เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2022 พวกเขาจะทำอะไรกับลั่วลั่ว

บทที่ 2022 พวกเขาจะทำอะไรกับลั่วลั่ว

เซียวเมิ่งโบกมือ

อาวุธมากมายพุ่งเข้าหาพวกจิ่งเจียเหยียน แต่กลับถูกพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งสกัดกั้นไว้กลางทาง

ฉู่ลั่วเหลือบมองเซียวเมิ่งด้วยสายตาเย็นชา “ฉันจะไปกับพวกคุณเอง”

เธอใช้พลังวิญญาณทำให้อาวุธทั้งหมดตกลงมาบนพื้น

เซียวเมิ่งตกใจกับสายตาของฉู่ลั่ว เธอกลืนน้ำลายแล้วพูดว่า “ตราบใดที่คุณยอมไปกับพวกเรา พวกเราก็จะไม่ทำอะไรพวกเขาแน่นอนค่ะ!”

ฉู่ลั่วมองจิ่งเจียเหยียนและคนอื่น ๆ แล้วพูดว่า “เป็นเด็กดีรอฉันที่นี่นะ”

จิ่งเจียเหยียนร้องไห้พลางส่ายหัว “แดนเทพสามารถกักขังคนเอาไว้ได้นานมาก ๆ นะ”

ฉู่ลั่วพูดเสียงนุ่มว่า “ไม่หรอก”

เธอหันหลังไป ไม่มองดูจิ่งเจียเหยียนที่กำลังร้องไห้โศกเศร้า แล้วเดินตรงไปหาเซียวเมิ่ง

เซียวเมิ่งเพิ่งจะหยิบเชือกอาคมออกมา ซู่เซี่ยงหยางก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชาเหมือนกัน

เซียวเมิ่งจึงต้องเก็บเชือกอาคมลง “เชิญ!”

ฉู่ลั่วขึ้นนั่งบนรถเหาะที่เซียวเมิ่งจัดเตรียมไว้

ซู่เซี่ยงหยางอยากจะตามไปด้วย แต่ถูกเซียวเมิ่งขวางทาง “ขอโทษด้วยค่ะ คุณไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ”

ซู่เซี่ยงหยางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

เซียวเมิ่งขึ้นรถไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ลั่วลั่ว ลั่วลั่ว!”

จิ่งเจียเหยียนร้องไห้พลางพยายามวิ่งตาม แต่ถูกจิ่วฉานรั้งเอาไว้

ผู้คนรอบข้างต่างทยอยจากไปทีละคน คฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันที่เมื่อครู่ยังถูกห้อมล้อมไปด้วยกลุ่มคนมากมาย เพียงพริบตาเดียวก็เหลือแค่พวกจิ่งเจียเหยียนเท่านั้น

จิ่งเจียเหยียนมองหน้าจิ่วฉาน “พวกเขาจะทำอะไรกับลั่วลั่ว?”

“พวกเขาจะกักขังลั่วลั่วไว้หรือเปล่า?”

“พวกเราจะได้พบลั่วลั่วอีกไหม?”

จิ่วฉานมองไปทางที่ฉู่ลั่วจากไป พยักหน้าแล้วตอบว่า “ได้สิ พวกเราจะได้พบเธออีกแน่นอน”

บนรถ

ฉู่ลั่วหลับตา นั่งพิงพนักเก้าอี้

เซียวเมิ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ “ไม่ใช่ว่าพวกเราต้องการกดดันคุณ แต่ถ้าการเจรจาจะสามารถดำเนินต่อไป ก็เป็นการแสดงความจริงใจของพวกเราฝ่ายมนุษย์”

“คุณวางใจได้ค่ะ พอเจรจาเสร็จสิ้น พวกเราจะรับคุณกลับมาแน่นอน”

ฉู่ลั่วไม่พูดไม่จา

หยวนเป่ยเป่ยที่นั่งอยู่อีกด้านพยายามโน้มน้าวด้วย “ขอเพียงคุณสัญญาว่าจะไม่โค่นล้มสวรรค์ พวกเราจะเจรจากับทางฝั่งเทพเองค่ะ”

ฉู่ยังคงหลับตาอยู่เหมือนเดิม

ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งรถเหาะเข้ามาในโรงเรียน

เมื่อรถเหาะเพิ่งจอดนิ่ง แสงสีทองสายหนึ่งก็ทอลงมาจากท้องฟ้า สาดลงมาข้าง ๆ รถเหาะพอดี

นี่คือรูปแบบค่ายกลส่งผ่าน

เซียวเมิ่งจ้องมองค่ายกลส่งผ่านนั้นครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้เปิดประตูรถ

เธอหันไปมองฉู่ลั่ว

หยวนเป่ยเป่ยก็กลั้นหายใจชั่วขณะนั้น เธอยื่นมือออกไปคว้าแขนของฉู่ลั่วเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

ฉู่ลั่วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วเบือนหน้าไปมองด้านนอก

เธอหันกลับมา กวาดตามองเซียวเมิ่งกับหยวนเป่ยเป่ย

ทั้งสองคนกัดฟันแน่น

เซียวเมิ่งเปิดประตูรถ มองดูค่ายกลส่งผ่าน แล้วเงยหน้ามองแสงสีทองบนท้องฟ้าที่ยังไม่จางหายไป

“อย่างน้อยก็ต้องบอกพวกเราให้รู้สิว่าจะพาเธอไปที่ไหน!”

แสงสีทองบนฟ้าไม่มีปฏิกิริยาอะไร

หยวนเป่ยเป่ยพาฉู่ลั่วลงมา สายตาของเธอตกอยู่ที่ค่ายกลส่งผ่านของแสงสีทองนั้น มือที่จับแขนของฉู่ลั่วยังไม่ยอมปล่อย

ฉู่ลั่วดึงแขนของตัวเองออกมา กวาดสายตามองเซียวเมิ่งและหยวนเป่ยเป่ยอีกครั้ง

หยวนเป่ยเป่ยไม่ขยับ

เซียวเมิ่งก็ไม่ขยับเช่นกัน

ฉู่ลั่วเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เรืองรองด้วยแสงสีทอง

“พวกเขาก็มีแต่วิธีแบบนี้ที่ใช้บีบบังคับมนุษย์ มันเป็นแบบนี้มาตลอด”

“ถึงกฎเกณฑ์จะเปลี่ยนไป แต่มันจะเปลี่ยนไปได้มากแค่ไหนกัน”

“ไม่ว่าจะเปลี่ยนแปลงยังไง ก็ไม่อาจเปลี่ยนทัศนคติที่พวกเขาใช้มองลงมาที่สรรพชีวิตได้หรอก”

เธอหันไปมองเซียวเมิ่งกับหยวนเป่ยเป่ย

“พวกคุณไม่รู้หรอกหรือว่ามนุษย์ได้รับอะไรตอบแทนจากการประนีประนอมครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วทำไมยังต้องประนีประนอมกันอีก นี่คือโอกาสที่ดีที่สุดแล้ว!”

ดวงตาของเซียวเมิ่งหม่นแสงลงทันที “ขอโทษค่ะ แต่มนุษย์ไม่สามารถรับผลที่ตามมาจากการต่อต้านสวรรค์ได้”