หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1130 เอาตัวนางมาแลก

ตอนที่ 1130 เอาตัวนางมาแลก

ไม่มีคนตามมา และไม่มีคนมาขวางระหว่างทางด้วย

แต่เฟยซุ่ยรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายดายเพียงนั้น

พวกนางอยู่ที่นี่มาครึ่งปีแล้ว ทว่าไม่เคยมีสถานการณ์เฉกเช่นวันนี้เกิดขึ้นมาก่อน เมืองแห่งนี้เงียบสงบมาโดยตลอด ผู้ที่สัญจรไปมาเป็นเพียงสามัญชนคนธรรมดา พวกนางถูกชาวบ้านมองบ่อยครั้ง แต่กลับไม่เคยสัมผัสได้ว่ามีคนกำลังจับตามองมาก่อน

ดังนั้นเป้าหมายที่องค์หญิงส่งนางกับเฟยฮวามาก็คือป้องกันสถานการณ์ในตอนนี้นั่นเอง

เพียงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีจำนวนคนเท่าใด และคิดจะลงมือเมื่อใด

อาซินไม่รู้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา หลังจากซื้อด้ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางก็ได้คำนวณในใจว่าจะจับคู่สีอย่างไร ถึงจะออกมาสวยที่สุด

หลังจากพวกนางกลับมาถึงบ้าน อาซินก็กระโดดลงมาจากรถม้าอย่างมีความสุข พร้อมกับตะโกนเข้าไปในบ้านว่า “อาม่า พวกเรากลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

ในบ้านมีเพียงความเงียบงัน ไม่มีเสียงขานรับแต่อย่างใด

อาซินบ่นทันใด “อาม่าไม่อยู่บ้านอย่างนั้นหรือ ? นางไม่ได้บอกว่าวันนี้จะออกไปข้างนอกนี่ ? ! ”

อาซินตัดสินใจจะนำเอาของไปเก็บไว้ในบ้านก่อน แล้วค่อยออกไปตามหายายในหมู่บ้าน

ในขณะที่กำลังจะสาวเท้าเข้าบ้าน นางกลับถูกดึงอย่างแรง อาซินยังไม่ทันได้ตอบสนองใด ๆ นางก็ถูกเฟยซุ่ยและเฟยฮวาลากไปอยู่ข้างหลังพวกนางแล้ว

“มีอันใดอย่างนั้นหรือ ? แม่นางเฟยซุ่ย เกิดเรื่องอันใดขึ้นอย่างนั้นหรือ ? ”

เฟยซุ่ยไม่ได้ตอบคำถามของนาง แต่กลับตะโกนเข้าไปในบ้านด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เป็นผู้ใดกัน ? ”

ในบ้านยังคงเงียบงัน ไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมา

อาซินเริ่มประหม่าทันใด นางกอดของที่ซื้อมาเอาไว้แน่น พลางจ้องมองเข้าไปในบ้าน

เฟยซุ่ยและเฟยฮวาหันไปมองหน้ากัน พวกนางจับแขนอาซินไว้คนละข้าง เตรียมพร้อมที่จะออกไปจากที่นี่

แต่ในขณะที่พวกนางกำลังหมุนตัว กลับพบว่าประตูบ้านถูกปิดกั้น ชายชุดดำสองสามคนถือดาบเอาไว้ในมือ พวกเขาดูท่าจะบุกเข้ามาได้ทุกเมื่อ

ส่วนกำแพงทั้งสองฝั่งของบ้าน มีชายชุดดำถือคันธนูปรากฏตัวขึ้นมาอีกหลายคน

อาซินไม่เคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน นางรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก ทว่าไม่กล้าแสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา เพียงกอดข้าวของเอาไว้แน่น

ราวกับเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ทั้ง ๆ ที่เพิ่งผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ทันใดนั้นประตูบ้านยายอู๋ก็ถูกเปิดออก ยายอู๋เดินออกมาจากบ้านด้วยสีหน้าแข็งค้าง ด้านหลังของนาง มีกระบี่ยาวส่องแสงแวววาวอีกเล่มตามออกมาติด ๆ

“อาม่า ! ”

เมื่อยายอู๋เห็นนางก็พยายามสงบสติอารมณ์เอาไว้ “อาซินไม่ต้องกลัว ยายไม่เป็นอันใด”

อาซินกังวลจนน้ำตาคลอ นางหันไปขอร้องเสียงสั่นกับเฟยซุ่ย “แม่นางเฟยซุ่ย ช่วยอาม่าของข้าด้วย ได้โปรดช่วยนางด้วย”

เฟยซุ่ยไม่คิดไม่ฝันว่าสาเหตุที่พวกนางเดินทางกลับมาได้อย่างราบรื่น จะเป็นเพราะคนเหล่านี้มาถึงหมู่บ้านชาวประมงก่อนพวกนาง ทั้งยังจับตัวยายอู๋เอาไว้อีกด้วย

สถานการณ์ในตอนนี้ค่อนข้างคับขัน ยายอู๋ถูกจับเป็นตัวประกัน พวกนางถูกล้อมเอาไว้ นางรู้จุดประสงค์ของคนเหล่านี้ โดยไม่ต้องคาดเดาเลยด้วยซ้ำ

“แม่นางอาซิน อีกประเดี๋ยวไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น เจ้าต้องสงบสติอารมณ์และคอยติดตามข้ากับเฟยฮวา พวกเราจะพาเจ้าออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย”

ยายอู๋ถูกพาตัวออกมา ชายชุดดำที่ถือดาบจี้นางและผู้สมรู้ร่วมคิดคนอื่น ๆ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน

เป็นชายชุดดำกว่าหนึ่งโหล บนตัวของพวกเขายังมีกลิ่นอายของยอดฝีมืออีกด้วย

“แม่นางตง ปล่อยให้พวกเราตามหาตั้งนาน”

อาซินไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังสนทนากับตนเอง นางยังคงมองยายอู๋ด้วยสายตาเป็นเห็นห่วง

เมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าอาซินไม่เข้าใจความหมายของเขา จึงเปลี่ยนคำเรียกใหม่ “แม่นางอาซิน อยากช่วยอาม่าของเจ้าหรือไม่ ? ”

หลังจากอาซินได้ยินพวกเขาเรียกชื่อตนเอง นางจึงรีบลุกขึ้นยืนทันที “ขอร้องพวกเจ้าล่ะ ปล่อยอาม่าของข้าไปเถิด พวกเจ้าอยากได้เงินใช่หรือไม่ ? ข้ายกเงินในบ้านให้พวกเจ้าหมดเลย แต่พวกเจ้าอย่าทำร้ายนางนะ”

ในขณะที่เอ่ย นางก็ควักเงินทั้งหมดออกมา

อาซินค่อนข้างไร้เดียงสา นางคิดว่าคนเหล่านี้มาขโมยเงิน ดังนั้นนางจึงนำเงินบนตัวออกมา ในขณะที่กำลังจะนำเงินไปให้ชายชุดดำ นางกลับถูกเฟยซุ่ยดึงกลับมาที่เดิม

ยายอู๋รีบตะโกนออกมาด้วยความร้อนใจ “อาซิน เจ้ารีบหนีไปกับพวกเฟยซุ่ยเถิด รีบไป ! ”

อาซินส่ายหน้าปฏิเสธทันใด “อาม่า ข้าไม่ไป ท่านไม่ต้องกลัว ข้าจะช่วยท่านเอง หากพวกเขาคิดว่าเงินเหล่านี้น้อยจนเกินไป ข้าจะไปยืมมาจากผู้อื่น ยืมจนพวกเขาพอใจ อาม่า ข้าจะต้องช่วยท่านให้ได้ ไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะไปยืมเงินจากชาวบ้านคนอื่น ๆ ประเดี๋ยวนี้”

หลังจากเอ่ยจบ อาซินก็หันหลังกลับเตรียมออกไปยืมเงินชาวบ้านคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน

เฟยซุ่ยและเฟยฮวารีบตามอาซินออกไป

“หยุดประเดี๋ยวนี้ ! ” ชายชุดดำส่งเสียงปราม “หากเจ้ากล้าออกไปจากที่นี่ ข้าจะฆ่ายายเฒ่าผู้นี้ในกระบี่เดียว ! ”

อาซินตื่นตกใจจนไม่กล้าขยับตัว นางแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ “เจ้าอย่าบุ่มบ่าม อย่าทำร้ายอาม่าของข้านะ”

เมื่อชายชุดดำเห็นนางเพิกเฉยและไม่เข้าใจสถานการณ์ จึงอดโมโหขึ้นมาไม่ได้ “ตงเมี่ยวซิน ไม่ว่าเจ้าจะแกล้งโง่หรือโง่จริง ๆ พวกเราไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้า หากอยากให้ยายเฒ่าผู้นี้มีชีวิตอยู่ต่อ ก็เอาตนเองมาแลกเสีย แล้วอย่าคิดตุกติกล่ะ ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่ายายเฒ่าผู้นี้ทันที”

ในที่สุดอาซินก็เข้าใจแล้ว คนเหล่านี้มาตามหานาง

แม้นางจะยังไม่รู้ว่าเหตุใดคนเหล่านี้ถึงเรียกนางว่าตงเมี่ยวซิน แต่นางก็เข้าใจความหมายในคำเอ่ยของพวกเขาอย่างดี ด้วยเหตุนี้นางจึงตอบกลับอย่างไม่ลังเลว่า “ตกลง ข้ายอมแลกตนเองกับอาม่า”

ในขณะที่เอ่ย นางโยนห่อผ้าในมือลงกับพื้น เตรียมจะเดินเข้าไปหาพวกเขา

เฟยซุ่ยและเฟยฮวารีบเข้าไปห้ามนางทันใด “แม่นางอาซิน ไม่ได้นะเจ้าคะ ! ”

ยายอู๋ก็รีบเอ่ยห้ามเช่นเดียวกัน “อาซิน อย่าเข้ามา รีบออกไป ไม่ต้องสนใจอาม่า ! ถึงต้องตาย ชาตินี้อาม่าได้มีหลานสาวดี ๆ อย่างเจ้าก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว รีบไปเสีย ! ให้พวกเฟยซุ่ยพาเจ้าออกไปจากที่นี่ หนีไปให้ไกล ไปหาเยว่หลาน รีบไปเสีย ! ”

ชายชุดดำตวัดกระบี่ไปที่ร่างของนางอย่างไร้ปราณี

ยายอู๋ยังไม่ได้เตรียมตัว ดังนั้นนางจึงกรีดร้องโหยหวนออกมาทันที

เลือดค่อย ๆ ไหลออกมาตามบาดแผล เมื่ออาซินเห็นดังนั้น นางจึงขาอ่อนยวบลงทันที ปากก็ขอร้องอ้อนวอนว่า “หยุดประเดี๋ยวนี้ ข้าขอร้องพวกเจ้าล่ะ อย่าทำร้ายอาม่าของข้าเลย ข้ายอมแลกกับอาม่า”

ชายชุดดำยกกระบี่ที่เปื้อนเลือดขึ้น แล้วชี้มาทางอาซิน “เจ้า มานี่ ! ”

อาซินพยายามลุกขึ้นจากพื้น เตรียมจะเดินเข้าไปหาชายชุดดำผู้นั้น

เฟยซุ่ยและเฟยฮวายังคงห้ามไว้ดังเดิม “ไปไม่ได้ ! พวกมันไม่มีทางปล่อยยายอู๋ไปเป็นแน่ หากเจ้าเข้าไปก็ไม่ได้ช่วยให้อันใดดีขึ้นมาหรอก แม่นางอาซิน พวกเราไม่ขอปิดบังเจ้า คนเหล่านี้มาเพราะเจ้า จุดประสงค์คือจับเจ้าไปข่มขู่เยว่หลาน ! หากเจ้ายอมไปกับพวกมัน ไม่เพียงช่วยยายอู๋ไม่ได้เท่านั้น แต่ยังทำให้พวกมันข่มขู่เยว่หลานได้อีกด้วย ผลที่ตามมาอาจจะเป็นหายนะ ไปไม่ได้เด็ดขาด ! ”

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ปิดบังต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด พวกนางจำต้องบอกความจริง ให้อาซินตระหนักถึงความร้ายแรงที่จะตามมา

อาซินชะงักงันไปทันที “เรื่องนี้เกี่ยวอันใดกับพี่เยว่ด้วย ? พี่เยว่เป็นอันใดไป ? เกิดอันใดขึ้นกับเขาอย่างนั้นหรือ ? ”

ยายอู๋รู้สึกปวดแผลมากยิ่งนัก ทว่านางเป็นกังวลมากกว่า ดังนั้นนางจึงตะโกนออกมาว่า “อาซิน รีบหนีไป อย่าให้พวกมันจับตัวหลานได้ ! อย่าทำให้ตนเองกลายเป็นตัวถ่วงของเยว่หลาน รีบหนีไปเสีย ไม่ต้องสนอาม่า ! ”

เฟยซุ่ยและเฟยฮวาเตรียมจะพาอาซินออกไป แม้ว่าความเป็นไปได้อาจจะมีไม่มาก แต่พวกนางไม่มีทางยืนรอความตายอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน