หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1119 ปรมาจารย์นักชิมชา

ตอนที่ 1119 ปรมาจารย์นักชิมชา

ใบหน้าของนางเหมือนตงเมี่ยวซินถึงเก้าส่วน !

ดวงตากลมโตราวกับลูกแมว ใบหน้ากลมมนอวบเนื้อ สีหน้าดูไร้ซึ่งพิษภัย เวลายิ้มดวงตาจะเหมือนพระจันทร์เสี้ยว

หลังจากเห็นใบหน้านี้แล้ว เฮ่อเหลียนจวิ้นก็เข้าใจแผนการของลี่ไท่เฟยทันใด

หลังจากเขาขึ้นครองบัลลังก์ เขาได้ส่งราชทูตไปสู่ขอตงเมี่ยวซินที่ราชวงศ์ต้าโจว หลังจากทราบสถานการณ์ของตงเมี่ยวซินแล้ว เขาจึงป่าวประกาศออกไปว่า…ตงเมี่ยวซินหายตัวไป ไม่ทราบว่าไปอยู่ที่ใด การแต่งงานระหว่างสองแคว้นถือว่าเป็นอันสิ้นสุดลง

ดังนั้นลี่ไท่เฟยจึงพยายามอดทนอดกลั้นมาครึ่งปี เพื่อตามหาตัวปลอมมาทำให้เขาสับสนอย่างนั้นหรือ ?

คนเหล่านี้ดูถูกความรู้สึกของเขาเกินไปหน่อยหรือไม่ พวกเขาคิดว่าตนจะเห็นชูหยุนเป็นตงเมี่ยวซินอย่างนั้นหรือ ?

ในขณะที่เฮ่อเหลียนจวิ้นกำลังจะเอ่ยปากต่อว่า แต่ทันใดนั้นก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในสมองของเขา

ในเมื่อพวกเขาทุ่มเทหาตัวปลอมมาได้เหมือนถึงเพียงนี้ หากเปิดโปงจุดประสงค์ของพวกเขาออกไปตรง ๆ มันก็หมดสนุกน่ะสิ

เช่นนั้นทำตามความต้องการของพวกเขาสักหน่อยก็แล้วกัน

ด้วยเหตุนี้เฮ่อเหลียนจวิ้นจึงมองชูหยุนอยู่พักใหญ่ โดยที่ดวงตาคู่นั้นไม่กระพริบเลยสักนิด

ชูหยุนคุกเข่าด้วยสีหน้างุนงงอยู่อย่างนั้น จนนางรู้สึกปวดเข่าไปหมดแล้ว เมื่อเห็นว่าเฮ่อเหลียนจวิ้นดูไม่ได้มีท่าทีโมโหอันใด นางจึงขยับตัวเล็กน้อย

“ห้ามขยับ ! ”

ชูหยุนตื่นตกใจหยุดขยับทันที

จากนั้นเฮ่อเหลียนจวิ้นก็เดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้านางด้วยสีหน้ามืดมน แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เงยหน้าขึ้นมา ! ”

ชูหยุนตื่นตกใจจนตาแดงก่ำ นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างหวาดระแวง น้ำตาไหลอาบสองข้างแก้ม “ฝะ…ฝ่าบาท…หม่อมฉันมีความผิด ขอฝ่าบาททรงลงโทษด้วยเพคะ”

เอาจริง ๆ นะ สภาพของนางในเวลานี้ แม้ว่าสตรีด้วยกันเองมาเห็นก็ยังต้องใจอ่อน

ทว่าเฮ่อเหลียนจวิ้นเป็นผู้ใดเล่า ?

เมื่อชาติที่แล้ว เขามีฉายาหนึ่งว่า ‘ปรมาจารย์นักชิมชา’ ชาชั้นยอดล้วนผ่านปากเขามาทั้งหมด ไม่ว่าจะพยายามปกปิดกลิ่นชาได้ดีเพียงใด ก็ไม่มีทางรอดพ้นไปจากสายตาของเขาได้

ชูหยุนผู้นี้แสดงละครเก่ง แสร้งทำตัวขี้อายและอ่อนแอได้เป็นธรรมชาติสุด ๆ ไหนจะท่าทางไร้เดียงสานั่นอีก ราวกับเป็นเช่นนี้ตั้งแต่ออกมาจากท้องแม่อย่างไรอย่างนั้น

ทว่านางไม่สามารถซ่อนจากสายตาเขาได้หรอก

เขาเห็นความคิดที่ชูหยุนซ่อนเอาไว้ในแววตาได้อย่างชัดเจน

เฮ่อเหลียนจวิ้นยื่นมือไปเชยคางนางขึ้น ภายใต้แววตาเขินอายของชูหยุน เขาใช้นิ้วถูใบหน้าของนางอย่างแรง

ชูหยุนเจ็บจนขมวดคิ้วมุ่น พลางมองเขาด้วยความงุนงงและน้อยใจ “ฝ่าบาท มีอันใดหรือเพคะ ? บนใบหน้าของหม่อมฉันมีสิ่งสกปรกติดอยู่หรือเพคะ ? ”

เฮ่อเหลียนจวิ้นยกยิ้มเย็นชา “ข้ากำลังดูว่าเจ้าใส่หน้ากากหนังมนุษย์อยู่หรือไม่ ? ”

ชูหยุนชะงักงัน ทันใดนั้นน้ำตาก็เริ่มร่วงลงมา “ฝะ…ฝ่าบาท หม่อมฉันเกิดมาก็มีหน้าตาเช่นนี้แล้วเพคะ”

เฮ่อเหลียนจวิ้นดึงมือกลับ ขณะมองใบหน้าของนาง แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความสับสน

จากนั้นเขาก็หันหลังกลับ แล้วโบกมือไล่นางออกไป “ออกไปเถิด เห็นแก่ใบหน้านี้ของเจ้า ครานี้เจิ้นจะยกโทษให้”

ชูหยุนรีบก้มหน้าคารวะ แล้วถอยออกไปทันที

นางค่อนข้างระมัดระวัง ระหว่างทางนางแสดงออกว่าตนเองยังคงกลัวอยู่ น้ำตายังคงไหลลงมาไม่หยุด

นางกลับมาถึงห้องบรรทมของลี่ไท่เฟยด้วยความตื่นตระหนก จากนั้นก็รีบเข้าเฝ้าทันใด

“ถวายบังคมไท่เฟย”

ลี่ไท่เฟยนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ยาว นางเอ่ยถามอย่างเกียจคร้านว่า “เป็นอย่างไรบ้าง ? ”

ชูหยุนกล่าวด้วยดวงตาแดงก่ำ “หม่อมฉันได้แสดงตัวต่อพระพักตร์ฝ่าบาทแล้ว และได้สนทนากันด้วยเพคะ”

ลี่ไท่เฟยคาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะราบรื่นถึงเพียงนี้ ดังนั้นนางจึงรีบลุกขึ้นนั่ง “แล้วเขามีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง ? ”

ชูหยุนเงยหน้าขึ้น โชว์ให้เห็นแก้ม บนนั้นยังมีรอยแดงอยู่สองสามรอย “ฝ่าบาทสงสัยว่าหม่อมฉันใส่หน้ากากหนังมนุษย์ จึงพิสูจน์ด้วยตนเอง จากนั้นก็ให้หม่อมฉันกลับมาเพคะ”

ลี่ไท่เฟยพอใจยิ่งกว่าอะไรดี ชูหยุนผู้นี้ พวกเขาต้องเสียแรงไปไม่น้อยกว่าจะหามาได้

ชูหยุนผู้นี้ พวกเขาหาตัวเจอเมื่อสองสามปีก่อน ในเวลานั้นเพียงอยากใช้นางมัดใจเฮ่อเหลียนจวิ้นเท่านั้น

ชูหยุนมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตงเมี่ยวซินห้าถึงหกส่วน ดังนั้นพวกเขาจึงทุ่มเทสารพัดวิธีไปกับใบหน้าของนาง จนทำให้ชูหยุนมีความคล้ายคลึงกับตงเมี่ยวแปดถึงเก้าส่วน รวมถึงเสียงด้วยเช่นกัน พวกเขาให้นางฝึกมาโดยเฉพาะ

คาดไม่ถึงว่าตอนนี้จะมีประโยชน์มากยิ่งนัก

ลี่ไท่เฟยพึงพอใจกับตัวหมากอย่างชูหยุนเป็นอย่างมาก สิ่งที่บุรุษใส่ใจ ไม่ใช่ว่าเป็นใบหน้าที่งดงามหรอกหรือ ?

พวกเขาส่งคนไปสืบข่าวที่อารามจิ้งซินในราชวงศ์ต้าโจวแล้ว ทั้งยังไปตรวจสอบหมอที่เคยรักษาตงเมี่ยวซินแล้วเช่นกัน ตงเมี่ยวซินถูกองค์หญิงพิทักษ์แผ่นดินพาตัวออกไป นางอยากจะจบชีวิตของตนเอง ยาใดก็ไม่อาจช่วยรักษาได้ ดังนั้นนางไม่มีทางรอดชีวิตเป็นแน่

ส่วนสาสน์ที่ราชวงศ์ต้าโจวตอบกลับมา พวกเขาแค่หลอกเฮ่อเหลียนจวิ้นก็เท่านั้น

เนื่องจากสองแคว้นอยู่ใกล้กันถึงเพียงนี้ หากเฮ่อเหลียนจวิ้นเกิดบ้าคลั่งคิดโจมตีราชวงศ์ต้าโจวขึ้นมา ความสูญเสียนั่นไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เลยนะ

ดังนั้นราชวงศ์ต้าโจวถึงได้ตอบกลับเฮ่อเหลียนจวิ้นเช่นนั้น ส่วนเขาก็ทำได้เพียงส่งคนออกไปตามหา

ทว่าอยู่ ๆ ก็มีสตรีที่คล้ายคลึงกับตงเมี่ยวซินมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า นอกจากนี้ยังสะอาดบริสุทธิ์ ดียิ่งกว่าตงเมี่ยวซินหลายพันเท่า ดังนั้นนางจึงไม่เชื่อว่าเฮ่อเหลียนจวิ้นจะทนไหว

ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว ทุกอย่างเป็นไปตามที่นางคาดคิดเอาไว้

ปฏิกิริยาของเฮ่อเหลียนจวิ้นดูสมจริงเป็นอย่างมาก เมื่อเขาเห็นชูหยุนเป็นคราแรก เขาถึงกับคิดว่านางใส่หน้ากากหนังมนุษย์มาหลอกตนเอง ดังนั้นเขาจึงจำต้องตรวจดูด้วยตนเอง

แต่พอพบว่าใบหน้านี้เป็นของจริง ถึงได้เกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมา จนทำให้เขาลืมในสิ่งที่จะเอ่ย แล้วปล่อยชูหยุนกลับมาในท้ายที่สุด

บุรุษที่ปากไม่ตรงกับใจมีเยอะแยะจะตายไป

หากใจอ่อนสักครา ก็จะต้องมีคราที่สองอีกเป็นแน่

นางจะรอดูว่าเฮ่อเหลียนจวิ้นจะเอาชูหยุนไปครอบครองอย่างไร

“ช่วงสองสามวันนี้ เจ้าอย่าไปปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีก ปล่อยให้เขากระหายไปก่อน อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันพระราชสมภพของข้าแล้ว พอถึงเวลานั้นข้าจะให้เจ้าปรากฏตัวต่อหน้าเขาเอง”

ชูหยุนให้ความร่วมมือกับลี่ไท่เฟยอย่างดี นางรออยู่ในตำหนักลี่ไท่เฟยอย่างสงบเสงี่ยม ไม่ออกไปแม้เพียงครึ่งก้าว ราวกับตกใจกับการกระทำของเฮ่อเหลียนจวิ้นมากจริง ๆ

เฮ่อเหลียนจวิ้นคาดเดาแผนการส่วนใหญ่ของพวกเขาออกแล้ว ทำอย่างไรได้ เมื่อชาติก่อนเขาเคยดูละครแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในวังหลวงมาไม่น้อย ดังนั้นเขาจึงเข้าใจเรื่องเหล่านี้เป็นอย่างดี

เมี่ยวซินของเขายังมีชีวิตอยู่ที่หมู่บ้านชาวประมง ดังนั้นเขาไม่มีทางถูกใบหน้าจอมปลอมนั่นทำให้สับสนเป็นแน่

หลังจากจัดการเรื่องต่าง ๆ ภายในแคว้นเป่ยตี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว เฮ่อเหลียนจวิ้นจึงเริ่มเก็บข้าวของอีกครา แล้วเรียกหยิ่งอีมาเตรียมตัวออกเดินทางไปยังหมู่บ้านชาวประมง

หยิ่งอีรู้สึกต่อต้านเล็กน้อย “ฝ่าบาท ครานี้ให้พวกหยิ่งเอ้อร์ไปเป็นเพื่อนพระองค์ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ช่วงสองสามวันมานี้กระหม่อมรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวสักเท่าใดนัก เกรงว่าหากไปแล้วจะล้มป่วยจนทำให้ฝ่าบาทพิโรธพ่ะย่ะค่ะ”

เขายังอยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกหลายปี

เฮ่อเหลียนจวิ้นมองท่าทางปัญญาอ่อนของเขา “เจ้าคิดว่าจักรพรรดินีตาบอดหรืออย่างไร ? ”

หยิ่งอียังคงคิดหาทางอธิบาย “ให้หยิ่งเอ้อร์ใส่หน้ากาก…”

เฮ่อเหลียนจวิ้นเดินเข้าไปคว้าคอเสื้อของเขา แล้วลากตัวออกไปข้างนอกด้วยความหงุดหงิด “จะปากมากไปเพื่ออันใด ! นี่ข้าให้เกียรติเจ้าแล้วนะ ? ! ”

หยิงอี “……”

ผู้ใดก็ได้มาช่วยข้าหน่อยเถิด…

ณ หมู่บ้านชาวประมง

อาซินนำเสื้อผ้าที่ซักเสร็จแล้วมาตากที่ราวไม้ไผ่ ก่อนจะทอดสายตามองออกไปยังภูเขาที่อยู่ห่างไกล

พี่เยว่กับพี่หยิ่งออกไปหลายวันแล้ว ดูจากเวลา พวกเขาน่าจะใกล้กลับมาแล้วกระมัง

แต่ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง ยังปลอดภัยดีหรือไม่ ล่าสัตว์ได้หรือไม่ ?

ตลอดหลายวันมานี้นางเป็นห่วงพวกเขามากจริง ๆ