หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1131 นางรับผิดชอบเอง

ตอนที่ 1131 นางรับผิดชอบเอง

หัวหน้าชายชุดดำหัวเราะเหยียดหยาม “พวกเจ้าลองนึกถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา หากพาตัวนางหนีไปด้วยนะ”

เฟยซุ่ยและเฟยฮวาไม่ได้หวั่นเกรงคำขู่แต่อย่างใด พวกนางผ่านการฝึกสุดหฤโหดมาแล้ว ทราบว่าควรเลือกอย่างไร ในภารกิจนี้ นอกจากอาซินแล้ว ผู้อื่นสามารถเสียสละได้ รวมถึงตัวพวกนางเองด้วย

ดังนั้นทั้งสองคนจึงไม่ลังเลที่จะใช้กำลังกับอาซิน

ชายชุดดำผู้นั้นก็ไม่ลังเลเช่นเดียวกัน เขาตวัดกระบี่เฉือนร่างของยายอู๋อีกครา

ยายอู๋กรีดร้องโหยหวน เลือดไหลทะลักออกมาจากปากของนาง

อาซินหวาดกลัวเป็นอย่างมาก นางตะโกนออกมาด้วยความปวดใจ “อาม่า ! ”

แม้ว่าปากของยายอู๋จะยังมีเลือดไหลออกมาอยู่ แต่นางก็ยังคงตะโกนออกมาว่า “รีบหนีไป ! ”

เฟยซุ่ยรีบลากนางออกมาด้วยความกระวนกระวาย “แม่นางอาซิน อย่าลังเลอีกเลย ไปกันเถิด ! ”

หากอาซินยังคงดื้อรั้น นางคงต้องทำให้อาซินสลบแล้วพาตัวออกไป

อาซินพยายามทุบตีมือเฟยซุ่ยออกสุดชีวิต แต่พอเห็นว่านางไม่ยอมปล่อยมือออก อาซินจึงดึงปิ่นที่เยว่หลานให้ไว้มาจี้คอตนเอง “แม่นางเฟยซุ่ย เจ้าปล่อยข้าประเดี๋ยวนี้ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า พวกเจ้าไปได้ แต่ข้าไปไม่ได้”

แม้ว่านางจะยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดอันใดขึ้นกันแน่ แต่นางรู้ว่า ถ้าหากนางกล้าออกไปจากที่นี่ ยายอู๋จะต้องตายอย่างแน่นอน

แม้ว่ายายอู๋จะไม่ใช่ญาติแท้ ๆ ของนาง แต่ยายอู๋ก็ช่วยชีวิตนางเอาไว้ นางเห็นยายอู๋เป็นเหมือนญาติแท้ ๆ ของตนเองไปแล้ว

หากให้นางหนีไปคนเดียวไม่สนชีวิตของยายอู๋ นางทำไม่ลง

หากต้องนำเอาชีวิตของยายอู๋มาแลกกับชีวิตของตนเอง นางยอมตายเสียดีกว่า

เฟยซุ่ยจ้องนาง แล้วตะคอกออกมาด้วยความโมโหว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าความเอาแต่ใจของเจ้าจะส่งผลอย่างไรบ้าง ? ยายอู๋เคยช่วยชีวิตเจ้าไว้ก็จริง แต่เจ้ารู้หรือไม่ ? เพื่อช่วยชีวิตนี้ของเจ้าเอาไว้ เจ้านายของข้าต้องเสียแรงไปเท่าใด ! เจ้าโง่เฮ้อเหลียนจวิ้นผู้นั้นต้องเสียอันใดไปบ้าง ! ตงเมี่ยวซิน เจ้าอย่าเอาแต่ใจในเวลานี้ได้หรือไม่ ! ”

อาซินใช้ปิ่นกดลงที่คอแรงกว่าเดิม แล้วเอ่ยเสียงสั่นว่า “ข้าไม่รู้ แต่ข้ารู้ว่าข้าทิ้งอาม่าไปไม่ได้ เจ้าจะโกรธข้าก็ได้ ด่าข้าก็ได้ ข้ายอมรับทั้งหมด แต่หากเจ้าบังคับให้ข้าไปจริง ๆ ข้าจะแทงตัวเองตายประเดี๋ยวนี้ ! ถ้าความผิดทั้งหมดเกิดขึ้นจากตัวข้า เช่นนั้นก็ให้ข้าเป็นคนจบมันเถิด ! ”

นี่เป็นความคิดจากใจจริงของนาง หากเรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะนางจริง ๆ นางยอมแลกชีวิตของตนเองเพื่อทำให้เรื่องทุกอย่างจบ

แม้ว่าจนถึงตอนนี้นางจะยังไม่เข้าใจว่าเกิดอันใดขึ้นก็ตาม

แต่นางรู้เพียงว่าตนเองไม่อาจเผชิญหน้ากับเลือดของยายอู๋ได้ ไม่อาจใช้ชีวิตของยายอู๋มาแลกกับความปลอดภัยของตนเองได้

เช่นนั้นนางจะไม่ใช่แม้แต่สัตว์เดรัจฉานด้วยซ้ำ

เฟยซุ่ยจ้องตานาง รู้ว่าสิ่งที่นางเอ่ยออกมาทั้งหมดเป็นความจริง แม้ว่าจะไม่พอใจ แต่ก็ทำได้เพียงปล่อยมือออกพลางกัดฟันแน่น “ตงเมี่ยวซิน ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจของตนเองในวันนี้ ! ”

อาซินหัวเราะเย้ยหยัน “ไม่หรอก แม่นางเฟยซุ่ย ขอบคุณเจ้ายิ่งนัก ฝากบอกเยว่หลานด้วยว่าไม่ต้องทำอันใดเพื่อข้าแล้ว การได้รักเขา มันก็เพียงพอแล้วในชีวิตนี้”

หลังจากเอ่ยจบ อาซินหันกลับไปเผชิญหน้ากับเฟยซุ่ย แล้วค่อย ๆ เดินถอยหลังไปทีละก้าว

นางไม่กล้าหันหลังให้เฟยซุ่ย เพราะนางกลัวว่าเฟยซุ่ยจะทำให้นางสลบ แบบนั้นอาม่าจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อรู้สึกว่าถอยออกมาได้ระยะหนึ่งแล้ว นางถึงได้หยุดฝีเท้าลง แล้วหันไปทางคนชุดดำ ทว่าปิ่นในมือยังคงจี้อยู่ที่คอของตนเอง “ปล่อยอาม่าของข้าเสีย ไม่เช่นนั้นถึงข้าตาย ข้าก็ไม่มีทางไปกับพวกเจ้า ! ”

หัวหน้าของชายชุดดำระเบิดเสียงหัวเราะชอบใจ “แม่นางตงใจกล้าอย่างที่คิด ในเมื่อเจ้ายอมให้ความร่วมมืออย่างดี เช่นนั้นพวกเราก็จะไม่ทำให้ยายเฒ่าผู้นี้ลำบากแล้ว หากยายเฒ่าผู้นี้เดินออกไปหนึ่งก้าว เจ้าต้องเดินเข้ามาหนึ่งก้าว อย่าเล่นลูกไม้ล่ะ เพราะพวกเรายังสามารถเอาชีวิตนางได้ทุกเมื่อ”

อาซินพยักหน้ารับ แล้วมองเข้าไปในดวงตาของยายอู๋ “อาม่า ข้าต้องขอโทษด้วย ทำให้ท่านลำบากแล้ว”

การที่ชายชุดดำต้องการตัวนางเช่นนี้ มันจะต้องเกี่ยวข้องกับอดีตของนางอย่างแน่นอน

ชื่อ ‘ตงเมี่ยวซิน’ นั่น น่าจะเป็นชื่อเดิมของนาง

หากอาม่าไม่ช่วยชีวิตของนางเอาไว้ตั้งแต่แรก อาม่าก็คงไม่ต้องมาลำบากเช่นนี้ อาม่าอายุเยอะมากแล้ว แต่กลับต้องบาดเจ็บสาหัส เป็นนางที่ทำร้ายอาม่าเอง

ยายอู๋ทั้งเจ็บทั้งเป็นกังวล นางเอ่ยออกมาพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลเป็นทางยาว “อาซินไม่ต้องแล้ว หลานรีบหนีไปเถิด อาม่าอายุปูนนี้แล้ว ใช้ชีวิตมามากพอแล้ว เด็กโง่ กว่าอาหลานจะตามหาเจ้าพบ อาหลานทุ่มแรงไปไม่น้อย หลานอย่าทิ้งเขาเลย หลานรีบหนีไปเสีย ! ”

เมื่ออาซินได้ยินชื่อของเยว่หลาน นางก็รู้สึกปวดใจยิ่งกว่าอะไรดี ทว่านางยังคงก้าวเข้าไปหาชายชุดดำดังเดิม

ชายชุดดำก็ทำตามที่ตกลงเอาไว้เช่นกัน เขารีบปล่อยตัวยายอู๋ทันที

ยายอู๋ไม่ยอมเดินออกมา พวกเขาเลยผลักนาง

ในที่สุดอาซินก็เดินมาถึงเบื้องหน้าชายชุดดำ ยายอู๋ก็ถูกผลักมาถึงเฟยซุ่ยกับเฟยฮวาแล้วเช่นกัน

ปิ่นในมือถูกโยนลงบนพื้น อาซินมองปิ่นนั่นด้วยความปวดใจยิ่งกว่าอันใดดี นางอยากจะเก็บกลับมา แต่กลับมีกระบี่มาจ่อที่คอนางเสียก่อน “แม่นางตง กระบี่ไร้ตา อย่าได้ขยับมั่วซั่วเชียว”

อาซินได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น

หัวหน้าชายชุดดำนำยาลูกกลอนออกมาหนึ่งเม็ด จากนั้นก็ยื่นไปเบื้องหน้านาง “แม่นางตง โปรดกลืนลงไปด้วย นี่ไม่ใช่ยาพิษ แต่เป็นยาที่ทำให้เจ้าให้ความร่วมมือกับพวกเรามากขึ้นก็เท่านั้น”

อาซินไร้ซึ่งทางเลือก ดังนั้นนางจึงหยิบยาขึ้นมาตามที่ชายชุดดำบอก

ยายอู๋โมโหจนน้ำตาไหล “อาซิน อย่ากินนะ”

อาซินหันมายิ้มให้นาง “อาม่า ท่านตั้งใจรักษาบาดแผล ดูแลตนเองให้ดี รอข้ากลับมานะเจ้าคะ”

หลังจากเอ่ยจบ อาซินก็กลืนยาเม็ดนั้นทันที

เพียงไม่นานสติของนางก็เริ่มเลือนราง โลกทั้งใบเริ่มไร้ซึ่งสีสัน ร่างของอาซินสั่นเทา จากนั้นก็ล้มลงไปกับพื้น

หัวหน้าชายชุดดำเข้ามารับตัวนางเอาไว้ จากนั้นก็แบกนางขึ้นบนบ่า แล้วโบกมือให้ชายชุดดำคนอื่น ๆ “ถอย ! ”

เหล่าชายชุดดำรีบออกมาจากหมู่บ้านชาวประมง

เฟยซุ่ยและเฟยฮวารีบตามไป ทว่ากลับเปล่าประโยชน์

“เฟยฮวา เจ้าอยู่ดูแลยายอู๋ที่นี่ ข้าจะกลับไปรายงานองค์หญิงก่อน”

เรื่องนี้เข้าขั้นร้ายแรงแล้ว หากคิดจะหาร่องรอยของแม่นางตง นอกจากเจ้านายของนาง คงไม่มีผู้ใดทำได้อีก

ณ วังหลวงแคว้นเป่ยตี้

เฮ้อเหลียนจวิ้นรู้สึกว้าวุ่นมากยิ่งนัก

ตลอดสามเดือนมานี้ เขายุ่งอยู่กับการจัดการเฉาหยู จนไม่มีเวลากลับไปหาอาซินที่หมู่บ้านชาวประมง

แต่โชคดีที่ข้างกายของอาซินมีเฟยซุ่ยกับเฟยฮวาอยู่ เขาจึงไม่ค่อยเป็นห่วงความปลอดภัยของนางสักเท่าใดนัก

เมื่อนึกถึงการต่อสู้ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา เฮ่อเหลียนจวิ้นก็รู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย

เพราะเขากำจัดกำลังพลของเฉาเซียงกัวได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ตอนนี้กำลังติดพันการต่อสู้อันดุเดือด

อีกไม่นานเขาจะต้องถอนรากถอนโคนฐานอำนาจของเฉาเซียงกัวได้อย่างแน่นอน จากนั้นแคว้นเป่ยตี้ก็จะตกอยู่ในมือของเขาเพียงผู้เดียว

หลังจากใต้หล้าสงบสุขเมื่อใด เขาจะไปรับภรรยามาจากหมู่บ้านชาวประมง แล้วจัดงานแต่งให้นางอย่างสมเกียรติ เพื่อทำให้นางกลายเป็นพระมเหสีของตนเอง

พอเฮ่อเหลียนจวิ้นนึกถึงฉากนั้น เขาก็อดยกยิ้มขึ้นไม่ได้

เมื่อหยิ่งอีเห็นท่าทีขององค์จักรพรรดิ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าฝ่าบาทกำลังคิดถึงว่าที่จักรพรรดินีอยู่

เฮ้อ…ท่าทางคลั่งรักของฝ่าบาท ทำให้เขาเริ่มอยากมีภรรยาแล้วสิ

ทันใดนั้นก็มีข้าหลวงผู้หนึ่งวิ่งเข้ามารายงานว่า “ทูลฝ่าบาท มีคนบุกเข้ามาในพระราชวังพ่ะย่ะค่ะ”