยู่รอบ ๆ ก็หันมามองเธอพร้อมกัน

ชั่วขณะนั้น ดูเหมือนแม้แต่เสียงลมก็ยังหยุดนิ่ง

ฉู่ลั่ว “ฉันจะไปกับพวกคุณ”

ซู่เซี่ยงหยางอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออกเลย

ไจ๋โหรวพุ่งเข้าไปยืนขวางหน้าฉู่ลั่วทันที “พวกเธออย่าคิดจะพาเจ้านิกายไปไหนทั้งนั้น”

พวกจิ่งเจียเหยียนก็ตามออกมาจากคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน พอออกมาก็ได้ยินคำพูดของฉู่ลั่ว ทุกคนจึงวิ่งไปอยู่ตรงหน้าเธอ

“ลั่วลั่ว เธออย่าไปกับพวกเขานะ พวกเขาเป็นคนไม่ดี!”

“ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าใครกล้าพาน้าสาวของฉันไป!”

“พวกคุณคิดว่าตัวเองทำอะไรก็ได้เหรอ? อาหญิงของฉันเสียสละเพื่อพวกคุณมากแค่ไหน แล้วพวกคุณตอบแทนเธอแบบนี้เหรอ?”

เซียวเมิ่งมองทุกคนที่โกรธแค้นด้วยสายตาเย็นชา เอ่ยด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีทางเลือก พวกเราก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอก แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ สามภพก็จะไม่มีวันสงบสุขเลย”

“เชิญค่ะ!” เธอยื่นมือออกไป

จิ่งเจียเหยียนตะโกนลั่นใส่ผู้คนอย่างฉับพลัน พลังปีศาจพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า “ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าใครจะกล้า!”

จิงอี้และคนอื่นต่างก็ชักอาวุธของตนเองออกมา

เซียวเมิ่งมองพวกเขาอย่างเย็นชา “เพราะแบบนั้น พวกคุณถึงต้องการเป็นศัตรูกับพวกเราใช่ไหม?”

เธอค่อย ๆ ยกมือขึ้น อาวุธทั้งหมดรวมถึงของวิเศษของนักพรตบนฟ้า ล้วนพุ่งเป้ามาที่พวกเขา

“ใครจะกลัวใครกันแน่!” จิ่งเจียเหยียนคำราม

ฉู่ลั่วจับเธอเอาไว้

จิ่งเจียเหยียนโกรธจนตาแดง เธอหันกลับมามองฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วตบไหล่เธอเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม “ฉันไม่เป็นอะไรหรอก”

“เป็นไปไม่ได้! คนชั่วพวกนี้ ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรไม่ดีกับเธอบ้าง”

“ลั่วลั่ว อย่าไปกับพวกเขานะ”

หางของเธอพันรอบฉู่ลั่ว ดึงมาอยู่ด้านหลังของตัวเอง แล้วพุ่งใส่เซียวเมิ่ง