หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1153 ความกังวลของอาจารย์

ตอนที่ 1153 ความกังวลของอาจารย์

ซูเฉิงซีไม่ใช่คนโง่เขลา เมื่อได้ยินหลินซิ่วเอ่ยถามถึงเรื่องนี้ เขาจึงถามกลับไปว่า “มีอันใดหรือ ? นางไปทำอันใดให้เจ้ารู้สึกอึดอัดหรือไม่ ? ”

หลินซิ่วไม่กล้ายอมรับ นางเพียงหัวเราะแห้ง ๆ แล้วเอ่ยออกมาว่า “ไม่มีอันใด ข้าแค่ถามดูก็เท่านั้น”

เมื่อซูเฉิงซีเห็นท่าทางของนาง เขาก็รู้ได้ทันทีว่านางกำลังคิดอันใดอยู่ ดังนั้นจึงยื่นมือไปบีบจมูกของนางเบา ๆ “หึงก็เอ่ยมาตามตรงเถิด จะอัดอั้นไว้เพื่อเหตุใด ? ”

ทันใดนั้นใบหน้าของหลินซิ่วก็เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ นางตีมือของเขาอย่างแรงพลางเอ่ยออกมาว่า “ผู้ใดหึงเจ้ากัน ? ข้าก็แค่ลองถามดูเท่านั้น สงสัยไม่ได้หรืออย่างไร ? ”

ซูเฉิงซีเห็นว่านางพยายามปกปิด แต่มันกลับเด่นชัดขึ้นกว่าเดิม เขาจึงกระตุกยิ้มขึ้น

หลินซิ่วทนมองรอยยิ้มของเขาไม่ไหว ดังนั้นนางจึงทุบตีเขาสองคราด้วยความโมโห “ห้ามยิ้มนะ ! ”

เดิมทีซูเฉิงซีก็ยังพยายามสะกดกลั้นไว้ แต่หลังจากถูกนางตีเช่นนั้นแล้ว ความพยายามก็สูญเปล่า เขาหัวเราะลั่นออกมาทันที “หลินซิ่ว ข้าเพิ่งรู้ว่าเจ้าก็ขี้หึงเหมือนกัน”

ครานี้หลินซิ่วเขินอายยิ่งกว่าเดิม นางกระทืบเท้า แล้ววิ่งออกไปทันใด

ซูเฉิงซีรีบวิ่งตามไป ทว่าเพิ่งวิ่งมาถึงหน้าประตู กลับชนเข้ากับอาจารย์ฉีที่กำลังยืนชักสีหน้าอยู่

หลินซิ่วรีบหดคอลงทันใด “อะ…อาจารย์…”

อาจารย์ฉีเค้นเสียงดัง ‘ฮึ’ ในลำคอ จากนั้นก็เอ่ยถามว่า “ผู้ใดอนุญาตให้เจ้ามาที่นี่ ? ”

คำถามนี้ เขาตั้งใจถามซูเฉิงซี

ซูเฉิงซีหดคอลงเช่นกัน “คารวะท่านอาจารย์ฉี เมื่อครู่ข้าน้อยมีธุระเร่งด่วนกับหลินซิ่ว เลยลืมกฎไปชั่วขณะ ขอท่านอาจารย์ฉีโปรดอภัยให้กันด้วยขอรับ”

อาจารย์ฉีไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา “สนทนากันจบหรือยัง ? ”

ซูเฉิงซีไม่กล้าหายใจแรงด้วยซ้ำ เขารีบพยักหน้ารับทันใด

“สนทนาจบแล้วก็รีบออกไป ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าควรมา หลินซิ่ว ตามอาจารย์มา”

ซูเฉิงซีเห็นว่าสีหน้าของอาจารย์ฉีไม่ค่อยสู้ดีเท่าใดนัก เขากลัวว่าหลินซิ่วจะได้รับความลำบาก ดังนั้นเขาจึงส่งสายตาให้กำลังใจหลินซิ่ว

หลินซิ่วโบกมือส่งสัญญาณให้เขารีบออกไป ส่วนตนเองเดินตามอาจารย์ฉีเข้าไปในห้องเก็บสมุนไพร

ซูเฉิงซีลังเลอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง เขากลัวว่าหลินซิ่วจะถูกตำหนิ ดังนั้นจึงไม่กล้าเดินออกไป ทำใจกล้ายืนอยู่หน้าประตู แล้วเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวข้างใน

อาจารย์ฉีรักหลินซิ่วมากที่สุด ไหนเลยจะกล้าตำหนินาง เดิมทีเขาแค่อยากมาเยี่ยมนางก็เท่านั้น แต่กลับเห็นเจ้าเด็กซูเฉิงซีวิ่งออกมาจากห้องเก็บสมุนไพร ดังนั้นเขาจึงโมโหขึ้นมาทันที

ด้วยเหตุนี้เขาจึงจับหลินซิ่วมาทดสอบวิชาแพทย์

หลินซิ่วรู้สึกผิดไม่น้อย ดังนั้นนางจึงยอมตอบคำถามของอาจารย์ฉีแต่โดยดี เดิมทีนางยังประหม่าอยู่บ้าง ต่อมาอาจารย์ฉีเริ่มถามเยอะและยากขึ้นเรื่อย ๆ พอนางตอบไม่ได้ เขาก็จะอธิบายให้นางฟังอย่างละเอียด หลินซิ่วเคลิ้มตามจนลืมเรื่องทางโลกไปเสียสนิท

กว่าอาจารย์และศิษย์จะถามตอบกันเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว

สุดท้ายอาจารย์ฉีถึงยอมปล่อยให้หลินซิ่วเป็นอิสระด้วยความพึงพอใจ

หลินซิ่วลอบถอนหายใจออกมา นางตกอกตกใจหมดเลย

ทว่าอาจารย์ฉีกลับบังเอิญมาได้ยินเข้า ดังนั้นเขาจึงเอ่ยถามออกมาว่า “อันใดกัน ? เจ้ากลัวว่าข้าจะสร้างความลำบากให้กับเจ้าเด็กแซ่ซูนั่นหรือ ? ”

หลินซิ่วรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันใด “จะเป็นแบบนั้นไปได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ ? ศิษย์ไม่ได้คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

อาจารย์ฉีเค้นเสียงดัง ‘ฮึ’ ในลำคออย่างไม่สบอารมณ์ “เห็นข้าชราจนตาฝ้าฟางแล้วหรืออย่างไร ? หลินซิ่ว งานแต่งระหว่างเจ้ากับเขาไม่ได้มีอันใดผิดปกติ ทว่ามีอยู่เรื่องหนึ่ง หลังจากงานแต่งถูกกำหนดขึ้นมาแล้ว ทางที่ดีที่สุดเจ้าควรทำให้ชัดเจน”

หลินซิ่วไม่ค่อยเข้าใจ “ท่านอาจารย์หมายถึงเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ ? ”

“แน่นอนว่าเป็นเรื่องโรงหมอของเจ้าอย่างไรเล่า”

เมื่อเห็นท่าทางงุนงงของหลินซิ่ว อาจารย์ฉีก็กังวลยิ่งกว่าอันใดดี ตอนยังเยาว์ นางมีองค์หญิงคอยปกป้อง แต่ต่อมาหลังจากหลินจงแยกครอบครัวกับหลินหร่วนแล้ว ความเป็นอยู่ของพวกเขาก็ไม่ได้ลำบากอันใดหรอก ทว่าเจ้างี่เง่าหลินจงลำไส้ตรงนั่น หากเอ่ยให้น่าฟังหน่อยคือเขาเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ แต่หากเอ่ยให้หยาบหน่อยคือเขาสมองไม่สมประกอบ โง่เขลา !

เรื่องใหญ่อย่างการแต่งงานของหลินซิ่ว เจ้างี่เง่าผู้นั้นเอาแต่โง่งมไปวัน ๆ หลงดีใจที่หลินซิ่วหาสามีดี ๆ ได้ ทว่าเขากลับไม่คิดถึงเรื่องอื่นเลย

“นิสัยของใจคอของครอบครัวใต้เท้าซู ยังพอเชื่อถือได้ เพราะคบหากันมานานหลายปี อย่างน้อยก็พอรู้ว่าพวกเขาเป็นคนอย่างไร ทว่าท้ายที่สุดแล้วพวกเขาเป็นตระกูลขุนนาง หากเจ้าแต่งเข้าไปจริง ๆ พวกเขาจะยังยอมให้เจ้าเปิดโรงหมออยู่อีกหรือ ? เรื่องนี้ เจ้าเคยถามเจ้าเด็กแซ่ซูหรือยัง ? ”

หลินซิ่วชะงักงัน จำเป็นต้องถามเรื่องนี้ด้วยหรือ ?

อาจารย์ฉีปวดเศียรเวียนเกล้ายิ่งกว่าเดิม ศิษย์ของเขาผู้นี้ก็โง่เขลาไม่ต่างกัน !

“ตระกูลซูเป็นตระกูลขุนนาง เกรงว่าพวกเขาจะให้ความสำคัญกับศักดิ์ศรี อาจารย์กลัวว่าหลังจากพวกเจ้าแต่งงานกันแล้ว พวกเขาจะขอให้เจ้าปิดโรงหมอ แล้วเป็นภรรยาที่ดีให้สามีและเลี้ยงดูบุตรอยู่ที่จวน”

หลินซิ่วตะลึงงัน นางรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันใด “ไม่ได้ ข้าไม่มีทางเห็นด้วย ! ”

เมื่อเห็นนางปฏิเสธหัวชนฝา อาจารย์ฉีจึงเอ่ยออกมาว่า “ถ้าเช่นนั้นเจ้าควรหารือเรื่องนี้กับเจ้าเด็กแซ่ซูนั่น ให้เขากลับไปเจรจากับบิดามารดาของเขา เพื่อให้พวกเขาเตรียมใจเอาไว้ก่อนล่วงหน้า หากไม่เอ่ยตอนนี้ รอหลังแต่งงานกันแล้ว พวกเขาจะหาข้ออ้างต่าง ๆ นานาไม่ให้เจ้าเปิดโรงหมอต่อ เรื่องนี้จำต้องเอ่ยตอนสู่ขอ”

สตรีมีฐานะต่ำต้อย หลังจากแต่งงานต้องเก็บตัวอยู่ในจวนเท่านั้น

เขาไม่อยากให้ศิษย์ที่ตนเองชุบเลี้ยงมา ต้องเดินอยู่บนเส้นทางนั้น

หลินซิ่วก็ตระหนักได้ถึงความร้ายแรงของปัญหา ดังนั้นนางจึงรีบพยักหน้ารับ

หลังจากอาจารย์ฉีเอ่ยเตือนสตินางเรียบร้อยแล้ว เขาจึงลุกขึ้นยืนทันที หลินซิ่วรีบเข้าไปประคองเขา จากนั้นก็พาเขาเดินออกไป

พอมาถึงประตูโรงหมอแล้ว อาจารย์ฉีจึงโบกมือให้หลินซิ่ว “เอาล่ะ ไม่ต้องส่งแล้ว ข้ากลับเองได้”

หลินซิ่วเห็นว่าอาจารย์ฉีพาเด็กรับใช้มาด้วย ดังนั้นนางจึงไม่ดึงดันจะไปส่งให้ได้ เพียงมองอาจารย์ฉีเดินจากไป แล้วถึงได้หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในโรงหมอ ทว่าในขณะที่หันกลับมา นางก็ต้องผงะตกใจเพราะซูเฉิงซีมายืนซ้อนอยู่ข้างหลัง “เหตุใดเจ้าถึงยังอยู่ที่นี่อีกเล่า ? ”

ซูเฉิงซีตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ากลัวว่าเจ้าจะถูกท่านอาจารย์ตำหนิ ดังนั้นข้าจึงยังไม่ได้กลับไป”

หลินซิ่วเงยหน้าขึ้นมองท้องนภา จากนั้นก็หันไปมองคนไข้ที่กำลังนั่งรอนางในโรงหมอ “เจ้ากลับไปก่อนเถิด ข้าจะตรวจคนไข้แล้ว หากเจ้าอยู่ที่นี่ต่อ เกรงว่าไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าใดนัก”

ชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่ในโรงหมอที่เต็มไปด้วยสตรี นางกลัวว่าคนไข้สตรีเหล่านั้นจะรู้สึกอึดอัด

ซูเฉิงซีพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “ถ้าเช่นนั้นข้าไปก่อนนะ กินข้าวก่อนตรวจคนไข้ด้วยล่ะ”

เมื่อครู่พวกเขายังไม่ทันได้กินอันใดกันเลย หลินซิ่ววิ่งออกมาเสียก่อน เขาจึงกลัวว่านางจะหิว

หลินซิ่วรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาทันใด นางยกยิ้มให้เขา แล้วเดินเข้าไปในโรงหมอ

พอกลับมาถึงจวน ซูเฉิงซีก็เอาแต่นึกถึงเรื่องที่ตนเองลอบฟัง ด้วยเหตุนี้เขาจึงสาวเท้าไปยังเรือนของฮูหยินซู

ฮูหยินซูกำลังนอนกลางวันอยู่พอดี เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา นางจึงเอ่ยถามว่า “มาตอนนี้มีเรื่องอันใดอย่างนั้นหรือ ? ”

“ท่านแม่ ลูกมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะปรึกษากับท่านขอรับ”

ฮูหยินซูชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพื่อบอกให้เขานั่งลง

หลังจากซูเฉิงซีนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเอ่ยออกมาว่า “ท่านแม่ เมื่อครู่ลูกเพิ่งกลับมาจากโรงหมอของหลินซิ่ว เห็นคนไข้มากมายมารอให้นางช่วยรักษา นางมีฝีมือการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม ลูกรู้สึกภูมิใจมากยิ่งนักขอรับ”

ฮูหยินซูเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มว่า “นางกราบไหว้อาจารย์ฉีเป็นอาจารย์ วิชาแพทย์ย่อมดีอยู่แล้ว ข้าเองก็เคยได้ยินว่านางมีวิชาแพทย์ที่ไม่เลว ในหมู่คนไข้สตรีของเมืองชิงโจว นางได้รับความชื่นชมไม่น้อยเลยล่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูเฉิงซีจึงรีบเอ่ยออกมาว่า “เพื่อวิชาแพทย์ หลินซิ่วต้องลำบากไม่น้อย กว่าจะประสบความสำเร็จอย่างทุกวันนี้ได้ สตรีผู้หนึ่งเข้มแข็งได้ถึงเพียงนี้ นับว่าไม่แพ้บุรุษเลย ท่านแม่ หลังจากข้ากับนางแต่งงานกันแล้ว พวกเราขยายโรงหมอของนางให้ใหญ่ขึ้นอีกหน่อยดีหรือไม่ขอรับ ให้นางรับศิษย์เพิ่มสักสองสามคน ต่อไปนางจะได้มีผู้ช่วยที่โรงหมอ”