หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1140 การได้เป็นองค์จักรพรรดิไม่ใช่เรื่องดีอันใด

ตอนที่ 1140 การได้เป็นองค์จักรพรรดิไม่ใช่เรื่องดีอันใด

เฮ่อเหลียนจวิ้นไม่ได้รีบร้อนไปหาตงเมี่ยวซิน ทว่าเลือกไปหายายอู๋แทน

หลังจากตงเมี่ยวซินถูกจับตัวไป เฟยซุ่ยก็ได้พายายอู๋ออกมาจากหมู่บ้านชาวประมง เพื่อมารักษาตัวที่หลิงหนาน

เฮ่อเหลียนจวิ้นกลัวว่าจะทำให้ยายอู๋ตื่นตกใจ เขาจึงเปลี่ยนชุดก่อนจะไปพบท่าน

อาการบาดเจ็บของยายอู๋ค่อนข้างสาหัส ทว่าโชคดีที่มีหลินหร่วนอยู่ ร่างกายของนางฟื้นตัวได้ไม่เลว สภาพจิตใจก็ดีมากเช่นกัน

เมื่อเห็นเฮ่อเหลียนจวิ้น ยายอู๋ก็ทั้งประหลาดใจและดีใจ นางดึงเขาไปมองสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “เจ้าไม่เป็นอันใดก็ดีแล้ว รู้หรือไม่ว่าหลายวันมานี้เจ้าทำให้อาม่าเป็นห่วงมากเลยนะ อาซินยังคงปลอดภัยดี ส่วนเจ้าไม่ได้บาดเจ็บอันใด ในที่สุดภัยร้ายก็จบลงเสียที ขอบคุณสวรรค์ ! ”

เฮ่อเหลียนจวิ้นรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าใดนัก เพราะเขาเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ ยายอู๋ที่อายุปูนนี้แล้วกลับต้องพลอยลำบากไปด้วย

ในทางกลับกันยายอู๋กลับไม่เก็บเรื่องนี้ไปใส่ใจ “คนเลวเหล่านั้นมีสารพัดวิธีที่จะทำร้ายผู้อื่น เจ้าไม่ได้บอกให้พวกมันมาสักหน่อย แล้วจะโทษเจ้าได้อย่างไร วางใจเถิด ร่างกายของอาม่าแข็งแรงดี บาดแผลแค่นี้ ไม่เป็นไรหรอก”

ยิ่งนางเป็นเช่นนี้ เฮ่อเหลียนจวิ้นก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ “อาม่า มีบางเรื่องที่ข้าอยากจะขอโทษท่าน”

ยายอู๋เอ่ยถามออกมาด้วยรอยยิ้ม “เรื่องฐานะที่แท้จริงของเจ้าน่ะหรือ ? ”

เฮ่อเหลียนจวิ้นตะลึงงัน “อาม่า ท่านรู้เรื่องแล้วหรือ ? ”

ยายอู๋พยักหน้ารับ “วันนั้นหลังจากอาซินถูกจับตัวไป ข้าก็รู้สึกได้ว่าฐานะของเจ้าดูไม่ธรรมดาเหมือนอย่างที่เจ้าบอกสักเท่าใดนัก ข้าคิดว่ามันต้องมีอันใดที่ซับซ้อนกว่านั้น”

เฮ่อเหลียนจวิ้นถูมือด้วยความประหม่า “อาม่า ฐานะที่แท้จริงของข้าค่อนข้างซับซ้อน แต่ไม่ว่าข้าจะมีฐานะอย่างไร ความรักที่ข้ามีต่ออาซินคือเรื่องจริง”

ยายอู๋พยักหน้า “เรื่องนี้ข้าเชื่อ เพราะหากเจ้าเปลี่ยนใจ เจ้าคงไม่ทุ่มเทให้นางถึงเพียงนี้”

ความคิดของนางเรียบง่ายเป็นอย่างมาก ตงเมี่ยวซินเคยแต่งงานมาก่อน กระทั่งเคยมีลูกมาแล้ว ภูมิหลังเช่นนี้จะมีบุรุษสักกี่คนที่ไม่ถือสา ? หากเอ่ยตามความจริง ภูมิหลังเช่นนี้จะแต่งงานอีกรอบก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ แต่หากอยากแต่งงานกับคนดี ๆ คงเป็นเรื่องยากแล้ว

ทว่าเฮ่อเหลียนจวิ้นกลับไม่สนใจอดีตของนาง เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจให้นางถึงเพียงนั้น เพียงแค่จุดนี้ ยายอู๋ก็เชื่อในความจริงใจของเฮ่อเหลียนจวิ้นแล้ว

เฮ่อเหลียนจวิ้นรู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย เขาประคองยายอู๋ไปนั่ง

“อาม่า ข้าไม่ขอปิดบังท่านอีกต่อไป ข้ามีนามว่าเฮ่อเหลียนจวิ้น มาจากแคว้นเป่ยตี้ บ้านของข้าไม่ได้เป็นพ่อค้าอันใดนั่นหรอก แต่…แค่ก ๆ… ท่านพ่อของข้าเป็นอดีตองค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเป่ยตี้”

สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าบอกฐานะของตนเองออกมาตรง ๆ เขาเลือกวิธีที่คิดว่าค่อนข้างอ้อมค้อมหน่อยมาอธิบาย

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ยายอู๋ก็ยังตกใจมากอยู่ดี นางรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้

“ว่าอย่างไรนะ ? ท่านพ่อของเจ้าเป็นองค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเป่ยตี้ ? ! ”

เฮ่อเหลียนจวิ้นรีบประคองนางกลับมานั่งที่เดิม เพราะกลัวว่านางจะตกใจจนล้มลงกับพื้น

“อาม่า ท่านใจเย็น ๆ ก่อนเถิด เขาเป็นเพียงอดีตองค์จักรพรรดิเท่านั้น ตอนนี้เขาตายแล้วขอรับ”

ยายอู๋ตบหน้าอกพลางนั่งลง ทว่าก้นเพิ่งจะติดเก้าอี้ นางก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนอีกครา “ไม่สิ หากท่านพ่อของเจ้าตายแล้ว ฐานะของเจ้าก็จะเปลี่ยนแปลงไปด้วย เจ้าเป็นท่านอ๋องอย่างนั้นหรือ ! ”

“แค่ก ๆ เอ่อคือ…อาม่า พี่น้องของข้าไม่ค่อยได้เรื่องสักเท่าใดนัก ดังนั้น…ท่านพ่อเลยผลักภาระของเขามาให้ข้าขอรับ”

ยายอู๋ตื่นตกใจจนขาอ่อนยวบ นางรีบคุกเข่าให้เฮ่อเหลียนจวิ้นทันที

เฮ่อเหลียนจวิ้นรีบประคองนางเอาไว้ ไม่ยอมให้นางคุกเข่า “อาม่า ท่านจะทำอันใดขอรับ ? รีบลุกขึ้นเร็วเข้า ข้าจะยอมรับการคุกเข่าจากท่านได้อย่างไร”

ยายอู๋ตื่นตกใจจนตัวสั่นไปทั้งร่าง นางเป็นเพียงยายเฒ่าในหมู่บ้านชาวประมง ขุนนางตำแหน่งสูงสุดที่นางเคยพบในชีวิตนี้ก็คือนายอำเภอ แม้ว่าจะเคยพบเพียงนายอำเภอ แต่นั่นก็ทำให้นางประหม่ามากแล้ว ตอนนี้คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าตนเองกลับเป็นถึงองค์จักรพรรดิ นอกจากคุกเข่าทำความเคารพแล้ว นางก็คิดอย่างอื่นไม่ออกอีก

“อาม่า ท่านอย่าคิดว่าข้าเป็นองค์จักรพรรดิสิขอรับ ท่านคิดว่าข้าเป็นเยว่หลานเหมือนเดิมก็ได้แล้ว ต่อหน้าท่าน ข้าไม่ใช่องค์จักรพรรดิแต่อย่างใด ทว่าเป็นเพียงเด็กโง่ที่อยากแต่งงานกับหลานสาวของท่านเท่านั้น”

ยายอู๋เอ่ยตะกุกตะกัก “จะทำแบบนั้นได้อย่างไร ? อาหลาน อ่า…ไม่สิ ! องค์จักรพรรดิ…ขะ…ข้าน้อย…”

เฮ่อเหลียนจวิ้นเห็นนางประหม่าจนเอ่ยไม่ได้ศัพท์ เขาจึงรู้สึกผิดยิ่งกว่าอะไรดี

ต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ เฮ่อเหลียนจวิ้นจะทำให้ยายอู๋ค่อย ๆ ยอมรับฐานะของเขาให้ได้ “อาม่า ก่อนหน้านี้ข้ากลัวว่าจะทำให้ท่านตกใจ ดังนั้นข้าเลยไม่กล้าเอ่ยความจริงกับท่าน ท่านอย่าโกรธข้าเลยนะขอรับ”

แม้ว่ายายอู๋จะสงบสติอารมณ์ได้พอสมควรแล้ว แต่นางก็ยังมึน ๆ งง ๆ อยู่ “ไม่ ไม่หรอก”

นางไม่เพียงไม่โกรธเท่านั้น แต่ยังไม่กล้าอีกด้วย

เมื่อเห็นท่าทีของนางแล้ว เฮ่อเหลียนจวิ้นก็รู้ได้ทันทีว่านางกำลังคิดอันใดอยู่ ด้วยเหตุนี้เขาเลยเอ่ยอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่า “อาม่า ไม่ต้องกลัวข้าหรอก ข้าก็เป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น เอ่ยตามตรง หากไม่ใช่เพราะอาซิน ข้าไม่มีทางขึ้นเป็นองค์จักรพรรดิอันใดนั่นหรอกขอรับ”

ยายอู๋เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคาดไม่ถึง “แม้แต่องค์จักรพรรดิ เจ้าก็ไม่อยากเป็นหรือ ? ! ”

เฮ่อเหลียนจวิ้นพยักหน้ารับ “ข้าไม่อยากเป็นจริง ๆ แท้จริงแล้วการได้เป็นองค์จักรพรรดิไม่ใช่เรื่องดีอันใด ภายนอกดูสง่างาม อยู่เหนือผู้คนนับหมื่นนับแสน แต่ในความเป็นจริงกลับถูกกำหนดให้ทำงานหนักไปชั่วชีวิต หากทำได้ไม่ดี ก็จะถูกราษฎรด่าว่า งานที่ลำบากเช่นนี้ ข้าไม่อยากทำเลยสักนิด”

ยายอู๋รู้สึกขบขันกับท่าทางขมขื่นของเขา “ดูเจ้าเอ่ยเข้าสิ แต่จะว่าไปแล้วก็เป็นจริงดังนั้น ตอนชีวิตของพวกเราย่ำแย่ พวกเราต่างก็ลอบด่าองค์จักรพรรดิลับหลังว่าไร้ซึ่งความสามารถ”

เฮ่อเหลียนจวิ้นกางมือออก “ใช่ ๆ ๆ ตอนที่ข้ายังไม่ได้เป็นองค์จักรพรรดิ ข้าก็ด่าท่านพ่อลับหลังไม่น้อยเช่นกัน เขาทำอันใดก็ไม่ดีสักอย่าง ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า ข้าต้องมาเผชิญหน้ากับเรื่องเช่นนี้เสียเอง หากรู้ว่าจะมีวันนี้ ข้าจะด่าเขาให้น้อยลงสักหน่อย”

ยายอู๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา นางไม่ประหม่าอีกต่อไปแล้ว “จะเอ่ยแบบนั้นก็ไม่ได้ แท้ที่จริงการเป็นองค์จักรพรรดิก็มีข้อดีหลายอย่าง อย่างน้อยเวลาเจ้าอยากได้หรืออยากทำอันใด ก็สามารถหาและทำได้ทั้งหมด”

เฮ่อเหลียนจวิ้นถอนหายใจยาวออกมา “มันก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกขอรับ”

ยายอู๋เอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “หรือจะมีเรื่องที่เจ้าทำไม่ได้อยู่จริง ๆ ? ”

เฮ่อเหลียนจวิ้นพยักหน้ารับ “อือ…ตอนนี้มีอยู่เรื่องหนึ่งขอรับ ดังนั้นข้าเลยมาขอความช่วยเหลือจากอาม่า”

“อาซินคิดว่าข้าหลอกลวงนาง นางเลยไม่อยากแต่งงานกับข้าแล้ว นางบอกยกเลิกสัญญาหมั้นหมายระหว่างข้ากับนาง อาม่า ข้าพยายามปีนขึ้นที่สูงอย่างสุดชีวิต เพราะหลังจากตนเองขึ้นเป็นองค์องค์จักรพรรดิแล้ว จะได้ไม่มีผู้ใดมากีดกันข้ากับนางอีก ตอนนี้ไม่มีคนกีดกันแล้วจริง ๆ แต่นางกลับไม่ยอมแต่งเสียเอง เหตุใดชีวิตของข้าถึงได้น่าสังเวชเพียงนี้นะ ! ”

เฮ่อเหลียนจวิ้นรู้สึกหดหู่ใจมากยิ่งนัก แม้ว่าเฟยซุ่ยจะเกลี้ยกล่อมตงเมี่ยวซินได้แล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกแย่อยู่ดี

เพื่อให้ได้อยู่กับนาง เขาพยายามทำทุกอย่าง ยอมทุ่มสุดตัว แต่พอมาถึงตอนนี้ เจ้าเด็กนั่นกลับทำร้ายเขาเสียเอง

หัวใจของเขาถูกแทงจนกลวงโบ๋แล้ว