หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1138 ยกเลิกสัญญาหมั้นหมาย

ตอนที่ 1138 ยกเลิกสัญญาหมั้นหมาย

เมื่อตงเมี่ยวซินหันหน้าไปมอง นางเห็นเยว่หลานกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับสตรีที่นางไม่รู้จักผู้หนึ่ง

แม่นางน้อยที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเสือตัวใหญ่ รีบปล่อยมือออกจากเสือ แล้ววิ่งไปหาสตรีผู้นั้นด้วยท่าทางร่าเริงทันที “ท่านแม่ เจียวเจียวคิดถึงท่านแม่เจ้าค่ะ ! ”

หลินหร่วนโน้มตัวลงไปอุ้มเจียวเจียว ก่อนจะแนบใบหน้าเข้ากับหน้าผากของนาง “เจ้าเดาสิว่าแม่จะเชื่อคำโกหกของเจ้าหรือไม่ ? ”

แท้จริงแล้วความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเจียวเจียวไม่ได้เป็นเช่นนี้ นางถูกลูกคนนี้ทรมานมาตั้งแต่เกิด หลังจากเติบใหญ่ขึ้นมาแล้ว เจียวเจียวสนิทสนมกับเซียวจิ่งเฉินมากกว่า แน่นอนว่านางไม่คิดจะเอาตนเองไปเปรียบเทียบกับเสี่ยวหู่

ที่ตอนนี้ดูสนิทสนมก็เพราะเจียวเจียวไม่ได้เจอนางหลายวันก็เท่านั้น ถึงได้ดูตื่นเต้นเพียงนี้ นางกล้าพนันเลยว่าเจียวเจียวอยู่ใกล้ชิดนางได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามหรอก

แต่นาน ๆ ทีบุตรสาวจะมาออดอ้อนตนเองเช่นนี้ จึงเป็นธรรมดาที่นางจะไม่อยากพลาดช่วงเวลาอันอบอุ่น ในขณะที่อุ้มเจียวเจียว นางก็เอ่ยกับเฮ่อเหลียนจวิ้นว่า “เจ้าคิดหาวิธีอธิบายกับนางเองก็แล้วกัน”

ความสัมพันธ์ของสองคนนี้ค่อนข้างซับซ้อน นางไม่อยากเข้าไปยุ่งเท่าใดนัก เพราะมันน่าเหนื่อยใจจนเกินไป

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว หากเฮ่อเหลียนจวิ้นจัดการด้วยตนเองไม่ได้ เช่นนั้นก็รีบกลับไปนอนเสียเถิด อย่ามัวมาทรมานอยู่ที่นี่เลย

หลินหร่วนอุ้มบุตรสาวออกไป

ลี่เอ้อร์ตามออกไปด้วย

ต้าหู่สะบัดหางอันใหญ่โตของมัน แล้วสาวเท้าออกไปด้วยเช่นกัน

ภายในเรือนจึงเหลือเพียงตงเมี่ยวซินกับเฮ่อเหลียนจวิ้นสองคนเท่านั้น

เฮ่อเหลียนจวิ้นเดินเข้าไปหานางก่อน “อาซิน ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้าเสียที ตลอดหลายวันมานี้ข้าเป็นห่วงเจ้าจะตายอยู่แล้ว พอเห็นว่าเจ้าไม่เป็นอันใด ข้าถึงได้โล่งใจเสียที”

ทว่าตงเมี่ยวซินกลับเดินถอยหลังสองสามก้าวด้วยความหวาดกลัว

เฮ่อเหลียนจวิ้นสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของนาง ดังนั้นเขาจึงหยุดฝีเท้าลง แล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า “อาซิน เจ้า…เจ้ายังจำข้าได้อยู่หรือไม่ ? ”

เขากลัวอาซินจะได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ แล้วเกิดลืมเขาอีกรอบ

เมื่อเห็นเขาสวมใส่ชุดมังกรกับตาตนเอง ตงเมี่ยวซินจึงค้นพบว่าตัวเขาในตอนนี้ทำให้นางรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างถึงที่สุด

“ข้า…”

เฮ่อเหลียนจวิ้นรีบเอ่ยถามออกมาทันใด “เจ้าเป็นอันใดไป ? อาซิน ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ว่าเจ้าจะยังจำข้าได้หรือไม่ มันไม่ใช่เรื่องสำคัญ ข้าจะคิดหาวิธีทำให้เจ้าชอบข้าใหม่และตอบตกลงแต่งงานกับข้าใหม่อีกครา”

ตอนนี้ตงเมี่ยวซินกำลังสับสน นางหันไปมองชุดมังกรบนร่างของเขาอีกครา แล้วเอ่ยถามว่า “ข้าควรเรียกท่านว่าอันใด ? องค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเป่ยตี้ ? หรือว่าพี่เยว่ ? ”

ตอนที่นางถูกจับตัว นางเริ่มคาดเดาถึงฐานะที่แท้จริงของเขาได้บ้างแล้ว

แต่นางคาดไม่ถึงว่าพี่เยว่ที่ดูโง่เขลาผู้นั้น จะมีฐานะเป็นถึงองค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเป่ยตี้ !

หญิงสาวในหมู่บ้านชาวประมงอย่างนาง จะกล้าให้องค์จักรพรรดิผู้หนึ่งมานอบน้อมต่อนางได้อย่างไร

ไม่สิ ! ตัวนางไม่ใช่คนของหมู่บ้านชาวประมง เพราะนางเริ่มรู้ถึงฐานะที่แท้จริงของตนเองแล้ว ว่ากันว่าคนเหล่านั้นต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะหานางพบ จากนั้นก็จงใจจับตัวนางมาเพื่อข่มขู่เขา

เฮ่อเหลียนจวิ้นพยายามอธิบายให้นางฟังด้วยความระมัดระวัง “อาซิน เจ้าฟังข้าก่อน…”

ตงเมี่ยวซินหัวเราะเย้ยหยันออกมา แล้วหันไปจ้องตาเขา “ข้าคืออู๋อาซินหรือตงเมี่ยวซินกันแน่ ? ”

หัวใจของเฮ่อเหลียนจวิ้นดำดิ่งลงทันใด “อาซิน จะ…เจ้ารู้อันใดมาอย่างนั้นหรือ ? ”

นางส่ายหน้าปฏิเสธอย่างใสซื่อ “ข้าไม่รู้อันใดเลยสักอย่าง และเพราะข้าไม่รู้อันใดเลยนี่แหละ ข้าจึงรู้สึกเหมือนตนเองเป็นคนโง่คนหนึ่ง พี่เยว่… ไม่สิ ! ข้าควรเรียกท่านว่าองค์จักรพรรดิเฮ่อ แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเราจะหมั้นหมายกันแล้ว แต่ข้าคิดว่าฐานะของพวกเราไม่เหมาะสมกันจริง ๆ นั่นแหละ ดังนั้นสัญญาหมั้นหมายก่อนหน้านี้ ถือว่าเป็นโมฆะก็แล้วกัน”

“ข้าไม่เห็นด้วย ! ”

เฮ่อเหลียนจวิ้นรีบเอ่ยออกมาอย่างตื่นตระหนก “ข้ารอมานานหลายปีเพียงนี้ ทั้งยังทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ กว่าจะได้อยู่กับเจ้าไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เจ้ากลับอยากยกเลิกการหมั้นหมายระหว่างพวกเรา ! ตงเมี่ยวซิน เหตุใดเจ้าถึงได้โหดร้ายกับข้าเช่นนี้ ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าปีนั้น…”

เจ้ารู้หรือไม่ว่าปีนั้นตอนที่ข้าเห็นเจ้าแต่งกับผู้อื่น ข้าเจ็บปวดมากเพียงใด ! ข้าเคียดแค้นที่ตนเองไร้ซึ่งความสามารถ ดังนั้นต่อมาข้าถึงได้พยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิตเพื่อให้ตนเองได้ขึ้นครองบัลลังก์ สิ่งเหล่านี้ที่ข้าทำลงไปทั้งหมดก็เพราะอยากกลับมาครองคู่กับเจ้าอีกครา !

เขาอยากตะโกนคำเอ่ยเหล่านี้ใส่นาง

แต่เขาก็กลัวว่าเรื่องเหล่านี้จะทำให้นางตื่นตกใจ

ตอนนี้ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

ตลอดหลายปีมานี้ เขาทุ่มเทและใช้สมองไปเพื่ออันใด ? เหตุใดสวรรค์ถึงโหดร้ายกับเขาเช่นนี้ จะทำให้เขาเจ็บปวดไปถึงเมื่อใด ? เห็น ๆ กันอยู่ว่าเขาจะได้ลงเอยกับนางแล้ว แต่กลับปล่อยให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น

หรือว่าระหว่างเขากับนางจะไร้ซึ่งวาสนาต่อกันจริง ๆ ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฮ่อเหลียนจวิ้นก็เริ่มแสบจมูก ดวงตาแดงก่ำ

เขาไม่อยากให้ตงเมี่ยวซินเห็นสภาพน่าอนาถของตนเอง ดังนั้นเขาจึงหันหน้าไปอีกทาง แล้วเอ่ยเสียงแข็งว่า “หากเจ้าไม่อยากแต่งกับข้า ข้าก็จะไม่บังคับ แต่เจ้าจงจำเอาไว้ว่า…ในใต้หล้านี้ นอกจากข้าแล้ว เจ้าไม่มีทางหาบุรุษที่ดีกับเจ้าได้เท่าข้าอีกแล้ว ! ”

หากนางไม่ยอมแต่งงานกับเขา แล้วเขาจะทำอันใดได้เล่า ? บังคับให้นางแต่งงานด้วยหรือ ? จะให้เขาบังคับผู้ใดก็ได้ ทว่ามีเพียงนางเท่านั้นที่เขาทำไม่ลง

แต่เขาก็รู้สึกไม่พอใจมากจริง ๆ

ตลอดหลายปีมานี้ เป้าหมายของเขามีเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้น

ทว่าสุดท้ายกลับคว้าน้ำเหลว แล้วเขาจะพอใจได้อย่างไร ?

พอคิดมาถึงตรงนี้ อยู่ ๆ เฮ่อเหลียนจวิ้นก็รู้สึกเบื่อหน่ายเป็นพิเศษ ความพยายามตลอดหลายปีมานี้ของตนเอง แทบจะไม่มีค่าอันใดเลย

หลังจากได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นตันใจมาโดยตลอดออกมา เฮ่อเหลียนจวิ้นก็ได้ก้าวเท้าเดินจากไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ในขณะที่มองแผ่นหลังอันอ้างว้างของเขา ความเจ็บปวดก็ผุดเข้ามาในใจของตงเมี่ยวซิน “พี่เยว่…”

ฝีเท้าของเฮ่อเหลียนจวิ้นชะงัก แต่แล้วเขาก็เริ่มเดินต่อ เพียงไม่นาน ร่างของเขาก็ลับหายไปจากระยะสายตาของตงเมี่ยวซิน

ตงเมี่ยวซินยกมือขึ้นกุมหน้าอก น้ำตาค่อย ๆ หยดลงมา เหตุใดนางถึงรู้สึกปวดใจมากเพียงนี้เล่า ?

ทันใดนั้นอยู่ ๆ ก็มีศีรษะของคนผู้หนึ่งยื่นเข้ามาจากนอกเรือน คนผู้นั้นฉีกยิ้มให้นาง แล้วเอ่ยถามว่า “เหตุใดถึงร้องไห้เล่า ? ”

พอเห็นว่าเป็นเฟยซุ่ย ตงเมี่ยวซินจึงรีบเช็ดน้ำตาบนใบหน้า แล้วฝืนยิ้มให้นาง “แม่นางเฟยซุ่ย เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า ? ”

เฟยซุ่ยเดินเข้ามา แล้วเอ่ยว่า “ที่นี่คือบ้านพักตากอากาศพยัคฆ์คำราม นายหญิงของบ้านหลังนี้คือเจ้านายของข้า”

ตงเมี่ยวซินชะงักไปชั่วครู่ นางนึกถึงคำเอ่ยของลี่เอ้อร์เมื่อครู่ แล้วเอ่ยถามออกมาว่า “เจ้าคือคนที่ฮูหยินผู้นั้นส่งไปปกป้องข้าที่หมู่บ้านชาวประมงหรือ ? ”

ไร้เดียงสาส่วนไร้เดียงสา ทว่านางไม่ได้โง่

คนที่ช่วยนางเอาไว้คือฮูหยินของบ้านพักตากอากาศพยัคฆ์คำราม ส่วนเฟยซุ่ยเป็นคนของนายหญิงผู้นั้น เรื่องนี้ไม่ได้คาดเดายากอันใด

เฟยซุ่ยเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มว่า “หากเอ่ยให้ชัดหน่อยคือ…องค์จักรพรรดิเฮ่อต่างหากที่มาขอความช่วยเหลือจากนายหญิงของข้า เขาอยากให้ข้าและเฟยฮวาไปปกป้องเจ้า ข้ากับเฟยฮวาก็มีคนที่ต้องปกป้องเช่นกัน ซึ่งคนผู้นั้นก็คือนายหญิงและคุณหนูใหญ่ พวกเราไม่เคยปกป้องผู้ใดนอกจากเจ้านาย ทว่าองค์จักรพรรดิเฮ่อมาขอร้องเรื่องนี้ด้วยตนเอง ดังนั้นนายหญิงถึงได้ส่งพวกเราไปปกป้องเจ้าที่หมู่บ้านชาวประมง”

“แม่นางอาซิน เจ้าทะเลาะกับองค์จักรพรรดิเฮ่ออย่างนั้นหรือ ? ”

ตงเมี่ยวซินค่อนข้างกระอักกระอ่วน “ระ…เราไม่ได้ทะเลาะกัน ก็แค่…”

“ก็แค่เจ้ารู้สึกว่าถูกเขาหลอกใช่หรือไม่ ? ”

ตงเมี่ยวซินเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกักว่า “ข้าไม่รู้ว่าจะบอกเจ้าอย่างไรดี ข้ารู้ว่าเขามีเหตุผลที่ปิดบังข้า ไม่ยอมบอกความจริงกับข้า แต่ข้ารู้สึกเหมือนตนเองใช้ชีวิตอยู่กับเรื่องโกหก ความรู้สึกแบบนี้ ช่างรู้สึกแย่มากยิ่งนัก”