เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2079 ตอนพิเศษ โทษห้าสิบปี

บทที่ 2079 ตอนพิเศษ โทษห้าสิบปี

เฉิงยวนแค่นหัวเราะแล้วลุกขึ้นยืน “ถ้าจะยอมแพ้ก็ยอมแพ้ไปสิ กว่านหว่านไม่ได้หวังให้เขาไปอยู่แล้ว ตอนนี้นางอยู่คนเดียวก็มีความสุขดี”

เธอเดินจากไปด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

หยวนเส้าหยินมองแผ่นหลังของเธอ ในใจนึกถึงฉู่จ้านแล้วพูดเบา ๆ ว่า

“รักลึกซึ้งขนาดนั้นจะยอมแพ้ได้ยังไงกัน!”

เฉิงยวนกลับมาที่คฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน และได้ยินจิ่งเจียเหยียนประกาศเสียงดังเกี่ยวกับของขวัญแต่งงานที่ฉู่จ้านมอบให้ยายา เธอยืนฟังอยู่ข้าง ๆ สักพักก่อนจะอดหัวเราะเยาะออกมาอีกครั้งไม่ได้

จิ่งเจียเหยียนเอ่ย “ยวนยวน เสียงหัวเราะของเธอ ฟังแล้วขนลุกจริง ๆ นะ!”

เฉิงยวน “ฉู่จ้านพูดเองว่าสิ่งนั้นแต่เดิมเตรียมไว้ให้คนอื่น แต่ตอนนี้มอบให้ไม่ได้แล้ว ก็เลยเอามาให้ยายางั้นเหรอ?”

จิ่งเจียเหยียนพยักหน้า

“นั่นมันเป็นของวิเศษที่ได้ยินเสียงสวดมนต์จากประจิมทิศเชียวนะ ใคร ๆ ก็อยากได้ทั้งนั้น!”

“แต่ยังมีคนที่ไม่อยากได้และไม่สนใจด้วยซ้ำ!”

สีหน้าของเฉิงยวนยิ่งแสดงความดูถูกมากขึ้น

จิ่งเจียเหยียนถามอย่างสงสัย “เป็นใครกันนะ? มีของขวัญขนาดนี้แล้วยังไม่เอาอีก!”

เฉิงยวนแค่นเสียงเหอะ

ครึ่งเดือนต่อมา

ฉู่เหิงนั่งอยู่นอกห้องพิจารณาคดี

หลังจากรอมานานกว่าสี่ชั่วโมง ในที่สุดประตูห้องพิจารณาคดีก็เปิดออก

หยวนเส้าหยินนำกลุ่มเจ้าหน้าที่เดินออกมา เขารีบเข้าไปต้อนรับทันที “ตัดสินยังไงบ้างครับ?”

หยวนเส้าหยินส่งคำตัดสินให้ฉู่เหิง

“ตระกูลหลี่ถูกเปลี่ยนแปลงชะตาจริงครับ แต่สิ่งที่ฉู่จ้านทำก็ยังละเมิดกฎหมายอยู่ ดังนั้น…”

ฉู่เหิงเห็นระยะเวลาบนคำตัดสินแล้ว

“ห้าสิบปี!”

หยวนเส้าหยินพยักหน้า เห็นฉู่เหิงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาพูดเบา ๆ ว่า “ตระกูลฉู่ของพวกคุณมีบุญกุศลอยู่แล้ว อีกทั้งยังเป็นครอบครัวของเจ้านิกาย รวมถึงระดับการบำเพ็ญของตัวเขาเอง ห้าสิบปีสำหรับเขาไม่ถือว่านานเลยครับ”

“ห้าสิบปียังไม่นานอีกหรือ!”

ฉู่เหิงรู้สึกกังวลมาก

“ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกว่าอย่างมากก็แค่ยี่สิบปีหรอกเหรอ ทำไมถึงตัดสินเป็นห้าสิบปีล่ะ”

เขารีบถามทันที “มีโอกาสยื่นอุทธรณ์ไหม?”

หยวนเส้าหยินส่ายหน้า “เป็นฉู่จ้านเองที่ยอมรับในห้องพิจารณาคดีว่า หลังจากที่เขาเดาว่าตระกูลหลี่อาจถูกแย่งชิงชะตา เขาก็ต้องการพาหลี่ซ่างอวิ่นไปแก้แค้น”

“โทษที่เขาได้รับห้าสิบปีนี้ ไม่ใช่การตัดสินที่ไม่ยุติธรรมครับ”

ฉู่จ้านเดินออกมาจากห้องพิจารณาคดีโดยมีเจ้าหน้าที่ล้อมรอบเขาอย่างแน่นหนา

ฉู่เหิงเดินเร็ว ๆ เข้ามาหา จ้องตาเขาแล้วถามว่า

“นายคิดจะทำอะไรกันแน่? ครั้งนี้นายไม่จำเป็นต้องถูกตัดสินโทษหนักขนาดนั้นเลยนะ”

ฉู่จ้านมองหน้าฉู่เหิงแล้วตอบว่า “พี่ใหญ่ครับ ทำผิดก็ต้องรับโทษ มันเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว”

สีหน้าของเขาดูปกติ ราวกับว่าโทษห้าสิบปีนั้นไม่ได้ยาวนานเลยแม้แต่น้อย

พูดจบ เขาก็เดินตามเจ้าหน้าที่องค์กรไปอย่างสงบ เหลือเพียงฉู่เหิงที่มีเต็มไปด้วยความโกรธเคือง

ห้าสิบปีต่อมา

ฉู่จ้านเดินออกมาจากคุก เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า รู้สึกว่าแสงอาทิตย์ช่างแสบตาเหลือเกิน

“ออกมาแล้วสินะ”

ฉู่เหิงเดินเข้ามาหา พยักหน้าให้ฉู่จ้าน “ไปกันเถอะ! พ่อแม่กับทุกคนรออยู่ที่บ้านแล้ว”

ครึ่งเดือนต่อมา

ฉู่จ้านกำลังนอนอยู่บนเตียง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้น วิญญาณของเขาเริ่มล่องลอยอย่างเลือนราง

“ฉู่จ้าน”

“ฉู่จ้าน”

ท่ามกลางเสียงเรียกที่ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ฉู่จ้านลืมตาขึ้น จากนั้นก็เห็นยมทูตขาวดำยืนอยู่ตรงหน้า

“สมกับที่ถูกขังมาห้าสิบปี แม้แต่เสียงเรียกของปรโลกก็ยังฟังไม่ออกแล้ว”

ยมทูตดำดีดนิ้วใส่ฉู่จ้าน “ตื่นได้แล้ว ๆ”

ฉู่จ้านเอ่ย “พวกท่านทั้งสองมีอะไรให้ผมรับใช้เหรอ?”

ยมทูตขาวถอนหายใจอย่างจนปัญญา “คุณคงไม่ลืมว่าตัวเองยังเป็นยมทูตของปรโลกนะ!”

ฉู่จ้าน “ผมไม่ได้ทำงานมาห้าสิบปีแล้ว ตำแหน่งนี้ยังอยู่อีกเหรอ?”

ยมทูตดำแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

“คุณไม่อยากไปโลกอื่นแล้วหรือ?”

พอพูดถึงโลกอื่น สีหน้าของฉู่จ้านก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นเขาค่อย ๆ ส่ายหน้า แล้วยิ้มเยาะตัวเอง “ไม่ไปแล้ว”